«Μπαρμπαλέξης»: Εμπρός του κεμπάπ παλικάρια!
Στη Νέα Φιλαδέλφεια για πολίτικες γεύσεις, πληθωρικές μερίδες και ένα κεμπάπ που πραγματικά ξεχωρίζει.
Ο «Μπαρμπαλέξης» είναι ένα ιστορικό πολίτικο μαγαζί στη Νέα Φιλαδέλφεια, από αυτά που έχουν χαρακτήρα πριν ακόμα ανοίξεις τον κατάλογο. Είναι ιδιαίτερος ο εσωτερικός του χώρος· σε μια γωνία βλέπεις την ΑΕΚ, αλλού σε πιάνει αυτή η αίσθηση Ανατολής και, γενικά, μέσα θυμίζει λίγο εσωτερικό από σαράι, χωρίς όμως να γίνεται ψεύτικο ή υπερβολικό. Έχει μια ζεστασιά, μια ατμόσφαιρα και καταλαβαίνεις ότι δεν είναι ένα μαγαζί που εμφανίστηκε χθες.
Διαβάστε επίσης
Η ιστορία του «Μπαρμπαλέξη» ξεκινά από την οικογένεια που ήρθε από την Αντιόχεια το 1960, κουβαλώντας μαζί της μεράκι, παράδοση και ανατολίτικες γεύσεις, ενώ το πρώτο εστιατόριο άνοιξε το 1992 στη Χαλκηδόνα. Και αυτό φαίνεται στο φαγητό, γιατί δεν μιλάμε απλώς για ένα ακόμα κρεατοφαγικό μαγαζί, αλλά για κουζίνα που έχει μνήμη και πολλές φορές σου βγάζει κάτι πολύ σπιτικό.
Ενώ θα μπορούσε κάποιος να τον βάλει στην κατηγορία του street food, εγώ θα πω ότι δεν είναι ακριβώς street food. Δηλαδή, δεν έχει τυλιχτά, δεν πας για κάτι στο χέρι και φεύγεις. Έχει μερίδες, τραπέζι, παρέα, μοίρασμα και ωραίες ανατολίτικες γεύσεις. Κάποιες θα σε ενθουσιάσουν, σε κάποιες θα βρεις μικρές αστοχίες, αλλά, σε γενικές γραμμές, υπάρχει ταυτότητα και αυτό είναι σημαντικό.
Θα πω ότι στον «Μπαρμπαλέξη» θα την πατήσεις πρώτα με το ωραιότατο ψωμάκι-πίτα που σου φέρνουν στην αρχή. Αν το συνδυάσεις και με την τυροκαυτερή, φουσκώνεις χωρίς λόγο πριν καν μπουν τα βασικά στο τραπέζι. Ήταν ιδιαίτερη η παστουρμαδόπιτα, πολύ λιχούδικο και το πιάτο με τα αυγά και το σουτζούκι, από αυτά που λες «εντάξει, αυτό είναι αμαρτία, αλλά αξίζει». Το μαντί, δεν σας κρύβω, το βρήκα λίγο άνοστο. Ήταν σαν να τοποθετήθηκαν στο πιάτο μαντί, σάλτσα και γιαούρτι, αλλά χωρίς να δέσουν πραγματικά μεταξύ τους.
Η φιλεταρισμένη προβατίνα ήταν εξαιρετική, σωστά ψημένη και με ωραία γεύση, αλλά νομίζω ότι στον «Μπάρμπα Αλέξη» πρέπει να πας κυρίως για το άχαστο κεμπάπ. Πραγματικά επικό. Ζουμερό, μυρωδάτο, με ένταση, χωρίς να γίνεται βαρύ με άσχημο τρόπο. Είναι από αυτά τα πιάτα που τα δοκιμάζεις και λες ότι, ναι, εδώ υπάρχει λόγος που το μαγαζί έχει όνομα.
Τίμιος και στις τιμές του και πληθωρικός ο «Μπαρμπαλέξης», η αλήθεια είναι ότι σε σηκώνει από τον καναπέ σου, ακόμα κι αν μένεις σε άλλη συνοικία. Δεν είναι το μέρος που θα πας για ελαφρύ φαγητό ή για να κάνεις δίαιτα· είναι το μέρος που θα πας για να φας, να μυρίσει το τραπέζι Ανατολή και να φύγεις χορτάτος.
Διαβάστε επίσης
Και δεν σας κρύβω ότι, αν πάτε μεσημέρι και σας πιάσει απόγευμα, αξίζει μετά μια βόλτα στα ζαχαροπλαστεία της Νέας Φιλαδέλφειας. Και το «Συντριβάνι» και ο «Τίλας» είναι εξαιρετικά, αυτά τα old school ζαχαροπλαστεία που έχουν ακόμα τραπεζάκια έξω και σου κλείνουν την έξοδο όπως πρέπει.
Οπότε ναι, «Μπαρμπαλέξης»: εμπρός του κεμπάπ, παλικάρια!
Διαβάστε επίσης
