Release Athens 2026: Οι στιγμές που σημάδεψαν το τελευταίο καλοκαίρι στην Πλατεία Νερού
Με αφορμή τα 10α γενέθλια του, το φεστιβάλ μάς προσκάλεσε για τελευταία φορά στην Πλατεία Νερού σε μια νοσταλγική διοργάνωση από την οποία κρατάμε κάποιες core συναυλιακές αναμνήσεις.
Περιεχόμενα
Ο επίλογος του Release Athens 2026 «γράφτηκε» στις 25 Ιουλίου μετά από ενάμιση μήνα, 16 συναυλιακές μέρες και 45 ονόματα της παγκόσμιας μουσικής, ολοκληρώνοντας με μια metal βραδιά μια επετειακή διοργάνωση που αν είχε θεματική, θα ήταν σίγουρα η νοσταλγία. Με αφορμή τα 10α γενέθλια του και headliners από Three Days Gace, Moby και The Offspring, μέχρι Pantera, Ημισκούμπρια και Παύλο Παυλίδη, το φετινό φεστιβάλ μάς έστειλε σε ένα μουσικό τριπ πίσω στον χρόνο.
Με εδραιωμένα πρώτα ονόματα, αρκετούς μουσικούς θρύλους (Ντέιβιντ Μπερν, Νικ Κέιβ, Megadeth, Pet Shop Boys) και με μια πληθώρα σχημάτων από τα 90s, το Release προσκάλεσε φέτος ένα ολόκληρο (millennial) κοινό να ακούσει ζωντανά το soundtrack της εφηβείας του. Έτσι κι έγινε. Πολλοί από αυτούς μάλιστα, βρέθηκαν να μοιράζονται το έξαλλο παρελθόν τους με τα παιδιά τους – ένα από τα πιο συγκινητικά στοιχεία του φετινού φεστιβάλ.
Οι κάποτε ατίθασοι έφηβοι/πλέον τρυφεροί γονείς που βρέθηκαν μπροστά στα stages του Release μαζί με τα πιτσιρίκια τους, ήταν μια από τις εικόνες που επιμένουν μετά το φετινό φεστιβάλ – μια στιγμή «τέλειου κύκλου» (το παιδί μου γνωρίζει το παιδί που ήμουν κάποτε). Αλλά ακόμα και για εμάς, που γονείς δεν είμαστε αλλά η ενηλικίωση μας κρατά ήδη μια δεκαετία, το φετινό line-up μάς έδωσε την ευκαιρία να ξανασυναντηθούμε/συμφιλιωθούμε με έναν παλιό, πιο μπερδεμένο και πιο ξέγνοιαστο εαυτό.
Ταυτόχρονα, αποχαιρετήσαμε και μια άλλου τύπου «εποχή», μια δεκαετία μουσικών συγκινήσεων και υψηλών θερμοκρασιών στην Πλατεία Νερού, η οποία μας φιλοξένησε φέτος για τελευταία φορά. Το Release επέλεξε έτσι να κλείσει αυτό του το κεφάλαιο με ένα ταιριαστό σερί νοσταλγικών live, πριν συνεχίσει να αναβαθμίζει σημαντικά τα αθηναϊκά καλοκαίρια, σε νέα τοποθεσία από του χρόνου.
Πριν αφήσουμε πίσω το Release 2026, ανατρέχουμε στα highlights της φετινής διοργάνωσης και ελπίζουμε σε ένα Release 2027 που θα μας υποδεχτεί σε έναν νέο χώρο εύκολα προσβάσιμο, που θα μας χαρίσει άλλες πόσες core συναυλιακές αναμνήσεις, και που θα παραχωρήσει τη σκηνή σε περισσότερες γυναικείες φωνές (δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η απουσία γυναικών από τους φετινούς headliners αλλά και το ελάχιστο συνολικό 5/45).
Η συντακτική ομάδα του Exodos ξεχωρίζει τις ωραιότερες στιγμές του εορταστικού Release, από συγκινητικά στιγμιότυπα και προσωπικά highlights, μέχρι openers που άξιζαν περισσότερο από headliners, και από πολυαναμενόμενα hit μέχρι απρόσμενες εκπλήξεις.
Αξέχαστη έναρξη με Limp Bizkit (15 Ιουνίου)
Ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να παίξεις ένα κομμάτι σαν το «Break Stuff»; Στην αρχή για να ξεσηκώσεις το κοινό ή στο τέλος για να το αποχαιρετήσεις θεαματικά; Οι Limp Bizkit αποφάσισαν να κάνουν και τα δύο, παίζοντας τη μεγαλύτερή τους επιτυχία στις αρχές του setlist αλλά και στο κλείσιμο, ευχαριστώντας μας για την επική βραδιά. Όσο εξαντλημένο κι αν ήταν το κοινό μετά από τόσο σπρώξιμο και moshing, δεν φάνηκε να πτοείται και άνοιξε ένα τελευταίο pit στην Πλατεία Νερού.
Ειρήνη Νικολακάκη
Το φινάλε των Gorillaz (25 Ιουνίου)
Λίγο πριν το τέλος, θυμόμαστε πόσο υποτιμημένο είναι το «Feel Good» – το αίσθημα, όχι το τραγούδι. Για ακόμα μια φορά, όπως η τέχνη οφείλει, η συλλογική εμπειρία αναβαθμίζεται μέσα από τα πιο απλά, οριακά μέσα από τα κλισέ («love forever, love is free»). (…) Σε ένα ασύγκριτα συλλογικό βράδυ, οι Gorillaz μας έφεραν κορυφαία animation, άψογους guest, κουλτούρες από κάθε άκρη της γης, ένα αφιέρωμα στην Ινδή Asha Puthli, φωτορυθμικά στα χρώματα της Παλαιστίνης. Τελευταίο τραγούδι με τις γροθιές στον αέρα και τον «Clint Eastwood» να μας αποχαιρετά. Ήταν ένα φινάλε που θύμισε αρχή: «the future is coming on».
Βασιλεία Καλαφάτη
Φόρος τιμής στο MP Three (28 Ιουνίου)
οι Three Days Grace και οι Black Veil Brides ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με τους ανερχόμενους και απόλυτα ταιριαστούς Overgrown να παίζουν support σε ένα επετειακό Release που έχει βαλθεί να κάνει το παιδί μέσα μου να ουρλιάξει. (…) Αυτό που περίμενα περισσότερο από όλα και που, όπως είπε και ο Γκοντιέρ, έχει πλέον γίνει ένα είδος ύμνου για τις σχέσεις που πεθαίνουν, ήταν το «I Hate Everything About You». Μάλλον δεν είμαι η μόνη, αφού όσοι βρισκόντουσαν δίπλα μου φώναζαν τους στίχους του τραγουδιού τόσο δυνατά όσο κι εγώ. (…) Τελικά, η βραδιά δούλεψε ακριβώς όπως περίμενα: φώναξα στίχους που δεν ήξερα πως ακόμη θυμόμουν και συγκινήθηκα για τη μικρή Μάντυ που έστελνε ακριβώς αυτά τα τραγούδια στις ιντερνετικές της φίλες. Για να μην κλάψουμε, η βραδιά έκλεισε με το δυναμικό «Riot», που συνέχισε να ακούγεται στη διαδρομή της επιστροφής. Αυτή τη φορά το δεν το τραγουδούσε ούτε ο Γκοντιέρ, ούτε ο Γουόλτς, αλλά εμείς.
Μάντυ Βλασσοπούλου
Metal αντίο (30 Ιουνίου)
Το τρίτο μου metal live για φέτος με βγάζει και πάλι στην Πλατεία Νερού, αυτή τη φορά για να αποχαιρετήσω δύο ιστορικά συγκροτήματα: Megadeth και Sepultura. Είναι αρκετά γλυκόπικρο συναίσθημα να ξέρεις ότι θα δεις για τελευταία φορά μπάντες με τις οποίες έχεις μεγαλώσει, έχεις χιλιοπαίξει τα τραγούδια τους και συνδεθεί με τη μουσική τους. (…) Πάντως, το λέω χωρίς καμία ντροπή: άνετα αντάλλαζα το ογδοντάλεπτο set των Megadeth για να χαρώ λίγο παραπάνω τους Sepultura. Φταίει που οι προσδοκίες μου ήταν αρκετά χαμηλές ή το γεγονός ότι τους είχα δει σε πολύ παρόμοιες συνθήκες δύο χρόνια πριν; Μάλλον ο συνδυασμός των δύο. Και τα αδύναμα φωνητικά του frontman δεν βοηθούσαν να απολαύσω όσο θα ήθελα το thrash metal συγκρότημα. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ ότι η μπάντα ήταν σε αρκετά καλή φόρμα. (…) Όπως ήταν αναμενόμενο, τα πιο κλασικά κομμάτια σαν τα «Symphony of Destruction», «Peace Sells» και «Sweating Bullets», μεταξύ άλλων, τιμήθηκαν δεόντως από το κοινό. Κοιτώντας γύρω μου, έβλεπα πιτσιρίκια που πιθανόν δεν είχαν ξαναδεί ζωντανά την αγαπημένη τους μπάντα -οι μεγαλύτεροι ξέρουν καλά πόσο μοναδικό είναι αυτό το συναίσθημα. Από την άλλη, γενιές που έχουν δει και ξαναδεί το thrash metal σχήμα, ίσως να σκέφτηκαν ότι αξίζει μια τελευταία φορά, όσο χλιαρή και να είναι η απόδοσή του. Εξάλλου, τέτοιες συναυλιακές εμπειρίες ποντάρουν εν μέρει στη νοσταλγία μας. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Ειρήνη Νικολακάκη
Rave party (1 Ιουλίου)
Πηγαίνοντας στο live του Moby, έλεγα στον Γιάννη και την Χάρις πως δε θυμάμαι ούτε ένα τραγούδι του. Τελικά, τα ήξερα όλα και για ακόμα μια φορά βρέθηκα να αναρωτιέμαι πως στο καλό χωράει ένα μυαλό τόσους στίχους. Μετά, βέβαια, ανέτρεξα στις άπειρες φορές που είχα ακούσει το «Disco Lies» βιώνοντας άλλη μια «αξεπέραστη» γυμνασιακή ερωτική απογοήτευση, και κάπως μου έβγαλε νόημα να ουρλιάζω «you said you want me / that was just a lie». (…) Η 2000s αισθητική ήταν παντού στο σετ του Αμερικανού, από τα low-fi visuals μέχρι τα ηλεκτρονικά χιτ που στιγμάτισαν μια ολόκληρη γενιά που τα χόρευε συγκινημένη. Το είδαμε στα «Extreme Ways» και «Lift Me Up», ενώ διαλυθήκαμε συλλογικά στο «Why Does My Heart Feel So Bad» – ένας στίχος, ένα ολόκληρο τραγούδι, μια απλή κατάθεση που μιλάει σε εκατομμύρια ζορισμένες ψυχές. Ο Moby μας προσκάλεσε σε ένα rave φτιαγμένο από όλα όσα αγαπάει και όλα όσα πιστεύει, και αναρωτιέμαι αν έχει καταλάβει πόσοι συμμερίζονται τη φιλοσοφία του, πόσοι εκτιμούν τη μουσική του.
Βασιλεία Καλαφάτη
«Είσαι απ’ τα Ημίζ» (3 Ιουλίου)
Αν δεν ζεις κάτω από μια πέτρα, έχεις σίγουρα δει στο ίντερνετ τα βιντεάκια από την πρώτη sold out συναυλία των Ημισκούμπρια, με κραυγές, χορό και την πιο αντισυμβατική, συγκινητική και μιλένιαλ πρόταση γάμου που έχουμε δει ποτέ. Με αυτές τις εικόνες πήγαμε στην Πλατεία Νερού και δεν απογοητευτήκαμε καθόλου. Δεν το περίμενα, όμως μέσα στο κοινό υπήρχαν περισσότερες οικογένειες απ’ όσες μπορούσα να μετρήσω, με πολλά παιδιά να φορούν προστατευτικά ακουστικά. Υποθέτω οι θαυμαστές της μπάντας έχουμε μεγαλώσει πια, πάντως, όπως είπε ο Μιθριδάτης στη συνέχεια: «Δεν ξέρω αν μοιραζόμαστε τα ίδια χάπια, ένα είναι σίγουρο: ότι μοιραζόμαστε την ίδια καύλα».
Μάντυ Βλασσοπούλου
Το καλύτερο μέρος των Offspring δεν ήταν οι Offspring (7 Ιουλίου)
Θα το υποστηρίζω μέχρι τέλους: οι πρώτες μπάντες δεν είναι για να χάνονται. Αυτό ισχύει στον απόλυτο βαθμό του για την 7η Ιουλιου με headliners τους The Offspring, η οποία μας έδωσε την ευκαιρία να ακούσουμε λάιβ μια από τις πιο δυνατές μπάντες αυτήν την στιγμή. Για συγκεκριμένους παρευρισκόμενους, οι High Vis ήταν το χάιλαϊτ της βραδιάς, ίσως και ο λόγος που πλήρωσαν το εισιτήριο – «έλα, τελείωσε το λάιβ, πάμε να φύγουμε», όπως ακούστηκε ξανά και ξανά στο τέλος του σετ τους. Μπλέκοντας πέρα για πέρα προσωπικό στίχο με hardcore punk και baggy ήχους, οι Βρετανοί έπαιξαν μπροστά σε ένα μικρό κοινό που βρέθηκε να καίγεται κάτω από τον ήλιο, συγκινητικά παρόν και συντονισμένο: ένιωθες ατομικούς πόνους να συγχέονται σε ένα συλλογικό πένθος.
Βασιλεία Καλαφάτη
Διαβάστε επίσης
