Οι τοπ στιγμές του επετειακού EJEKT Festival 2026
Μετά από δύο back-to-back μέρες στο Telekom Center και απανωτές συγκινήσεις, το φετινό EJEKT τελειώνει και μας αφήνει με 3 core αναμνήσεις.
Περιεχόμενα
Επετειακό, σύντομο και πληθωρικό, το φετινό EJEKT Festival γιόρτασε τα 20 χρόνια του αναβαθμίζοντας τον Ιούλιο στην πόλη με ένα εορταστικό μουσικό διήμερο που μας βρήκε back-to-back στο Telekom Center Athens του ΟΑΚΑ, στις 14 και 15 Ιουλίου. Ήταν δυο από τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού, γεγονός που μας δυσκόλεψε, χωρίς όμως να μας εμποδίσει από το να απολαύσουμε στο έπακρο δυο από τις ωραιότερες συναυλίες του καλοκαιριού, οι οποίες συγκέντρωσαν χιλιάδες άτομα και άπειρα διαφορετικά στυλ ανθρώπων με (τουλάχιστον) ένα κοινό: την αγάπη τους για τη μουσική. Το διήμερο απογειώθηκε χάρη σε δύο διαφορετικά βρετανικά σχήματα που βρίσκουν με συνέπεια τον τρόπο να μας παρασέρνουν με την μεταδοτικότητά τους: ξεκινώντας με τα «ξόρκια» των Florence + the Machine και τελειώνοντας με τους αέναους The Cure, αναλογιζόμαστε ποια είναι τα στιγμιότυπα του διημέρου που επιμένουν μετά το τέλος του.
Τις «σκυλίσιες μέρες» απασφαλίζουμε
Προσπερνάμε το καυτό απόγευμα της 14ης Ιουλίου και πάμε απευθείας στο βράδυ της. Όσες φορές και να δούμε τους Florence + the Machine δεν φτάνουν, γεγονός που επισφραγίστηκε με τα πρώτα βήματα της Φλόρενς Γουέλς επί σκηνής (λίγα δευτερόλεπτα αρκούσαν για να μας λούσει με την απόκοσμη ενέργειά της). Παρότι δεν σταμάτησα να ανατριχιάζω σε όλο το live, κρατάω – όπως μετά από κάθε συναυλία της – τη συλλογική εμπειρία του «Dog Days Are Over». Η Βρετανίδα frontwoman, εκτός του ότι είναι μια αξιοθαύμαστη στιχουργός, καταφέρνει στα live της κάτι που λίγοι περφόρμερς καταφέρνουν: κάνει ένα πλήθος χιλιάδων ανθρώπων να υπακούει, να ενώνεται σε ένα συμπαγές «σώμα». Έτσι, πριν το «Dog Days Are Over» μας ζήτησε ευγενικά να αποσύρουμε τα κινητά για να μπορέσουμε να συντονιστούμε ο ένας με τον άλλον, και όλοι μαζί με την ατμόσφαιρα. Έτσι κι έγινε.
Διαβάστε επίσης
Ονειρική (παρ)αίσθηση στους 35 βαθμούς
Η συναυλιακή μέρα της 15ης Ιουλίου ξεκίνησε από νωρίς και όχι ψύχραιμα, αφού βιαστήκαμε να υποδεχτούμε τον frontman των The National, Ματ Μπέρνινγκερ. Η αγάπη μου για την μπάντα του είναι βαθιά και «κουμπώνει» στην σπαρακτική, όλο γρέζι φωνή του, στον εσωτερικό και ταυτόχρονα πανανθρώπινο στίχο του, και στην αυθεντικότητα του ως άνθρωπο – ξέρω πως ποτέ δεν γνωρίζουμε πραγματικά τους καλλιτέχνες που αγαπάμε, κάτι όμως στον συγκεκριμένο δείχνει να θέλει πολύ να φτάσει κοντά μας και το πετυχαίνει. Γι’ αυτό και θα τον δεις σε κάθε live του να διεκδικεί μια σχεδόν απόλυτη εγγύτητα με το κοινό του. Στο φετινό EJEKT ήρθε πράγματι κοντά μας, περνώντας από το πρώτο διάζωμα στο δεύτερο, σκαρφαλώνοντας κάγκελα και τραγουδώντας ιδρωμένος το «Terrible Love» των The National. Έφτασε πολύ κοντά μου για να μην κάνω λίγα βήματα ώστε να του πιάσω το χέρι. Δε θα πω παραπάνω, για να αποφευχθεί μια πιθανή ετεροντροπή, αν και όσοι με ξέρουν έχουν μισή σχετική πληροφορία παραπάνω και αντιλαμβάνονται πλήρως γιατί το συγκεκριμένο στιγμιότυπο πρόκειται για highlight ζωής.
Η στιγμή που έγινα κι εγώ ένα κουλ παιδί (ετών 30)
Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις μια στιγμή από ένα set που κράτησε δυο ώρες και δε σε άφησε δευτερόλεπτο να «πατήσεις γη». Βλέποντας τους The Cure ζωντανά δεν μπορεί κανείς παρά να σκαλώνει στη συνειδητοποίηση του μεγαλείου τους. Σε κάθε τραγούδι τους σκεφτόμουν: α) πως διαχειρίζεσαι το γεγονός που ακούς ζωντανά δεκάδες καθοριστικά για την ιστορία της μουσικής και για τη ζωή σου κομμάτια δια χειρός Ρόμπερτ Σμιθ, και β) πως οι μουσικές που ακούω (ως φαν της post-punk και όχι μόνο) μάλλον δεν θα υπήρχαν χωρίς την παρακαταθήκη των ιστορικών Βρετανών. Παρόλα αυτά, το highlight της βραδιάς ήταν τα γκοθάκια δίπλα μου – είδα τους The Cure παρέα με τα πιο αληθινά κουλ παιδιά, ζωντανή απόδειξη της διαχρονικότητας του αυθεντικού. Τραγουδήσαμε μαζί το αποχαιρετιστήριο «Boys Don’t Cry» και μείναμε ακίνητοι μέχρι την τελική αποχώρηση του Ρόμπερτ Σμιθ. Τα πυροτεχνήματα έσβησαν, τα φώτα άναψαν και εμείς ακόμα εκεί, να τραγουδάμε το «Life on Mars» που έπαιζε στα ηχεία. Ήταν η στιγμή που ένιωσα, επιτέλους, «ένα από τα κουλ παιδια» – και φυσικά δεν ήθελα να τελειώσει.
Διαβάστε επίσης
