Φέτος πάμε ξανά στο Rockwave για Kneecap, the Recap
Επειδή, ως γνωστόν, μία ίσον καμία, πέντε δημοσιογράφοι του Exodos γράφουν για την πρώτη φορά που είδαν το ιρλανδικό τρίο ζωντανά και για τους λόγους που μετρούν τις μέρες μέχρι την επιστροφή του στο Rockwave Festival.
Περιεχόμενα
Πέρσι ήρθαν ως support και έφυγαν σαν πραγματικοί πρωταγωνιστές της ημέρας. Πολλοί πήγαν στη Μαλακάσα από περιέργεια για να δουν τι ακριβώς παίζει με τους Kneecap και έφυγαν πεπεισμένοι ότι είχαν μόλις παρακολουθήσει μία από τις πιο συναρπαστικές νέες μπάντες του πλανήτη. Φέτος δεν υπάρχουν πολλές απορίες. Πριν τους ξαναδούμε στο Rockwave, το Σάββατο 20 Ιουνίου, θυμόμαστε τις φορές που τους πετύχαμε ζωντανά και τους λόγους που δεν βλέπουμε την ώρα να το ξανακάνουμε.
Αθώα περφόρματιβ ιρλανδικότητα
Από τους λαούς του κόσμου που έχουν φανατικό κοινό οπουδήποτε αλλού πέρα από τον τόπο τους, οι Ιρλανδοί μπορεί να μην είναι στην κορυφή της άτυπης σχετικής κατάταξης, αλλά σίγουρα προσελκύουν τους πιο μερακλήδες. Όσον αφορά την Ελλάδα, ειδικά, η μικρή(;) κοινότητα των θιασωτών της ιρλανδικότητας έδωσε ηχηρό «παρών» στη Μαλακάσα, αψηφώντας τα αντικειμενική «κούρα» που συνοδεύουν τις συναυλίες στο Terra Vibe, για να δει από κοντά την πιο δυναμική νέα μπάντα από το Σμαραγδένιο Νησί. Μια θάλασσα από φανέλες της Celtic, παλαιστινιακών σημαιών, παλαιστινιακών μαντιλιών κεφίγιε, ρεϊβάδικα μαύρα γυαλιά για το ξεχού, σταυρωτά τσαντάκια κ.ο.κ. με περίμενε μόλις θώρησα τη μεγάλη σκηνή από την ουρά για μάρκες, σημείο που εν αγνοία μου επρόκειτο να περάσω πάνω από σαράντα λεπτά, προτού πάω στην ουρά για ζεστή υπεροκοστολογημένη περιπτερόμπυρα κουτάκι. Άλλη μια αλμυρή δροσοσταλίδα και εγώ σε αυτήν τη θερινή σύναξη τρικολόρ εναλλακτικότητας, βέβαια και καλά έξτρα μυημένος αφού είχα κασκολάκι Lajee Celtic, ήμουν έτοιμος να φωνάξω τα συνθήματά του και να κοροϊδέψω τους Άγγλους παρέα με κόσμο που ζει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από όλα αυτά. Στην πράξη, ωστόσο, άμα τη εμφανίσει τους οι Kneecap μας έκαναν ένα, υπενθυμίζοντας πως οι συλλογικοί αγώνες είναι καθολικοί.
Τα παιδιά από το Μπέλφαστ δεν είναι απλώς τρεις «χαλαίοι» που τυχαίνει να έχουν πολιτικό λόγο, αλλά μια τριάδα στρατευμένων μουσικών που τυχαίνει να απολαμβάνουν τα ξεφτιλίκια. Ακούγεται ίδιο, μα δεν είναι. Γιατί σε κάθε περιοδεία και κυκλοφορία τους προσφέρουν σημαντικό μέρος των εσόδων τους σε καλούς σκοπούς, έχουν βρεθεί σε νομικές περιπέτειες εξαιτίας της καταγγελτικής στάσης τους απέναντι στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και έχουν φτάσει να παίζουν μέχρι και στην Κούβα. Στο μεταξύ εμείς κάναμε το χρέος μας ανοίγοντας δύο και τρία χωμάτινα mosh pits, σαν το τένις σε χώμα ένα πράγμα – κάποιοι διαπρέπουν σε αυτό, άλλοι χάνουν τα αβγά και πασχάλια, όλοι έχουμε μαύρες μύξες για μια εβδομάδα. Και αφού εισπνεύσαμε τεραβαϊμπικό κοκκινόχωμα, ιρλανδικό φλέγμα και μουσική πριζωμένη, αράξαμε στους Cypress Hill οι οποίοι αποδείχθηκαν διεκπεραιωτικοί headliners. Καλή μας τύχη και φέτος. – Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Αθήνα-Λονδίνο-Μπέλφαστ, ίδια ζόρια
Σε μια από τις πιο ωραίες ανέκδοτες ιστορίες που θα έχω να λέω στα υποθετικά εγγόνια μου είναι εκείνη η μέρα που κράτησε περίπου 50 ώρες, με αφετηρία την πυρωμένη Πλατεία Νερού όπου οι Bob Vylan έβαλαν φωτιά στο Release Athens 2025 με παλαιστινιακά συνθήματα και τους punk grime στίχους τους ανοίγοιντας -μαζί με τους Pendulum- για τους Prodigy. Από εκεί, πήρα τον δρόμο για το Ελευθέριος Βενιζέλος για να προλάβω τη νυχτερινή πτήση για το Χίθροου, με συνταξιδιώτες τους Bobbie και Bobby Vylan. Στην αναμονή μας για την επιβίβαση, πέρα από ένα απαραίτητο «μπράβο» για το φλογισμένο show που είχαν δώσει λίγες ώρες πριν στην Αθήνα και ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για την ωραία συνέντευξη που μου παραχώρισαν κάποιες μέρες πριν, δεν φανταζόμουν ότι υπήρχε επόμενο -ακόμα πιο σουρεάλ- επεισόδιο σε αυτό το στόρι. Fast forward και μετά από 8 ώρες αϋπνίας, βόλτας και φεστιβαλικής προθέρμανσης βρίσκομαι πλέον στο κατάμεστο Finsbury Park για το -από καιρό- sold-out headline show των Fontaines D.C. με special guests τους Ιρλανδούς Kneecap και τους Amyl & the Sniffers – όπου πέφτω ξανά πάνω στους δύο Bobs για έναν νέο κύκλο «Κι εσείς εδώ;», «Μα που άλλου;», ό,τι-να-‘ναι συζητήσεων. Κι εκεί που η Amyl έχει ποντάρει τις κάλτσες της οργώνοντας τη σκηνή πάνω-κάτω με εμάς να αναρωτιόμαστε «Που θα φτάσει αυτό το high;», το ανεκδιήγητο rap trio από το Μπέλφαστ καταλαμβάνει το stage για ένα καθ’ όλα πολεμικό και σίγουρα πολιτικό -ακόμα και μέσα στην καφρίλα του- show.
Από τα πρώτα λεπτά καταλάβαινες ότι ο μισός κόσμος είχε έρθει από νωρίς μόνο και μόνο για αυτούς. Το Finsbury Park είχε πλημμυρίσει από ιρλανδικές σημαίες, ποδοσφαιρικές φανέλες, τρικολόρ μπαλακλάβες και παρέες που ήξεραν απέξω κάθε στίχο (παρά τα γαελικά),το κοινό να παραληρεί σε βαθμό που για λίγη ώρα σχεδόν ξεχνούσες ότι οι headliners της βραδιάς ήταν οι Fontaines. Φυσικά, η Παλαιστίνη βρισκόταν στο επίκεντρο σχεδόν κάθε στιγμής της εμφάνισής τους. Ανάμεσα στα κομμάτια, στα visuals και στα συνθήματα, υπενθύμιζαν διαρκώς ότι όσο εμείς διασκεδάζαμε κάτω από τον λονδρέζικο ήλιο, κάπου αλλού εξελίσσεται μια τραγωδία που δεν γίνεται να αγνοήσεις. Η κορυφαία στιγμή, δε, ήρθε όταν στη σκηνή ανέβηκε ο Grian Chatten για το «Better Way To Live». Εκεί πραγματικά το Finsbury έχασε το μυαλό του. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι τύποι γιόρταζαν και την πρώτη μεγάλη δικαστική νίκη του Mo Chara απέναντι στο βρετανικό κράτος μετά τις κατηγορίες περί τρομοκρατίας, μετατρέποντας τη συναυλία σε γύρο του θριάμβου – κυριολεκτικά, μέσα στο σπιτάκι τους. Αν πέρσι ζήσαμε αυτά λοιπόν, τότε στο φετινό Rockwave το μόνο σίγουρο είναι ότι μας περιμένει άλλο ένα μεγαλοπρεπές μπάχαλο από αυτά που θα συζητάμε για καιρό. – Βικτώρια Χαραλάμπους
Όταν η διαδρομή μέχρι τη Μαλακάσα αξίζει
Άρχισα να ακούω Kneecap αφού κυκλοφόρησε η βιογραφική κωμωδία για την ιστορία τους, την οποία είδαμε με τις αγαπημένες Βασιλεία και Βικτώρια σε μια πολύ χαβαλετζίδικη προβολή, στο Cinobo Όπερα. Επομένως, όταν ανακοινώθηκε ότι θα ανοίξουν τη συναυλία των Cypress Hill στο Rockwave Festival, δεν το σκέφτηκα λεπτό για να κλείσω εισιτήρια. Ήξερα ότι η εμφάνισή τους δεν θα απογοήτευε, αλλά ομολογώ ότι το ιρλανδικό τρίο ξεπέρασε τις προσδοκίες μου -και το έκανε να φαίνεται εύκολο. Μετέφερε την αστείρευτη ενέργειά του στο κοινό, ενώ δεν ήταν λίγες οι στιγμές κατά τη διάρκεια του show που μας μίλησαν άφοβα για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, σε μια εποχή που αρκετοί καλλιτέχνες διστάζουν να κάνουν το ίδιο. Πολλοί βρέθηκαν στο Terra Vibe αποκλειστικά για να δουν Cypress Hill, αλλά κατέληξαν να πανηγυρίζουν χορεύοντας και χοροπηδώντας μαζί με τους Mo Chara, Móglaí Bap και DJ Próvaí. Τώρα που το γκρουπ επιστρέφει στα λημέρια μας σαν headliner, το live στη Μαλακάσα προβλέπεται ακόμα πιο επικό. – Ειρήνη Νικολακάκη
Διαβάστε επίσης
Η σωστή πλευρά της ιστορίας
Ο δρόμος μέχρι τη Μαλακάσα είναι μακρύς και αξιοποίησα τα τριάντα εφτά λεπτά της διαδρομής με τον καλύτερο τρόπο: να εξηγώ στην κολλητή μου, σοβαρή ακαδημαϊκό στα ανθρώπινα δικαιώματα και λεσβία, γιατί πιστεύω πως τρεις Ιρλανδοί μαντράχαλοι είναι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας. Εντάξει, δεν χρειάστηκε ολόκληρη η ώρα για να την πείσω, ήταν αρκετό να της βάλω να ακούσει το ντεμπούτο τους (37 λεπτά ακριβώς, όσο η διαδρομή μας, 46 δευτερόλεπτα ενώ ψάχνουμε να παρκάρουμε), το «Fine Art», ενώ της εξηγώ για τα νομικά μπερδέματά τους με την αγγλική δικαιοσύνη, την – από την πρώτη στιγμή – υποστήριξή τους για την Παλαιστίνη και το οικείο «χαλέικο» vibe. Όταν μπήκαμε μέσα ήταν ήδη ψημένη, πήραμε μπύρες και πήγαμε μπροστά μπροστά, ακούσαμε λίγο Στόλεν και Τζαούλ, γιατί όχι και μετά βρεθήκαμε να ουρλιάζουμε και να χορεύουμε, KABOOT, SLAN, για ολόκληρο το σετ. Φύγαμε από τη συναυλία ακούγοντας ακόμη Kneecap στο αμάξι (γιατί είναι πιο περίεργο να ακούς τη μουσική φεύγοντας απ’ ό,τι πηγαίνοντας;) και η setlist της βραδιάς με έχει ακολουθήσει από τότε. Φέτος η κολλητή θα λείπει, γιατί ούτε καν η γοητεία των Kneecap δεν είναι αρκετή για να την κρατήσει μακριά από το διδακτορικό της, αλλά ελπίζω ότι εγώ, τουλάχιστον, θα βρίσκομαι κάπου στο κοινό να ουρλιάζω: «H-double O-D, low-life scum, that’s what they say about me». – Μάντυ Βλασσοπούλου
Ένας (ωραίος) τρόπος να υπάρχεις
Ήταν Οκτώβριος του ’24 όταν πήγαμε με την Ειρήνη και Βικτώρια στην πρεμιέρα του «Kneecap», στο Cinobo στην Ακαδημίας. Βγαίνοντας, ήξερα ότι είχα βιώσει μια αλλιώτικη κινηματογραφική προβολή, ένα είδος γιορτής. Πέρα από το ένστικτο που σε οδηγούσε να σηκωθείς από τη θέση σου και να κάνεις την αίθουσα συναυλία, οι Kneecap μας «ξεσήκωσαν» ψυχικά. Το αμίμητο ραπ τρίο από τον Βορρά της Ιρλανδίας μάς πόρωσε από την αρχή, και ο λόγος ήταν η ταυτόχρονη πολιτική και καλλιτεχνική του υπόσταση – η μια τροφοδοτεί την άλλη, δεν υπάρχει η μια χωρίς την άλλη. Λίγες μέρες μετά, ανακοινώνεται το line-up για το φεστιβάλ Finsbury Park του Λονδίνου: Fontaines D.C., Kneecap και Amyl and the Sniffers. Ως άνθρωπος της τελευταίας στιγμής, ήταν από τις ελάχιστες περιπτώσεις στις οποίες δεν πανικοβλήθηκα στην ιδέα του – για κάποιους έγκαιρου, για εμένα πρόωρου – πλαναρίσματος. Κλείνω εισητήριο. Την επόμενη μέρα το λέω στην Ειρήνη και στη Βικτώρια στο γραφείο. Κλείνει και η Βικτώρια. Ένα στα δύο.
Fast forward – Ιούλιος, Notting Hill. Ξημερώματα. Υποδέχομαι την Βικτώρια και ξεκινάμε να κόβουμε βόλτες πριν καλά-καλά ανατείλει ο ήλιος, μέχρι το απόγευμα που έρχεται η ώρα της συναυλίας. Τι να σου πει η αϋπνία μπροστά στο high της αδρεναλίνης; Finsbury Park, άπειρος κόσμος (αληθινά χαρούμενος κόσμος), παλαιστινιακές (και ιρλανδικές) σημαίες, καλοκαιρινή βροχή, μπύρες που ζεσταίνονται στο λεπτό, πολύ καλή παρέα. Ανάμεσα στο νοσταλγικό περφόρμαρνς των Amyl and the Sniffers, οι οποίοι έχουν τον τρόπο να σε κάνουν να νιώθεις πως βιώνεις ένα πραγματικά σημαντικό λάιβ, και στους συγκινητικά ροκ και ροκ συγκινητικούς Fontaines D.C., μεσολαβούν οι Kneecap – ή αλλιώς, ένα πάρτι ζωής. Πολλοί στρέφονται στην τέχνη – πηγαίνουν σε συναυλίες, σε προβολές – για να ξεφύγουν από την πραγματικότητα. Οι Ιρλανδοί έφεραν την πραγματικότητα στο κέντρο του λάιβ τους και σου είπαν «όλα συμβαίνουν και όλα μετράνε, σπάστα εδώ μέσα και σπάστα κι εκεί εξώ» – είναι ένας τρόπος να υπάρχεις. Ήταν ένα γελοίο γλέντι, μια βαθιά συνειδητοποίηση, ένα συλλογικό μεγαλείο – και το πιο ασφαλές πιτ που με υποδέχτηκε ποτέ (κι ας μην έχω συμμετάσχει σε πολλά). – Βασιλεία Καλαφάτη
Διαβάστε επίσης
