Ο Stolen Mic είναι το παιδί του διπλανού πόρταλ
Πήγα στην συναυλία-παρουσίαση του τελευταίου του δίσκου, όπου 4.500 κόσμος συγκεντρώθηκε στο Universe για να ακούσει ιστορίες από το Κλεμμένο Μικρόφωνο.
Γεννημένος Απρίλιο του 1999, και μεγαλωμένος στη Νέα Μάκρη Αττικής, ο Άγγελος πήγε στο τμήμα Μουσικών Σπουδών στην Κέρκυρα για το τσάμπα γεύμα, ενώ όλοι του οι φίλοι περίμεναν να γίνει το next big thing. Καταχρήσεις, αλητείες, ταραχώδης οικογενειακή ζωή και αβέβαιες καταστάσεις τροφοδότησαν ένα από τα μεγαλύτερα ανερχόμενα ταλέντα στο σύγχρονο αθηναϊκό κινηματικό ραπ. Αυτή η συναυλία απέδειξε όχι μόνο την αμείωτη καύλα του για αυτοέκφραση και δημιουργία, αλλά και τον αντίκτυπο που έχει στο όλο και μεγαλύτερο κοινό του. Και όλα αυτά χωρίς εντατική προώθηση. «Το παιδί του διπλανού πόρταλ» είναι ο τέταρτος κατά σειρά προσωπικός του δίσκος και καθιερώνει την αστρική τροχιά του Στόλεν. Και όλα αυτά γραμμένα, ηχογραφημένα και self-produced μέσα από το δωμάτιό του.
Είχα κλείσει εισιτήρια για το λάηβ πριν καν ανακοινωθεί η κυκλοφορία του δίσκου, σίγουρα από τον Φλεβάρη, όταν ακόμα η ημερομηνία ήταν για τις 2 Μαΐου και το ιβέντ αβάπτιστο στην πλατφόρμα του more.
Όταν επιτέλους βγήκε το «Πόρταλ», μεσάνυχτα Τετάρτης, ήμουν ήδη ξαπλωμένη στο κρεβάτι και μισοκοιμισμένη, αλλά επιστράτευσα όλα τα εναπομείναντα εγκεφαλικά μου κύτταρα για να πατήσω play. Ο ήχος μου φάνηκε διαφορετικός από τα μπιτ που είχα συνηθίσει, μου φάνηκε πιο ενδοσκοπικός και ηλεκτρονικός, ήδη από το πρώτο κομμάτι, το «Υπεραστρικό». Δεν ξέρω πολλά εξειδικευμένα περί μουσικής και γι’ αυτό θα αποφύγω να σχολιάσω τεχνικά θέματα, το στυλ και τις μουσικές αναφορές του καλλιτέχνη. Ξέρω μόνο πως ροκάρει δεκαπέντε styles για το fun, μπλέκοντας αριστοτεχνικά τη νοσταλγία με ένα σύγχρονο θράσος και σφαιρική μουσική αντίληψη. Είναι άλλωστε του Μουσικού Σχολείου, από όπου του βγήκε και το όνομα: Stolen Mic, από το πανάκριβο κλεμμένο gear που καβάτζωνε μέσα σε τσάντες No Fear.
Fast forward στην περασμένη Παρασκευή. Πάλι καλά που ήμουν από τους πρώτους που άκουσαν το «Πόρταλ» τότε, γιατί δυστυχώς έχασα τα πρώτα 10 λεπτά της συναυλίας. Όταν η ημερομηνία άλλαξε για τις 8 του ίδιου μήνα, άλλαξε και όλο μου το πρόγραμμα. Ξενέρωσα, αγχώθηκα, στενοχωρήθηκα, γιατί τι να διαλέξει κανείς, ψυχοθεραπεία προπληρωμένη ή ψυχοθεραπεία μουσική; Αφού ανακοινώθηκε ήδη από την προηγούμενη μέρα πως βγήκε sold out, ο Στόλεν προειδοποίησε μέσω Instagram πως το λάιβ θα ξεκινήσει με την παρουσίαση του δίσκου, χωρίς opening act, και αυστηρά λίγο μετά τις 20:00. Το είπε και το έκανε ο τύπος, κι εγώ βρέθηκα στην ουρά για την είσοδο να ακούω το «Πάνω από την πόλη πετά», αφού πρόλαβα μόλις 15 λεπτά συνεδρείας, χωρίς να μπορώ να ξελαρυγγιαστώ με το «Έχω δυο χέρια και ένα μάρκερ / χάνω το μυαλό μου στην ουρά του σουπερμάρκετ / Mic check δε μιλάω σε φυλλάδες / άιντε κομπογιαννίτες, κλεφτοσυκάδες».
Είχα ένα ελαφρύ προσωπικό beef με τον παραπάνω στίχο καθώς ζήτησα συνέντευξη από τον Άγγελο πριν βγει ο δίσκος, την οποία ευγενικά αρνήθηκε εξηγώντας πως δεν μιλάει δημόσια αυτή την περίοδο. Περιττό να πω πως μου κακοφάνηκε όταν τον πρωτοάκουσα εκείνο το βράδυ ξεραμένη στο κρεβάτι μου, γιατί φυλλάδα δε με λες, όμως το συγκεκριμένο κομμάτι-feat. με τον Jaul έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα μου του «Πόρταλ».
Κι ας μπήκα αφού είχε ξεκινήσει το μυστήριο, βρεθήκαμε λίγα μέτρα από τη σκηνή, αφού ακούσαμε τον υπόλοιπο δίσκο από την ουρά του σουπερμάρκετ (του μπαρ). Γύρω μου πολύ gen-z, κι εγώ έναν μήνα πριν τα 30. Τα μικρά, ένα μιξ από κορίτσια, αγόρια και κουιράκια, όχι απλώς ήταν μάχιμα, κάναν μικρά πιτ και νιώθαν τα κομμάτια με ένταση. Το ίδιο κι εγω. Είχα καιρό να πάω σε συναυλία που να ξέρω όλα τα τραγούδια. Και ξεκίνησα να ακούω εντατικά εγχώριο ραπ μόλις πριν δυο χρόνια.
Εδώ ξεκίνησε η παράνοια. Κατά τη γνώμη μου τον ψιλοξεπέταξαν τον δίσκο, ήταν και ακόμα μέρα όταν τελείωσε, οπότε ήταν και λίγο μουδιασμένο το κοινό. Ο Στόλεν έκανε ένα διάλειμμα, και στη σκηνή εμφανίστηκαν οι Lyo και Ms. Gloria. Οι δυο αυτοί καλλιτέχνες είναι εδώ και κάποιο καιρό στη σφαίρα του Πόρταλ, και παρουσίασαν μεγάλο μέρος του τελευταίου LP του Ms. Gloria, με τον οποίο είχε συνεργαστεί ο Στόλεν στην Εποχή Των Δολοφόνων, του προηγούμενου δίσκου «Altair». Από το «Ακαταμάχητα σούπερ κουπλέ», ακούσαμε κομματάρες όπως το «Πιο δυνατά» και «Κουδουνίστρες», πριν στη σκηνή αρχίσουν να εμφανίζονται και όλοι σχεδόν οι καλλιτέχνες από τις κατα καιρούς συνεργασίες του Στόλεν.
To Σημάδι, o Incognito από τους 2Χ2Χ, ο Sadomas, η Seirene 0-100, η Dolly Vara, ο Panic BlueZ, ο Troubles All Around Me, η Sci-Fi River και ο DJ Unwound 818 όλοι παρευρέθηκαν εκεί για να τιμήσουν τον φίλο τους και να πουν μαζί του τα κομμάτια τους. Με συνοδεία τον DJ Burn.One, ο Στολεν μας χάρισε μια συγκεντρωτική playlist των τριών τελευταίων δίσκων του με όλα τα αγαπημένα κομμάτια που βάζουμε στο repeat τα τελευταία χρόνια. Πιο ηχηρή ήταν η απουσία του Jaul, αγαπημένου φίλου και συνεργάτη του πρωταγωνιστή, ο οποίος αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ένα ιστιοπλοϊκό με πορεία προς τη Γάζα με σκοπό το σπάσιμο του αποκλεισμού. Παρέμβαση έγινε επίσης για την υπόθεση των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας και τους απεργούς πείνας των αγωνιστών Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne. Το ραπ αυτό δεν είναι για όλα τα γούστα, είναι κινηματικό.
Ο Stolen αεικίνητος, κουνούσε το κοινό του πάνω κάτω. Η ενέργειά του αστείρευτη και διάχυτη, αφού όσο έδινε, το έπαιρνε πίσω πολλαπλάσιο. Η συναυλία διήρκησε πάνω από τρεις ώρες αλλά το συνειδητοποίησα μόνο αφού τελείωσε και κοίταξα το κινητό όσο το εκτυφλωτικό φως του venue μας αποχαιρετούσε και βροχή μόλις είχε ξεκινήσει. Αποκορύφωμα ήταν όταν ο Στολεν και ο Ms. Gloria έκαναν αγώνα δρόμου τραγουδώντας το «Συντονίσου», με το Σημάδι να σιγοντάρει από το stage. Δεν ήταν ένας απλά αγώνας ταχύτητας, αφού οι δύο τους μπήκαν σε φουσκωτές βάρκες και ο κόσμος τους έφερε crowd surfing βόλτα σε όλο το μήκος του κοινού.
Μου έλειψε λίγο που ο Στόλεν δεν είπε κάποιο κομμάτι από το «Dumb Kid», τον πρώτο του και αγγλόφωνο δίσκο, αφού βρίσκω πως θα ήταν γλυκό full circle moment, τόσο γι’ αυτόν όσο και για τους ρομαντικούς φαν του. Κατά κάποιο τρόπο είναι ακόμα ένα dumb kid που προσεγγίζει την πραγματικότητα με απορία, θυμό και ζήλο. Όμως τώρα φαίνεται να έχει μάθει τι είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει, έχει βρει τον Αλτάιρ του και ελπίζω να συνεχίσει να τον ακολουθεί πιστά.
Η συναυλία που τάραξε την βιομηχανική περιοχή του Κηφισού έκλεισε φυσικά με την «Άνοικση», το κομμάτι που έκανε κι εμένα να τον μάθω, και τελείωσε με τις «Αυτοσχέδιες Βόμβες», του «Πόρταλ». Μας θύμισε πως «τον στοιχειώνουνε τα σήματα που πιάνει», πως όλο αυτό δεν είναι μια απλή διαδικασία, πως το να είσαι κανάλι ενέργειας, πάθους και ζωής θέλει κότσια. Πως το παιδί αυτό της διπλανής πόρτας έγινε διαγενεακό πόρταλ.
Ίσως ο Stolen Mic δεν χρειάζεται συνεντεύξεις, αφού τα λέει όλα μέσα από τη μουσική του. Κάθε μπάρα είναι μια μικρή εξομολόγηση. Λέγε με Stolen Heart γιατί μου την έχεις κλέψει.
