Τα indie κορίτσια της Ιρλανδίας

Από το σινεμά μέχρι την μουσική, η Ιρλανδία «τρεντάρει» ιδιαίτερα στην ποπ κουλτούρα τα τελευταία χρόνια – το hype γύρω από το φαινόμενο Πολ Μέσκαλ, αλλά και η ξαφνικά παγκόσμια απήχηση μουσικών όπως οι Fontaines D.C. και οι Kneecap, επιβεβαιώνουν. Δικαίως, πρόκειται για ονόματα που έχουν βρει την θέση τους στον διεθνή δημιουργικό κόσμο και δε χρειάζονται πλέον συστάσεις. Το ίδιο δεν ισχύει για λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες, οι οποίοι μπορεί να έχουν περάσει κάτω από το ραντάρ μας και καθόλου δε θα έπρεπε. Πέντε τέτοια παραδείγματα είναι και οι μπάντες που ακολουθούν – όλες indie, όλες από την Ιρλανδία, όλες με γυναικείες φωνές που βγαίνουν μπροστά και απαιτούν (και αξίζουν) να ακουστούν.

Florence Road

Η τετραμελής all-girl μπάντα που σχηματίστηκε στο Μπρέι (λίγο νοτιότερα του Δουβλίνου) και έγινε γνωστή στην κοινότητα του TikTok ανεβάζοντας covers των Paramore και Phoebe Bridgers, μεταξύ άλλων, κυκλοφόρησε το 2025 τα πρώτα της τραγούδια και έχει ήδη την προσοχή μας στραμμένη πάνω της. Τόσο το πρώτο τους EP με τίτλο «Fall Back», όσο και τα single «Storm Warnings» και «Miss» που ακολούθησαν, προμηνύουν πως τα κορίτσια των Florence Road έχουν πολλά να πουν, και το κάνουν με μια εντυπωσιακή σιγουριά και έναν ήχο-φόρο τιμής στις εμβληματικές Ντολόρες Ο’ Ριόρνταν (The Cranberries) και Σινέντ Ο’ Κόνορ.

SPRINTS

Από τις πιο φρέσκιες φωνές της σύγχρονης ιρλανδικής μουσικής, η Κάρλα Τσαμπ βγαίνει μπροστά και τραγουδάει για την post-punk μπάντα SPRINTS, απαιτώντας χώρο και θέτοντας ξεκάθαρα όρια από το 2020 και το πρώτο τους single «The Cheek» («He said baby are you straight / I said bye, bye, bye»). Έκτοτε όντως σπριντάρουν, με δυο hardcore EPs και το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ «Letter to Self» (2024). Έναν χρόνο αργότερα, στο ποιητικό «All That is Over», την ακούμε ολοκάθαρα: υπερβάλλει, ματαιώνεται, προσεύχεται, εγκαταλείπει, ξαναγεννιέται, αντιστέκεται και επιστρέφει («Despite your best attempts at keeping me apart / I’m fated to depart / And we’ll come back to heart», όπως υπόσχεται στο «Coming Alive»).

CMAT

Εξομολογητικός στίχος και ποπ/indie μελωδίες, με μια δόση 80s και μια δόση country σε στυλ Ντόλι Πάρτον. Η Κιάρα Μέρι-Άλις Τόμσον (CMAT) τραγουδάει σόλο, αν και γνωρίζοντάς την με το καυστικό «I Don’t Really Care for You» το 2022 ήμασταν σίγουροι πως επρόκειτο για μπάντα – γεγονός που σχετίζεται μάλλον με την άψογη παραγωγή του κομματιού. Συνεχίζοντας στο ίδιο ποιοτικό επίπεδο, κυκλοφορεί καπάκια το «Crazymad, Only for Me» (2023) και ακολουθεί το περσινό «EURO-COUNTRY», ένα στιβαρό άλμπουμ-ημερολόγιο που μας δίνει πρόσβαση στις πιο προσωπικές, αφιλτράριστες σκέψεις της τραγουδοποιού.

NewDad

Με την φωνή (και την κιθάρα) της Τζούλι Ντόσον, οι NewDad από το παραθαλάσσιο Γκόλγουεϊ, «μπλεντάρουν» lo-fi με ροκ και shoegaze ήχους από το 2018. Το 2020 κερδίζουν το κοινό με το μελαγχολικό single «Blue», και το 2020 επισφραγίζουν τη θέση τους ανάμεσα στα τοπ indie ονόματα της αγγλόφωνης μουσικής σκηνής με το πρώτο τους άλμπουμ, «MADRA». Πέρυσι κυκλοφορούν το μεστωμένο «Altar», ένα ποιητικό και ταυτόχρονα σκληρό δεύτερο άλμπουμ, πιστό στον ήχο με τον οποίο μάς συστήθηκαν και απόδειξη πως ο στίχος τους είναι τόσο υπνωτιστικός όσο και τα riffs τους.

Soda Blonde

Μετά την διάλυση των Little Green Cars, τέσσερα από τα μέλη τους ανασυγκροτήθηκαν για τους Soda Blonde, με πρώτη φωνή την Φέι Ο’ Ρουρκ, ένα alternative σχήμα που αγκαλιάζει ποπ και πειραματικά στοιχεία. Το 2021 φέρνουν το προσωπικό «Small Talk», ένα πρώτο άλμπουμ που διερευνά το υπαρξιακό άγχος, τις ανθρώπινες σχέσεις και την κρίση εαυτού, θεματικές απόλυτα επίκαιρες, μέσα από μια ειλικρινή και διεισδυτική παρατηρητικότητα. Εξίσου αποφασισμένοι να εκτεθούν αλλά ανοιχτοί στο να δοκιμαστούν ως προς τον ήχο, κυκλοφορούν το «Dream Big», ένα art pop άλμπουμ το οποίο περιλαμβάνει από ορχηστρικές μελωδίες μέχρι χορευτικά tunes και ευάλωτες μπαλάντες.