Ο γύρος του κόσμου μέσα από 7 εστιατορικές στάσεις
Περιεχόμενα
Δεν σας κρύβω ότι έχω έναν φόβο με τα αεροπλάνα. Πέρα όμως από την ελληνική κουζίνα, έχω ακόρεστη δίψα -μάλλον, πείνα- να γνωρίσω γεύσεις απ’ όλο τον κόσμο. Λατρεύω τον γαστρονομικό πλουραλισμό και, ευτυχώς, στην πρωτεύουσα υπάρχουν πλέον πολλές αξιόλογες επιλογές. Δεν χρειάζεται να κλείσεις εισιτήριο· αρκεί να πάρεις το αυτοκίνητο ή ένα ταξί και να βρεθείς εκεί όπου σε οδηγεί η όρεξή σου.
1. «The Pub», Φιλοθέη
Πάντα λάτρευα τον αγγλικό κινηματογράφο και τις ταινίες του — κυρίως εκείνες που φαίνονταν τόσο απλές αλλά ήταν βαθιά κοινωνικές: ήρωες που χάνονταν στις παμπ, έπιναν μπύρες και μετά περπατούσαν στους δρόμους τραγουδώντας, συνήθως μέσα στη βροχή. Γιατί η Μεγάλη Βρετανία δεν είναι μόνο η αριστοκρατία. Μεγάλη Βρετανία είναι οι Rolling Stones, οι Beatles — η λίστα είναι ατέλειωτη. Είναι ο Πολ Γκασκόιν, είναι το αγγλικό ποδόσφαιρο, είναι η Λίβερπουλ, είναι ο Κεν Λόουτς. Μπορεί να μη τα καταφέρνουν στη Eurovision και να παίρνουν συχνά μηδέν, αλλά για όλους αυτούς τους λόγους είναι μέσα στην καρδιά μου.
Στη Φιλοθέη, λοιπόν, υπάρχει το «The Pub», που μπορεί να μην έχει το σκοτάδι των pubs του νησιού, αλλά παίρνεις λίγη από την αύρα τους. Και, παρότι η περιοχή το «σηκώνει», δεν σε σκοτώνουν στις τιμές. Ο χώρος είναι εξαιρετικός: μια μοντέρνα pub. Αν έχει καλό καιρό, κάθεσαι και στα ξύλινα τραπέζια έξω· εγώ προτίμησα το μέσα, γιατί στον εσωτερικό χώρο μπαίνεις πραγματικά στην ατμόσφαιρα του μαγαζιού.
Στο «The Pub» θα βρεις το σήμα κατατεθέν μιας αγγλικής pub: fish and chips, δηλαδή τηγανητό μπακαλιάρο, πολύ σωστά τηγανισμένο. Την καρδιά μου, όμως, έκλεψε η φανταστική πίτα του βοσκού, αλλιώς Shepherd’s pie – ζεστό, παρηγορητικό φαγητό. Το πιάτο με τα αγγλικά λουκάνικα δεν ήταν κακό, αλλά δεν με τρέλανε· βασικά, δεν με τρελαίνουν τα αγγλικά λουκάνικα. Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν τα μοσχαρίσια ribs με πουρέ. Το κρέας ήταν άψογα γλασαρισμένο και, με μία κίνηση, διαλυόταν – έλιωνε στο στόμα.
2. «Fine Mess Smokehouse»: Κολωνάκι
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Άργησα να καταλάβω τη διαφορά του αληθινού μπάρμπεκιου από το ψήσιμο στο γκριλ. Το μπάρμπεκιου είναι η πεμπτουσία εκείνης της παλιάς διαφήμισης με τους τύπους που πετούσαν τάπες σε ένα βαρέλι: «Εμείς εδώ στο Τενεσί περιμένουμε τα πράγματα να ωριμάσουν». Tο μπάρμπεκιου γεννήθηκε από την ανάγκη του ανθρώπου να τρώει το κρέας μαλακό και όχι «σόλα». Γεννήθηκε και από την ανάγκη της συναναστροφής: όλοι γύρω από ένα τραπέζι, όλοι ίσοι.
Όλοι έχουμε εικόνες από brisket, spare ribs μέσα σε barbecue sauce, καλαμποκόψωμο, πουρέ και μια σημαία του Νότου. Εγώ, μέχρι πριν δύο χρόνια, πριν καταλάβω τι είναι πραγματικά, είχα πάει πρώτη φορά στο «Fine Mess» και νόμιζα ότι ήταν καναδέζικο εστιατόριο με πεκάν και σφένδαμο. Το «Fine Mess» όμως είναι ένα σύγχρονο, εξελιγμένο smokehouse εστιατόριο, όπου ό,τι υλικό σου προσφέρεται έχει περάσει από κάπνισμα και φωτιά – όχι μόνο το μοσχάρι και το χοιρινό, αλλά και τα λαχανικά. Θα σας εντυπωσιάσει ακόμα και η ρώγα από το σταφύλι – δεν αναφέρω καν το αρνί.
Αξίζει να επιλέξετε το μενού γευσιγνωσίας των 65€, με 4 στάδια που περιλαμβάνουν 10 πιάτα. Αν θέλετε, το συνδυάζετε με wine ή cocktail pairing. Εγώ, επειδή ζαλίζομαι, προτίμησα τη safe επιλογή ενός ροζέ Ξινόμαυρου.
Οι γεύσεις δεν έχουν ακραία γλύκα. Οι παρασκευές είναι καπνιστές και αέρινες. Δεν μπουχτίζεις· είναι μια κουζίνα που σε ταξιδεύει. Δεν είναι fusion· είναι εξελιγμένη creole cuisine, μείγμα πολιτισμών που πάτησαν στην Αμερική. Εκτός από το φαγητό, το εστιατόριο αποπνέει ζεστασιά και πολυτέλεια. Φανταστικό και το δωμάτιο με τις μηχανές καπνίσματος. Αν μου επέτρεπαν, θα έτρωγα μέσα εκεί, θα άκουγα «Ring of Fire» και θα έπινα μια γουλιά από αυτό που περιμένουν στο Τενεσί να ωριμάσει.
3. «Σπύρος & Βασίλης», Κολωνάκι
Ο «Σπύρος & Βασίλης» είναι ένα πανέμορφο, κλασικό εστιατόριο γαλλικής κουζίνας. Κάθεσαι με τις ώρες και απολαμβάνεις κλασικές γεύσεις, σαν εκείνα τα υπέροχα εικονογραφημένα βιβλία.
Για παράδειγμα, η κρεμμυδόσουπα που σερβίρουν ήταν βάλσαμο από το κρύο που φάγαμε με τις φαεινές ιδέες μου περί Λυκαβηττού. Τα σπαράγγια ολαντέζ ήταν εξαιρετικά, ιδανικά δίπλα στο παιχνιδιάρικο ταρτάρ. Κυρίως πιάτο -λόγω μιας μικρής εμμονής μου- το μοσχάρι café de Paris με υπέροχες τηγανητές πατάτες. Το φιλέτο έλιωνε στο στόμα.
Στα γλυκά, το σουφλέ ήταν αέρινο, με υπέροχη σοκολάτα, αλλά την καρδιά μου έκλεψε η φαντασμαγορική και πεντανόστιμη κρεπ σουζέτ. Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα την Αθήνα με την παλιά της αστική γοητεία – τότε που δύο αδέλφια από την Κέρκυρα βρήκαν έναν χώρο σε μια ανηφόρα και, τη δεκαετία του ’70, έφτιαξαν ένα γαλλικό εστιατόριο.
4. «Garum», Μετς
Σε ένα ήρεμο στενό, κάθετο της Λεωφόρου Βουλιαγμένης, σε μια πανέμορφη μονοκατοικία, ένας μάγειρας και το κορίτσι του στέγασαν ένα δημιουργικό μαγειρικό όραμα που δύσκολα συναντάς στην Αθήνα. Τι ωραία ιστορία – μου αρέσουν αυτές οι κοινές διαδρομές· κρύβουν ρομαντισμό και όρκο.
Μπαίνοντας στο «Garum», νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στο απλοϊκό και ονειρικό σύμπαν των ταινιών του Γουόνγκ Καρ-Βάι. Όλοι οι χώροι είναι όμορφοι και ήρεμοι, αλλά ιδανικό σημείο για εμένα είναι η μικρή σάλα όπου βλέπεις τους μάγειρες να δημιουργούν. Εσύ, εκείνη ή εκείνος και οι δημιουργοί των επιθυμιών.
Ο Γλωσίδης είναι εξαιρετικός μάγειρας και εδώ ξεδιπλώνει τις επιθυμίες του: γεύσεις που αγάπησε στην πορεία της καριέρας του, γεύσεις μνήμης. Αυτός ο δημιουργικός πονοκέφαλος του μυαλού και της ψυχής μετουσιώθηκε σε γεύσεις. Συχνά αυτό οδηγεί σε ναυάγια – εδώ, όχι. Αν και το μενού μοιάζει μπερδεμένο, η «χημεία» μπαίνει στο παιχνίδι και οι ισορροπίες οδηγούν στο άπειρο της γεύσης.
Το φαγητό είναι ερωτικό: πικάντικο, θελκτικό, πικρό, ετερόκλητο, χυμώδες σαν τον πρώτο έρωτα. Χωρίς κανόνες και νόρμες – μόνο τρέλα και αφοσίωση.
5. «Ιζαμπέλα», Δραπετσώνα
Η «Ιζαμπέλα» είναι ένας διαφορετικός προορισμός, σε έναν αντιτουριστικό δρόμο, που προσπαθεί να προσφέρει νοστιμιές Ανατολής. Η κυρία Ιζαμπέλα είναι μια λαμπερή φυσιογνωμία και μαγειρεύει όπως θα περίμενες να μαγειρεύει μια μαμά από την Αρμενία.
Από τα χέρια της δοκίμασα ένα απίστευτο μαντί ταψιού — μόνο γι’ αυτό θα διέσχιζα βουνά για να το ξαναφάω. Κεμπάπ κρεατένιο, που θυμίζει πολύ Κωνσταντινούπολη. Τίμια παστουρμαδόπιτα και απολαυστικό Χιουνκάρ Μπεγιεντί – μια αποδομημένη βάση μουσακά, φτιαγμένη εξαιρετικά.
Κούπες που ήταν πάρα πολύ καλές, απίστευτο λαχματζούν. Τα σουτζουκάκια ήταν, για εμένα, λίγο flat — ίσως επειδή έχω συνηθίσει πιο έντονες γεύσεις· σαν να τους έλειπαν τα μπαχάρια. Το ρύζι με ρεβύθια και φιδέ μπορεί να σε παραξενέψει λίγο, αλλά είναι εξαιρετικό.
Αποφύγετε το κοτόπουλο ή χοιρινό «ψητό κοντοσούβλι» — θα σας φανεί αδιάφορο μπροστά στα υπόλοιπα απίστευτα πιάτα. Βάλτε, λοιπόν, στο πρόγραμμα τη Δραπετσώνα για κάτι διαφορετικό. Είναι ωραίο να ξεφεύγουμε από τα συνηθισμένα και να αναζητούμε νέες γεύσεις.
6. «Son», Ηλιούπολη
Το «Son» ήταν μεγάλη έκπληξη, γιατί δεν περίμενα, διαβάζοντας «Ηλιούπολη» (που δεν τη λες εστιατορομάνα), ότι κρύβει έναν μάγειρα τόσο υψηλών επιδόσεων. Έναν μάγειρα γνώστη της μεξικάνικης κουζίνας, όχι κατασκευαστή tex-mex με πλαστική τορτίγια και γουακαμόλε πεντόκιλο. Ο Δημήτρης Αφεντάκης είναι ένας τέτοιος μάγειρας.
Το «Son» δεν σε οδηγεί σε δύσβατα μονοπάτια· προσαρμόζει τις γεύσεις χωρίς εκπτώσεις στο όραμά του και απευθύνεται σε πιο ευρύ κοινό. Προτείνει ένα παιχνιδιάρικο μενού και δείχνει πώς πρέπει να είναι η κάρτα ενός bar restaurant.
Αν δεν αγαπάς τα υψηλά ντεσιμπέλ, δεν είναι για εσένα. Αν όμως θέλεις, εκτός από το φαγητό και τις συζητήσεις, να χαθείς στη μαγεία της μουσικής ψυχαγωγίας, είναι εξαιρετικός προορισμός – δεν υπάρχει περιορισμός στη διάρκεια του δείπνου σου.
7. «Freud Oriental»
Το «Freud Oriental» είναι απόλυτος προορισμός στον γαστρονομικό χάρτη της Αθήνας. Σταθερή αξία από το 2002. Η ιαπωνική γαστρονομία βρίσκει τη δημιουργική της έκφραση με συνέπεια στις βασικές της αρχές: σεβασμός στη φύση, εποχικότητα της πρώτης ύλης, αρμονία χρωμάτων και ισορροπία στην παρουσίαση των πιάτων.
Στην Ιαπωνία, κάθε γεύμα είναι μια τελετουργική εμπειρία. Και η κουζίνα της δεν είναι μόνο σούσι· είναι μπακαλιάρος, μοσχάρι ψημένο, bao buns. Στο «Freud Oriental» θα τα βρείτε όλα και μάλιστα, στα καλύτερά τους.
