Kneecap: Αυτό το Rockwave είναι δικό τους και δικό μας
Το ιρλανδικό τρίο μας έκανε να ξεσηκωθούμε, να χορέψουμε και.. να τραγουδήσουμε Μίκη Θοδωράκη, υποθέτω.
Περιεχόμενα
Γράφω πολύ συχνά για την εφηβεία μου και τη νοσταλγία, αλλά η αλήθεια είναι πως είναι πολύ δύσκολο να επισκεφθώ το Terra Vibe χωρίς να με χτυπήσουν αναμνήσεις από τα καλοκαίρια που έχω περάσει εκεί. Από τον Bob Dylan και μια συναυλία ξαπλωμένη στο γρασίδι στους Dropkick Murphys (κάπου μέσα στο pit έχασα τα κλειδιά μου και σχεδόν τα παπούτσια μου), το τρέξιμο για να προλάβω να ακούσω τους Last Shadow Puppets να παίζουν το «I Want You (She’s So Heavy)» των Beatles, την πρώτη μου συναυλία όταν πήγα να δω τη Lana del Rey και τους Echo and the Bunnymen. Και πιο πρόσφατα, η περσινή συναυλία των Kneecap, η ανάμνηση της οποίας με έκανε, το περασμένο Σάββατο, να φύγω τρέχοντας για Μαλακάσα και να τους δω ξανά.
Το 2024, μια μέχρι τότε άγνωστη (τουλάχιστον σε εμένα) μπάντα κυκλοφόρησε μια ταινία που έχτιζε τη μυθολογία της. Δύο νεαροί χωρίς ξεκάθαρο στόχο στη ζωή τους και ένας καθηγητής σε σχολείο βρήκαν τα κοινά τους σημεία πολύ γρήγορα: σκληρά ναρκωτικά, μουσική και ένα δικαιολογημένο μίσος για τη βρετανική αποικιοκρατία. Στην ταινία παρακολουθήσαμε την επιμονή των Kneecap να μιλούν ιρλανδικά και να συνδέουν τη γλώσσα με την αστική νέα γενιά, μια επιμονή που βοήθησε να επιταχυνθεί και η κατοχύρωση των δικαιωμάτων ταυτότητας και γλώσσας για τη Βόρεια Ιρλανδία στη βρετανική Βουλή. Από τότε, το τρίο από το Μπέλφαστ δεν έχει σταματήσει, παρά τις συκοφαντικές εκστρατείες, τα δικαστήρια για τρομοκρατία (!) και τις ακυρωμένες εμφανίσεις σε φεστιβάλ. Ο DJ Próvai, ο Móglaí Bap και ο Mo Chara έχουν πλέον αποδείξει πως δεν τους αποθαρρύνει τίποτα και ήρθαν να μας ξεσηκώσουν με το νέο τους άλμπουμ, «FENIAN».
Κεφιγιέ παντού
Η μουσική των Kneecap είναι συνδεδεμένη με τον πολιτικό αγώνα, την αντίσταση στην γενοκτονία των Παλαιστίνιων από το Ισραήλ την οποία καταγγέλουν χωρίς κανένα δισταγμό σε κάθε τους ζωντανή εμφάνιση. Δεν ήταν καθόλου περίεργο που στο κοινό του Vibe Stage τα κεφιγιέ ξεπεταγόντουσαν εδώ κι εκεί, με πολλούς από τους θεατές να τα σηκώνουν στον αέρα καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Τη βραδιά άνοιξε το ραπ ντουέτο Twinsanity, δίνοντας μια γεύση της underground (αγγλόφωνης) Αθήνας με σπιντάτα κουπλέ και ρέγκε/φανκ μπιτάκια, ενώ οι Fundracar ήρθαν για εμένα σαν blast from the past από τα φοιτητικά μου χρόνια, εναλλάσσοντας άγριες κιθάρες με φάνκι ήχο.
Πριν το τρίο, στη σκηνή ανέβηκαν συλλογικότητες και ακτιβιστές εναντίον της γενοκτονίας, ανάμεσά τους ο διασώστης προσφύγων Ιάσονας Αποστολόπουλος. Οι Kneecap δίνουν συχνά πλατφόρμα στον παλαιστινιακό αγώνα με κάθε τρόπο. Όπως είπαν και οι ίδιοι λίγο αργότερα, οι Ιρλανδοί ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει αποικιοκρατία: «είναι σημαντικό για εμάς να χρησιμοποιούμε την πλατφόρμα μας για αυτά που πιστεύουμε πως είναι σωστά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα για τη γενιά μας από αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη αυτή τη στιγμή». Μπορεί η αρχή του λάιβ να ξεκίνησε με μυσταγωγικούς καπνούς και χορό, αλλά η πρόθεση της μπάντας έγινε γρήγορα ξεκάθαρη, ενθαρρύνοντας το κοινό να φωνάξει συνθήματα σε όλο το σετ. Η στάση τους είναι πάντα επίκαιρη, αλλά τα πογκρόμ του Μπέλφαστ ενάντια στις μεταναστευτικές κοινότητες με την αφορμή μιας απόπειρας δολοφονίας από έναν Σουδανό πρόσφυγα αποδεικνύουν πως η αλληλεγγύη είναι, αυτή τη στιγμή, κάτι περισσότερο από απαραίτητη.
Ναρκωτικά «πίνακα Α»
Είχα ακούσει τον νέο δίσκο αποσπασματικά πριν από το λάιβ. Όταν ρώτησα μια φίλη μου αν της άρεσε, μου απάντησε πως ήταν εξίσου καλός με τον προηγούμενο, αλλά λιγότερο ζωντανός, «σαν τη μουσική που θα άκουγες μετά τα afters». Παρ’ όλα αυτά, δε θα μπορούσαμε να μην χορέψουμε ακούγοντας τα νέα κομμάτια του «Fenian», με το τρίο να χοροπηδάει πάνω στη σκηνή και τα δυναμικά τραγούδια να εναλλάσσονται με πιο μελωδικά beat.
Όπως και πέρυσι, οι δύο ράπερ ζήτησαν από το κοινό να πετάξει ό,τι ναρκωτικά έχει πάνω στη σκηνή για να τα «ξεφορτωθούν οι ίδιοι». Όταν ένας από τους θεατές κούνησε ένα μπουκάλι με ούζο και λεμονάδα, ο Moglai Bap απάντησε «αυτό δεν είναι ναρκωτικά, είναι χυμός», αποφεύγοντας για λίγο αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε μονάχα ως συνάντηση κορυφής, δηλαδή τη γνωριμία της μπάντας με το εθνικό μας ποτό, το ούζο.
Όπως είναι λογικό, τα σώματα κουνήθηκαν, τα pit άνοιξαν και έκλεισαν (με τους Kneecap να σχολιάζουν την ανάγκη για συμπερίληψη – ο χώρος του pit δεν είναι χώρος για κοκορομαχίες) και, όταν η συναυλία τελείωσε, ήμασταν ιδρωμένοι και αφυδατωμένοι. Σαν μια τελευταία απόδειξη πως αυτό το αμαρτωλό τρίο κάτι ξέρει τέλος πάντων, όσο ο DJ Próvai έφευγε από τη σκηνή με σηκωμένα τα χέρια, ξεκίνησε να παίζει το «Θα Σημάνουν οι Καμπάνες». Ε, ναι, λοιπόν, αυτό το Rockwave θα είναι όντως δικό τους και δικό μας.
Διαβάστε επίσης
