«Σχίνος»: Υπάρχει ζωή εκτός πιάτσας;
Στο Περιστέρι, ο «Σχίνος» προτείνει μια προσεγμένη, τίμια εκδοχή της σύγχρονης ελληνικής κουζίνας, με καθαρές γεύσεις και προσιτές τιμές.
O «Σχίνος» είναι ένα εξαιρετικά περιποιημένο εστιατόριο σε έναν πεζόδρομο, ο οποίος ξεκινάει από τη στάση μετρό του Δημαρχείου του Περιστερίου και φτάνει μέχρι την πλατεία Μπουρναζίου. Άρα είναι και ωραία σαν βόλτα όλη αυτή η διαδρομή, αν δεν θέλετε να πάρετε αμάξι. Στην πρώτη μου επίσκεψη στον «Σχίνο» δεν σας κρύβω ότι βρήκα ένα εστιατόριο αρκετά προσεγμένο και φροντισμένο. Ενώ οι γεύσεις του είναι απλές, καθαρές, νόστιμες και, δεν σας κρύβω, οικονομικές.
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Σαν πρώτο ήρθε ένα ωραίο ψωμάκι, ζεστό, που ήταν άξιο συνοδευτικό για το καρπάτσιο προβατίνας, το οποίο είχε εξαιρετική γεύση και υφή. Την αλοιφή τραχανά δεν σας κρύβω ότι δεν την κατάλαβα σαν πιάτο. Δεν κατάλαβα αν ήταν σούπα ή κάτι που πρέπει να αλείψω, αλλά θα σταθώ στα ωραία σπανακοπιτάκια και στο ιδιαίτερα μελωμένο συκωτάκι.
Σαν κυρίως, το κοτόπουλο με το κινόα δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα σαν γεύση. Καταλαβαίνω, βέβαια, τον λόγο που μπήκε στον κατάλογο: είναι το πιο απλό, ας το πούμε «διαίτης» πιάτο ανάμεσα στα άλλα πληθωρικά πιάτα. Θα πω όμως ότι το κοτόπουλο δεν ήταν στεγνό.
Τα άλλα δύο κυρίως, που ήταν το κριθαράκι με τα μοσχαρίσια μάγουλα, ήταν εξαιρετικά μελωμένα. Μου άρεσε και η τσαχπινιά της κρίσπι παρμεζάνας. Το καλύτερο πιάτο όμως ήταν το στιφάδο μοσχάρι. Επιτέλους, ένα ωραίο, σοβαρό μαγειρευτό! Δεν σας κρύβω ότι, αν και ήταν ωραία η κάτι σαν πατατοκροκέτα, εγώ το ήθελα με πατάτες τηγανητές.
Τα γλυκά του ήταν τίμια. Και το προφιτερόλ, και η πανακότα με το μέλι, και ο μπακλαβάς, θα τολμήσω να πω.
Στην ερώτηση αν υπάρχει ζωή στα εκτός πιάτσας, αν είναι τα εστιατόρια σαν τον Σχίνο τίμια και φροντισμένα, θα έλεγα πως Ναι!
