Release Athens: Megadeth και Sepultura σε ένα live όπου νίκησε η νοσταλγία
Αποχαιρετήσαμε δύο metal θρύλους όχι όπως θα θέλαμε, αλλά σίγουρα με τη συνειδητοποίηση ότι κλείνει άλλο ένα κεφάλαιο στην ιστορία του σκληρού ήχου -και δυσκολευόμαστε να το χωνέψουμε.
Περιεχόμενα
Τρίτη απόγευμα δεν είναι ό,τι πιο ιδανικό για να τρέχει κανείς σε συναυλίες, αλλά ο ενθουσιασμός μου υπερνικάει την εξάντληση και τρέχω να προλάβω το τραμ. Το τρίτο μου metal live για φέτος με βγάζει και πάλι στην Πλατεία Νερού, αυτή τη φορά για να αποχαιρετήσω δύο ιστορικά συγκροτήματα: Megadeth και Sepultura.
Διανύουμε πλέον μια εποχή όπου αγαπημένοι καλλιτέχνες των 70s, 80s και 90s αποφασίζουν να αποσυρθούν, είτε γιατί θεωρούν ότι δεν έχουν να προσφέρουν κάτι παραπάνω στη σκηνή είτε επειδή, πολύ απλά, δεν μπορούν να ανταποκριθούν πια όπως αρμόζει. Είναι αρκετά γλυκόπικρο συναίσθημα να ξέρεις ότι θα δεις για τελευταία φορά μπάντες με τις οποίες έχεις μεγαλώσει, έχεις χιλιοπαίξει τα τραγούδια τους και συνδεθεί με τη μουσική τους. Το βασικό μου κίνητρο για τη συγκεκριμένη μέρα του Release Athens ήταν οι Sepultura, τους οποίους δεν είχα καταφέρει να δω μέχρι χθες, όμως χαιρόμουν που θα ξανάβλεπα Megadeth και, μάλιστα, μόλις δύο χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα (πάλι στο Release).
Αναπάντεχα ξεσηκωτική αρχή
Λίγο πριν τα κυρίως, προλαβαίνω τα τελευταία είκοσι λεπτά των Sylosis και, ήδη από την είσοδο του φεστιβάλ όπου μοιράζονται τα συλλεκτικά hard copy εισιτήρια, όσα ακούω από τα ηχεία μου κινούν το ενδιαφέρον. Συνήθως τα πρώτα acts σε φεστιβαλική μέρα (πόσο μάλλον καθημερινή) δεν μαζεύουν ιδιαίτερο κόσμο, όμως στους Sylosis συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η Πλατεία Νερού είχε γεμίσει επαρκώς και η ενέργεια του κόσμου ήταν αναπάντεχα ανεβασμένη.
Δεν είχα ξανακούσει το βρετανικό σχήμα και, μιας και οι πρώτες εντυπώσεις είναι πάντα σημαντικές, ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από την απόδοση, τα δυνατά κομμάτια και τον εξαιρετικό ήχο -ποιοτική ακουστική στις συναυλίες περιμένω συνήθως στους headliners. Για περίπου μισή ώρα, οι Βρετανοί μάς σέρβιραν κάτι από metalcore, progressive και thrash metal στη σκηνή του Release Athens και κατόρθωσαν να ανάψουν τα αίματα. Είχα να δω τέτοια pits με τον ήλιο να καίει από τότε που οι Accept άνοιξαν για τους Judas Priest το 2024. Το κοινό ήταν φανερά σε μεγάλα κέφια και η φάση έδειχνε πως μόνο καλύτερη μπορεί να γίνει στη συνέχεια. Ζητώ συγνώμη για το spoiler, αλλά οι Sylosis αντικειμενικά έδωσαν το πιο ικανοποιητικό show της βραδιάς.
55 λεπτά είναι πολύ λίγα για τους Βραζιλιάνους
Είχα ακούσει πως οι συναυλίες των Sepultura είναι αδιανόητα καλές και αυτό λέει κάτι για μια μπάντα που έχει φάει σαράντα χρόνια επί σκηνής, έχει βιώσει αρκετές αλλαγές στο lineup του, με τα αδέλφια Καβαλέρα να λείπουν, και προσπαθεί να ξεχωρίσει σε μια εποχή που η φρεσκάδα και η μουσική καινοτομία μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτη για πολλά ιστορικά σχήματα του σκληρού ήχου.
Ο Μαξ και ο Ίγκορ δεν θα ήταν μαζί μας, αλλά εμένα δεν με ένοιαζε. Ήξερα ότι η εμφάνιση των Βραζιλιάνων δεν θα απογοητεύσει. Ακούγοντας στον δρόμο για την Καλλιθέα το setlist για τη νέα (και τελευταία) περιοδεία τους, «Celebrating Life Through Death», ήμουν έτοιμη να ζήσω μια μοναδική συναυλιακή στιγμή.
Δυστυχώς, ο ήχος ήταν αυτός που τελικά μας τα χάλασε. Έχοντας δει νωρίτερα ένα φοβερό show από τους Sylosis, οι Sepultura έμοιαζαν σαν να τους ακούγαμε από κάπου πολύ μακριά, με το μπάσο σχεδόν εξαφανισμένο και τα φωνητικά του κατά τ’ άλλα φανταστικού frontman Ντέρικ Γκριν εμφανώς χαμηλωμένα. Συν τοις άλλοις, όταν πρέπει να χωρέσεις μια δισκογραφία τεσσάρων δεκαετιών μέσα σε 55 λεπτά, τα πράγματα δυσκολεύουν. Στο πρώτο μισό της συναυλίας, τα κομμάτια παίχτηκαν σε πιο γρήγορο ρυθμό, σαν τα μέλη να βιάζονταν να προλάβουν το χρονικό περιθώριο που είχαν στη διάθεσή τους. Κάπου εδώ να σημειωθεί και ένα επιπλέον αρνητικό: οι προφανείς και κακόγουστες AI προβολές στη γιγαντοοθόνη πίσω από την μπάντα, «στιλιστική» επιλογή που δυστυχώς παρατηρείται συχνά από metal καλλιτέχνες σήμερα. Μπορείτε πολύ απλά να βάλετε ένα πανό με το logo της μπάντας, παιδιά, κανείς δεν θα σας κρίνει.
Είναι αξιέπαινο, ωστόσο, που, ακόμα κι έτσι, οι Sepultura ήταν ακραία καλοί. Σχεδόν δεν το πίστευα, χαζεύοντάς τους πάνω στη σκηνή. Πώς γίνεται με τόσο προβληματικό ήχο να καταφέρνεις να πορώνεις το κοινό; «Πάντα νιώθουμε πολύ ευπρόσδεκτοι εδώ πέρα» παραδέχεται ο κιθαρίστας Αντρέας Κίσερ, μιλώντας για την αποχαιρετιστήρια περιοδεία του συγκροτήματος. Πράγματι, παρά τις αναποδιές, ο κόσμος δεν φαινόταν να πτοείται: διαρκώς ξεφώνιζε «Sepultura», τραγουδούσε ρυθμικά ακόμα και τα κιθαριστικά σόλο, ενώ η όρεξη για ξύλο και κοπάνημα ήταν τόσο έντονη που σε ένα σημείο καταλήξαμε να σπρωχνόμαστε ανάμεσα σε δύο pits.
Σίγουρα δεν ήταν το αντίο που αποζητούσαμε από τους Βραζιλιάνους, όμως τους παρακολουθήσαμε να φεύγουν από το stage με μια ευχαρίστηση για τη δυναμική τους παρουσία όχι μόνο στο Release Athens, αλλά και για σαράντα ολόκληρα χρόνια.
Τίτλοι τέλους για τον Ντέιβ Μαστέιν και την παρέα του
Μετά από σαράντα λεπτά αναμονής, καθισμένοι στην καθόλου δροσερή άσφαλτο της Πλατείας Νερού, τα φώτα σβήνουν και ο Ντέιβ Μαστέιν καταλαμβάνει τη σκηνή ξεκινώντας με «Tipping Point» και «Hangar 18», χωρίς πολλά θεατρικά ή χαβαλετζίδικες εισαγωγές. Άλλωστε, οι Megadeth ανέκαθεν βασίζονταν περισσότερο στη μουσική παρά σε φιγουρατζίδικα show. Όχι πως κατακρίνουμε τους καλλιτέχνες που επιλέγουν πιο πομπώδεις εμφανίσεις.
Πάντως, το λέω χωρίς καμία ντροπή: άνετα αντάλλαζα το ογδοντάλεπτο set των Megadeth για να χαρώ λίγο παραπάνω τους Sepultura. Φταίει που οι προσδοκίες μου ήταν αρκετά χαμηλές ή το γεγονός ότι τους είχα δει σε πολύ παρόμοιες συνθήκες δύο χρόνια πριν; Μάλλον ο συνδυασμός των δύο. Και τα αδύναμα φωνητικά του frontman δεν βοηθούσαν να απολαύσω όσο θα ήθελα το thrash metal συγκρότημα. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ ότι η μπάντα ήταν σε αρκετά καλή φόρμα, αν και ο Μαστέιν έχανε ενίοτε τον ρυθμό και κάποιες νότες από τα σόλα του. Υπό άλλες συνθήκες θα ξενερώναμε που έλειπε ο μπασίστας Ντέιβιντ Έλεφσον, αλλά όποιος γνωρίζει γιατί δεν είναι πια στην μπάντα, θεωρώ πως εύκολα ξεπερνάει την απώλεια.
Δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στον ταλαντούχο κιθαρίστα Τέμου Μαντισάρι, που είναι με τους Megadeth από το 2023. Ο Φινλανδός καλλιτέχνης σχεδόν κουβαλούσε το show, παίζοντας υπέροχα το επικό σόλο του «Tornado of Souls» και συντροφεύοντας εύηχα τον αρχηγό της μπάντας στο «Ride the Lightning». Ναι, στο γνωστό κομμάτι των Metallica αναφερόμαστε. Στον τελευταίο, ομότιτλο δίσκο των Megadeth η διασκευή ήταν αδικαιολόγητα κακόγουστη, όμως χθες την ακούσαμε εντυπωσιασμένοι σε μία πολύ τίμια ερμηνεία.
Όπως ήταν αναμενόμενο, τα πιο κλασικά κομμάτια σαν τα «Symphony of Destruction», «Peace Sells» και «Sweating Bullets», μεταξύ άλλων, τιμήθηκαν δεόντως από το κοινό. Κοιτώντας γύρω μου, έβλεπα πιτσιρίκια που πιθανόν δεν είχαν ξαναδεί ζωντανά την αγαπημένη τους μπάντα -οι μεγαλύτεροι ξέρουν καλά πόσο μοναδικό είναι αυτό το συναίσθημα. Από την άλλη, γενιές που έχουν δει και ξαναδεί το thrash metal σχήμα, ίσως να σκέφτηκαν ότι αξίζει μια τελευταία φορά, όσο χλιαρή και να είναι η απόδοσή του. Εξάλλου, τέτοιες συναυλιακές εμπειρίες ποντάρουν εν μέρει στη νοσταλγία μας. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Αφού μας ξεσήκωσε για άλλη μία φορά με το «Holy Wars … The Punishment Due», ο frontman των Megadeth υποκλίθηκε και αποχώρησε χορεύοντας σε μια πιο ροκ διασκευή του «My Way», από τους Sex Pistols. Ό,τι πιο κλισέ, θα πει κανείς. Όμως, επειδή ξέρουμε τι εστί Ντέιβ Μαστέιν, πιστεύουμε ότι ταιριάζει γάντι στην ιδιοσυγκρασιακή προσωπικότητά του.
Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα με το live της Τρίτης, αλλά έφυγα από την Πλατεία Νερού χαρούμενη που πρόλαβα να πω αντίο σε δύο σπουδαία συγκροτήματα, έστω και υπό αυτές τις συνθήκες.
