Το «Ουζερί ο Κώστας» είναι ένας εξαιρετικός λόγος για να πας στον Κορυδαλλό
Ένα μεσημέρι στον Κορυδαλλό αποδεικνύει ότι η κλασική λογοτεχνία και οι αυθεντικοί μάστορες της γεύσης έχουν την ίδια, διαχρονική στόφα επιβίωσης.
Περιεχόμενα
Την προηγούμενη εβδομάδα ξεκίνησα να διαβάζω τον «Κόμη Μοντεκρίστο»! Τον τελευταίο καιρό με πιάνει ένα δέος με τα βιβλία που διάβαζα μικρός. Ο «Κόμης» όμως, όπως και ο «Ηλίθιος», πάντα με γοητεύαν. Σκεφτόμουν πόσα νέα βιβλία υπάρχουν και εμένα να με γοητεύει ακόμα η κλασική λογοτεχνία!
Με τις διαδρομές στις ψαροταβέρνες του Πειραιά, μου στέλνει ένας φίλος: «Να πας και στο «Ουζερί ο Κώστας», που είναι από τους τελευταίους μάστορες». Μου πέρασε σαν εικόνα τις πόσες φορές έχω περάσει από το πρώτο του μαγαζί και πόσες φορές έχω διαβάσει για αυτόν. Την Παρασκευή το μεσημέρι βρέθηκα πια στο νέο του μαγαζί, σε ένα υπέροχο νεοκλασικό, παρέα με το βιβλίο μου για να γευτώ τις νοστιμιές του.
Ζεστό, ευάερο και ευήλιο μαγαζί με ωραία ελληνική μουσική – όχι με νησιώτικα που τα ακούς σε δυνατό τέμπο, σε σκυλάδικη version. Δεν είναι ώρα βέβαια να πιάσουμε την κακοποίηση της δημοτικής μουσικής, πάντως στο «Ουζερί ο Κώστας» θα ακούσεις τραγούδια που έχεις ξεχάσει.
Τι γευτήκαμε στο «Ουζερί ο Κώστας»
Υπέροχα χόρτα με μια εξαιρετική σκορδαλιά που ήταν όπως έπρεπε για εμένα, δηλαδή λίγο πριν το turbo! Τα μύδια και οι γυαλιστερές ήταν μαγικές στον αχνιστό ζωμό τους. Ιδιαίτερα με τις γυαλιστερές και τα κυδώνια, στο τσακ ήμουν να του πω «ρίξε και λίγα ζυμαρικά μέσα». Εξαιρετικά και τα δύο· τα μύδια βέβαια κάπου το περίμενες, αλλά στα κυδώνια και στις γυαλιστερές όχι. Πριν συνεχίσω στα άλλα, να αναφέρω ότι οι πατάτες οι τηγανιτές, αν και αχρείαστες, ήταν κομμένες στο χέρι.
Οι ψητές γαρίδες και οι τηγανιτές ήταν για σεμινάριο. Βασικά, πρέπει να διδάσκει το ιδανικό ψήσιμο. Στις ψητές γαρίδες υπάρχει και ένας μαγικός ζωμός από πάνω που έδινε 10 εντάσεις πιο πάνω σε αυτό που γεύεσαι. Αυτόν τον ζωμό δεν τον καταλαβαίνεις εύκολα, γιατί δένει απόλυτα με το κάπνισμα από τη φωτιά. Οι τηγανιτές γαρίδες ήταν Κοιλάδας – αν έχεις δοκιμάσει, μπορείς να καταλάβεις την ποιότητά τους.
Το καλαμάρι το ψητό ήταν αυτό που λέμε πραγματικά αφρός, όπως και το χταπόδι. Χρόνια είχα να φάω ένα χταπόδι που δεν είναι πρώτα βραστό και μετά ψητό, ή τουλάχιστον να μην καταλαβαίνω το βραστό. Στο τηγάνι το έχουν, είναι μάστορες: και το μπαρμπουνάκι και η κουτσουμούρα ήταν πεντανόστιμα, χωρίς να σε πιάνει λαδίλα, το ίδιο και η γλώσσα! Εξαιρετική ποιότητα πρώτης ύλης.
Εξαιρετικά όλα και, χωρίς ντροπή, θα σας πω ότι δεν ήθελα να φύγω αυτό το μεσημέρι· ήθελα να μείνω εκεί μέχρι το βράδυ! Δικαιωματικά του ανήκει μια ξεχωριστή μνεία, αν βάλεις όλους τους παράγοντες αυτούς που ψάχνεις σε ένα ουζερί. Καταρχάς, εκτός από τις νοστιμιές, δεν μυρίζεις λαδίλα ή ψαρίλα! Σκέψου αλήθεια πόσες φορές έχεις πάει σε ένα ουζερί και μυρίζεις μετά λες και έχεις τηγανίσει ψαράκι ή καλαμαράκι.
Έφυγα χαρούμενος από το «Ουζερί ο Κώστας» –τόσο πολύ που ξέχασα το βιβλίο μου σε ένα τραπέζι. Βέβαια, κατάλαβα ότι αργά ή γρήγορα η αλήθεια θα λάμψει και ότι τα κλασικά μαγαζιά και βιβλία έχουν μια στόφα επιβίωσης από μόνα τους και δεν χρειάζονται αναφορές και επιβραβεύσεις· ξέρουν την αξία τους!
Διαβάστε επίσης
