Ανταπόκριση Release Athens: Το απόλυτο φινάλε των Gorillaz, μια συλλογική αρχή

Ετοιμάζομαι για δεύτερη μέρα σερί Release στην Πλατεία Νερού και νιώθω ήδη πολύ μεγάλη γι’ αυτό το back-to-back – η κρίση των 30 είναι πραγματικό φαινόμενο κι ας μην ήθελα να το πιστέψω. Μου δίνω την ευκαιρία να με διαψεύσω. Τετάρτη με Nick Cave and the Bad Seeds, λοιπόν, Πέμπτη με Gorillaz. Η εικονική υβριδική μπάντα με ενορχηστρωτή τον Ντέιμον Άλμπαρν ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και, για να είμαι ειλικρινής, δεν ήταν από τις πρώτες μου επιλογές στη διαδικασία οργάνωσης του φετινού συναυλιακού καλοκαιριού, παρότι ο φροντμαντ των Blur ήταν και θα είναι αιώνιο crush. Οι συναυλίες είναι πολλές και κάτι πρέπει να θυσιάσεις, και συνήθως αυτό το κάτι είναι οι μπάντες που ακούς λιγότερο.

Ούσα φαν αλλά μη φανατική, δεν θα χαρακτήριζα το να χάσω τους Gorillaz θυσία, αλλά αυτό πριν βρεθώ μπροστά τους. Έχοντας μόλις ζήσει ένα από τα πιο συναρπαστικά λάιβ που θυμάμαι, ευχαριστώ την διαίσθηση μου που τελευταία στιγμή με έκανε να αναζητήσω εισιτήριο, τον Γιάννη που μου βρήκε εισιτήριο, και τους παλιούς και νέους συναυλιακούς φίλους που ήταν εκεί για να μοιραστούμε χορούς, γκρίνιες, μπύρες και ενέργειες. Από Jehnny Beth και The Flaming Lips, μέχρι το απόλυτο main show, ήταν ένα βράδυ αφιερωμένο στην μουσική όλου του κόσμου, που μας θύμισε πως είμαστε μέρος του – είμαστε, κι εμείς, ακόμα εδώ.

Jehnny Beth: Καυτή εκκίνηση

Έφτασα στην Πλατεία Νερού ίδια ώρα με την προηγούμενη μέρα, όμως το σκηνικό που αντίκρισα ήταν πολύ διαφορετικό. Μπλοκαρισμένα στενά, ήδη παρκαρισμένα αμάξια στις γνωστές καβάτζες. Η θερμοκρασία υψηλότερη και ο κόσμος αισθητά περισσότερος. Η Jehnny Beth παίζει ήδη όσο προχωράω προς τη σκηνή και αυτό που ακούω μου αρέσει πολύ. H Γαλλίδα μουσικός και ηθοποιός ιδρώνει και ξεντύνεται όσο τραγουδάει «fucked up songs about love», κατά τα λεγόμενά της – ξεχωρίζω το «Obsession» και την απόλυτα πειστική εκτέλεση του «I’m the Man». Η βραδιά ξεκίνησε πριν νυχτώσει, με ήχους post-punk και noise rock τους οποίους απορροφούσα καθισμένη (παράδοξο) μόνη και σκασμένη, περιμένοντας το αμάξι της Άννας να φτάσει από Κηφισιά, φέρνοντας μαζί Ελευθερία και Πετρίνα. Σήμερα θα είχα παρέα (στον Νικ Κέιβ ήμουν μόνη) – και αυτή η αίσθηση ήταν το πρώτο δείγμα πως το αποψινό λάιβ θα ήταν η πραγματική εκκίνηση του καλοκαιριού.

The Flaming Lips: Στα παλιά μας

Η Jehnny «μας αγαπάει» και φεύγει, κόσμος συνεχίζει να έρχεται και οι απλωμένοι στο έδαφος σηκώνονται για να υποδεχτούμε όλοι μαζί τους ψυχεδελικούς The Flaming Lips. Τα στοιχεία που θυμίζουν «κλασικό Release» πολλαπλασιάζονται. Μηνύματα από καθιερωμένους συναυλιακούς φίλους, μάταιες φωτογραφίες και βίντεο για να δείξεις σε ποιο σημείο της Πλατείας στέκεσαι, «παω για μπύρα», «κράτα λίγο τη μπύρα», «θες λίγο μπύρα;», σπρωξίδια, ανεμιστηράκια και καπέλα που ήρθε η ώρα να βγουν (ο ήλιος έπεσε) και δεν βγαίνουν. Υποδέχομαι τους εκκεντρικούς Αμερικανούς με τον Τσελ, οι οποίοι έρχονται στη σκηνή με συγκινητική διάθεση, φουσκωτά μπαλόνια, λουλούδια και όλα μα όλα τα χρώματα. Ο 80s αέρας είναι εκεί, παρότι ξεκινούν με το πιο πρόσφατο «It Overtakes Me» (2006) και they overtake us, συνεχίζοντας με το πρώτο μέρος του «Yoshimi Battles the Pink Robots».

Για πολλούς, η κλασική/soft ροκ των Flaming Lips ήταν ένα ιδανικό, ξεκούραστο ενδιάμεσο μεταξύ Jehnny Beth και Gorillaz, που άνοιξε ένα παραθυράκι νοσταλγίας για μια εποχή που έχουμε και δεν έχουμε ζήσει. Το νιώσαμε στα αγνά ρομαντικά «Pompeii am Götterdämmerung» και «The Golden Path», ντουέτο τους με τους Chemical Brothers. Μπορώ να φανταστώ πως υπάρχουν και κάποιοι που τους βρήκαν (από το «The Yeah Yeah Yeah Song» μέχρι το συνολικό creative direction) εξαιρετικά «γλυκανάλατους», και είμαι σίγουρη πως θα είναι οι ίδιοι που γούρλωσαν τα μάτια στο άκουσμα του «War Pigs» των Black Sabbath. Κλείσιμο με αντιπολεμικά σχόλια, ένα τεράστιο pride μπαλόνι και το εμφατικό, αντιφατικό «Do You Realize?»: «we are floating in space, happiness makes you cry, everyone you know someday will die» – μια υπενθυμίση του τι σημαίνει να υπάρχεις.

Gorillaz, Μπρους Γουίλις, Mos Def, Παλαιστίνη: «Let’s be lovely together»

Σειρά των Gorillaz και δεν ξέρουμε ακόμα τι πρόκειται να μας «χτυπήσει». Προσπαθώ να αποφεύγω το επίθετο «κατάμεστη» αλλά δεν περιγράφεται αλλιώς η Πλατεία Νερού εκείνο το μισάωρο πριν βγουν οι headliners. Νωρίτερα αναρωτιόμασταν με την Ελευθερία, τι μορφή μπορεί να πάρει ένα λάιβ μιας μπάντας που βασίζεται κυρίως σε συνεργασίες. Πόσους guest να φέρεις; Θα είναι μια από αυτούς η Kali Uchis; Οι απαντήσεις ήρθαν πολύ γρήγορα. Η τεράστια οθόνη εμφάνισε τα εικονικά μέλη των Gorillaz όσο τα φυσικά πρόσωπα ερχόντουσαν στη σκηνή υπό τον ήχο του «The Mountain». Ο Ντέιμον Άλμπαρν με στρατιωτικά να τραγουδάει ειρωνικά «oh what a happy land we live in» – έτοιμος για μάχη, ώσπου να έρθει η ειρήνη, και όχι μόνος.

Οι Gorillaz μας προσκάλεσαν σε ένα συλλογικό γενέθλιο πάρτυ: χθες γιόρτασε η μουσική όλου του κόσμου και ο κόσμος ο ίδιος. Η σκηνή ήταν σχεδόν σε κάθε στιγμή φουλαρισμένη, με μουσικούς να έρχονται και να φεύγουν (η Kali δεν ήταν τελικά μια από αυτούς). Ένα πολυπολιτισμικό, πολυμεσικό, αντιπολεμικό φεστιβάλ. Με ψυχραιμία για αρχή, ο Ντέιμον Άλμπαρν πήρε τον σόλο χρόνο του για τα καλοκαιρινά «El Mañana» και «Andromeda», στέλνοντας μας πίσω στο παιδικό μας δωμάτιο και στο απόλυτο state of yearning με το «Melancholy Hill» – θα έρθει άραγε ποτέ μια μέρα που δε θα μας συγκινεί πια ο παραδομένος τρόπος του τα δευτερόλεπτα που εξομολογείται «cause you are my medicine when you’re close to me»;.

Συνεχίζουμε. Φεύγουμε από τη μελαγχολία και ξεκινάμε τα πάνω-κάτω με το «Charger». Η συνειδητοποίηση χτυπάει – το καλοκαίρι ήρθε ξανά, είμαστε ακόμα εδώ, κανένα 30. Ξανανιώθουμε λίγο με το «Orange County», για την ακρίβεια δε σταματάμε να νιώθουμε από δω και πέρα. Είμαστε deep into the zone με τους καλεσμένους να πηγαινοέρχονται κι εμείς να μην προλαβαίνουμε να καταλάβουμε που βρισκόμαστε. Ο Μπρους Γουίλις παίζει στην οθόνη, ο Bootie Brown βγαίνει και εμείς τα χάνουμε στο όνομα του «Dirty Harry». Πηγαίνουμε προς τα πίσω για να ενωθούμε με την υπόλοιπη παρέα, την πιο κατάλληλη στιγμή. Υποδεχόμαστε θολωμένοι τον Mos Def (Ελευθερία: «ο Mos Def», εγώ: «είναι αλήθεια ο Mos Def;», Ελευθερία: «είναι ο Mos Def»). Το «Stylo» μας χτυπάει συλλογικά σαν ρεύμα και μας αποτελειώνει ο Κέβιν Μέρσερ των De La Sol: «Πώς νιώθουμε;». Λίγο πριν το τέλος, θυμόμαστε πόσο υποτιμημένο είναι το «Feel Good» – το αίσθημα, όχι το τραγούδι. Για ακόμα μια φορά, όπως η τέχνη οφείλει, η συλλογική εμπειρία αναβαθμίζεται μέσα από τα πιο απλά, οριακά μέσα από τα κλισέ («love forever, love is free»).

Οι Gorillaz είναι και δημιουργούν χίλια πράγματα ταυτόχρονα και κατάφεραν να τα αναδείξουν όλα επί σκηνής. Ανήκουν σε και «υπηρετούν» όλα τα μουσικά είδη, απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες, σε όλα τα μέρη του κόσμου. Σε ένα ασύγκριτα συλλογικό βράδυ, μας έφεραν κορυφαία animation, άψογους guest, κουλτούρες από κάθε άκρη της γης, ένα αφιέρωμα στην Ινδή Asha Puthli, φωτορυθμικά στα χρώματα της Παλαιστίνης. Τελευταίο τραγούδι με τις γροθιές στον αέρα και τον «Clint Eastwood» να μας αποχαιρετά. Ήταν ένα φινάλε που θύμισε αρχή: «the future is coming on».