Release Athens | Moby: Ένα rave βγαλμένο από τα 2000s
Ο Moby μας έστειλε πίσω στον χρόνο με old-school φιλοσοφία, low-fi visuals και ηλεκτρονικά χιτ που στιγμάτισαν εφηβείες και εφηβείες.
Βάζοντας τα ονόματα των headliners του επετειακού Release Athens δίπλα-δίπλα, ο νοσταλγικός χαρακτήρας της φετινής διοργάνωσης γίνεται εύκολα αντιληπτός. Από Nick Cave, Three Days Gace και Offspring, μέχρι Ημισκούμπρια και Παύλο Παυλίδη, το φεστιβάλ αποφάσισε με αφορμή τα 10α γενέθλια του να μας στείλει σε ένα μουσικό τριπ πίσω στον χρόνο. Η προσθήκη του Moby σε αυτήν την λίστα έφερε εξαρχής αυτήν την υπόσχεση και το χθεσινό λάιβ σημείωσε την εκπλήρωσή της. Άλλο ένα όνομα το οποίο με άφησε αρχικά αδιάφορη, κι αυτό επειδή δεν θυμόμουν πόσα τραγούδια που με συνόδευσαν τα εφηβικά μου χρόνια είναι δικά του. Είχα ξεχάσει και θυμήθηκα παρέα με πολύ κόσμο που φάνηκε να μην ξέχασε ποτέ. Μαζί, υποδεχτήκαμε τον Ιούλιο με ένα απρόσμενο τέκνο πάρτι ενορχηστρωμένο από τον μάστερ της ηλεκτρονικής dance μουσικής, στο οποίο ακούστηκαν «μόνο επιτυχίες», με τους ιστορικούς ρόκερς Garbage και τους ευγενέστατους shoe-gazers Pale Blue Eyes.
Pale Blue Eyes: Σημειώστε το όνομα
Θα το υποστηρίζω μέχρι τέλους: οι πρώτες μπάντες των μεγάλων φεστιβάλ δεν είναι για να προσπερνιούνται. Αρχικά, έχεις πληρώσει ένα φουλ ποσό που περιλαμβάνει περισσότερα ονόματα από το ένα του headliner – στην περίπτωση του Release, τρία. Πέρα από αυτό, τα support σου δίνουν την ιδανική ευκαιρία να απολαύσεις ένα intimate live ενός όχι και τόσο γνωστού μουσικού ή σχήματος, που καθόλου δεν αποκλείεται σε λίγα χρόνια να παίζει σε τεράστια sold-out shows – πόσο ωραίο, για παράδειγμα, να μπορούμε να πούμε ότι έχουμε δει τους πλέον κορυφαίους Wet Leg που ανοίξανε τους Madrugada το 2023; Ενδεχομένως, σύντομα να λέμε κάτι αντίστοιχο και για τους Pale Blue Eyes που μας υποδέχτηκαν χθες στην Πλατεία Νερού, τους shoe-gazers που κλείνουν το μάτι στους Velvet Underground με το όνομά τους και όχι μόνο. Οι ευγενικοί Βρετανοί και ο DIY indie rock ήχους τους ήταν η ιδανική συντροφιά τις τελευταίες ηλιόλουστες ώρες της μέρας, μας πήραν την κούραση του εργασιακού 8ώρου που αφήσαμε πίσω μας και μας επανάφεραν σε ένα ξέγνοιαστο μουσικό «τώρα» που ποτέ δε θα πάψουμε, κάθε τόσο, να έχουμε ανάγκη.
Garbage: Αθάνατα 90s
Η άλλη πλευρά του νομίσματος, θέλει openers που σε κάνουν να απορείς για ποιον λόγο δεν είναι headliners. Αυτό ισχύει στην περίπτωση των Garbage, της ιστορικής αμερικανικής μπάντας με frontwoman την από-την-ψυχή-μέχρι-το-στυλ grunge Σίρλεϊ Μάνσον. Η αγέραστη και πάντα σίγουρη φωνή της αντισυμβατικής Σκωτσέζας μας καθοδήγησε σε ένα αγνά ροκ λάιβ – πόσο ωραίο, επίσης, να μπορούμε να πούμε πως ακούσαμε ζωντανά τα διαχρονικά «I Think I’m Paranoid» και «Only Happy When It Rains»; Από τα 90s χιτ της πρώιμης δισκογραφίας τους (μαζί και το αυτό-εξομολογητικό «Stupid Girl») μέχρι το «Empty» του 2016, οι Garbage έφτασαν στο 2026 τραγουδώντας κομμάτια από το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους «Let All That We Imagine Be the Light», αφήνοντας μηδενική αμφιβολία πως είναι ακόμα εδώ, ξέροντας πολύ καλά ποιοι είναι.
Διαβάστε επίσης
Η Σίρλεϊ έβαλε στη θέση τους όσους έπρεπε με το «Chinese Fire Horse» («You say I’m looking heavy / And I have lost my mind / That I should do the right thing by everybody / And I should just retire / Just a fucking minute / Who you talking to?») και υπενθύμισε πως ποτέ δεν είναι αργά να επεξεργαστείς το οτιδήποτε – πως η τέχνη εξυπηρετεί πάντα και δίχως λάθη, αυτόν τον σκοπό. Στο «Have We Met» βγάζει τα σπασμένα της σε έναν έρωτα που τη στιγμάτισε 30 χρόνια πριν («the most horrendous destruction of my innocence») και το τραγουδάει σαν να του απευθύνει όσα δεν κατάφερε τότε – η απενοχοποίηση της αλήθειας: κάποια πράγματα πονάνε για πάντα, και αυτό είναι οκ. Κρατάμε το συγκινητικότατο cover του «Lovesong» των The Cure και αφήνουμε το λάιβ των Garbage με την αίσθηση πως κανένας ήχος δεν «γραντζουνάει» τόσο βαθιά στην καρδιά όσο αυτός των 90s.
Moby: «Just a little raver»
Ο Moby είναι πολλά πράγματα. Δηλώνει punk-rocker, ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων – όμως κυρίως θεωρεί τον εαυτό του «just a little raver». Και μας το απέδειξε με ένα rave βγαλμένο από τα 2000s, στο οποίο έφερε πολύχρονη εμπειρία και αγνή παιδικότητα. Κυρίως όμως, μας έφερε αναμνήσεις από μια ξεχασμένη (;) εφηβεία που αναδύθηκε στο άκουσμα δεκάδων τραγουδιών: «Porcelain», «In This World», «Honey», είναι μόνο κάποια από αυτά. Πηγαίνοντας στο live έλεγα στον Γιάννη και την Χάρις πως δε θυμάμαι ούτε ένα τραγούδι του Moby. Τελικά, τα ήξερα όλα και για ακόμα μια φορά βρέθηκα να αναρωτιέμαι πως στο καλό χωράει ένα μυαλό τόσους στίχους. Μετά, βέβαια, ανέτρεξα στις άπειρες φορές που είχα ακούσει το «Disco Lies» βιώνοντας άλλη μια «αξεπέραστη» γυμνασιακή ερωτική απογοήτευση, και κάπως μου έβγαλε νόημα να ουρλιάζω «you said you want me / that was just a lie».
Η 2000s αισθητική ήταν παντού στο σετ του Αμερικανού, από τα low-fi visuals μέχρι τα ηλεκτρονικά χιτ που στιγμάτισαν μια ολόκληρη γενιά που τα χόρευε συγκινημένη. Το είδαμε στα «Extreme Ways» και «Lift Me Up», ενώ διαλυθήκαμε συλλογικά στο «Why Does My Heart Feel So Bad» – ένας στίχος, ένα ολόκληρο τραγούδι, μια απλή κατάθεση που μιλάει σε εκατομμύρια ζορισμένες ψυχές. Κι ας μην τραγούδησε ο ίδιος όλα του τα κομμάτια (δε μάθαμε ποτέ τα ονόματα των υπέροχων τραγουδιστριών που το έκαναν αντί για εκείνον), ο Moby μας προσκάλεσε σε ένα rave φτιαγμένο από όλα όσα αγαπάει και όλα όσα πιστεύει, και αναρωτιέμαι αν έχει καταλάβει πόσοι συμμερίζονται τη φιλοσοφία του, πόσοι εκτιμούν τη μουσική του. Εκείνος, πάντως, φάνηκε να εκτιμάει πολύ. Αμέτρητα «thank you, thank you, thank you», μια απολογία εκ μέρους ολόκληρων των ΗΠΑ, ένα αφιέρωμα στα ζώα και την Τζέιν Γκούνταλ, ένας φόρος τιμής στον Ντέιβιντ Μπόουι με την εκτέλεση του προσωπικού του αγαπημένου «Heroes», και μόνο -μα μόνο- (τέκνο) επιτυχίες, σε ένα βράδυ που μας βρήκε να χορεύουμε χέρι-χέρι με νέες παρέες και παλιούς εαυτούς.
