«Thirio»: Ένα εστιατόριο όνομα και πράγμα
Στο «Thirio» του Θωμά Μάτσα, η ελληνικότητα, η νοσταλγία και η δημιουργικότητα συναντούν τη μπρουτάλ νοστιμιά.
Όταν άνοιξε το «Thirio», έσπασα τον κανόνα που είχα και πήγα σε μαγαζί μόλις τη δεύτερη ημέρα λειτουργίας του. Ο λόγος που πήγα είναι ότι έχω μια αγάπη και εμπιστοσύνη στον μάγειρα Θωμά Μάτσα. Είναι ένα ταπεινό μαγειρικό θηρίο που δεν έχει εξάρσεις και τον νοιάζει μόνο η νοστιμιά, βασικά η μπρουτάλ νοστιμιά. Βέβαια, εκτός από μπρουτάλ, είναι και αέρινος. Συνδυάζει και τις δύο ιδιότητες, για να σου προσφέρει πιάτα που θα σου μείνουν.
Τις μοναχικές ώρες μου φεύγει η κατάθλιψη, όταν φέρνω στο μυαλό μου το κατσικάκι με τον πουρέ του και τις πατάτες με μύδια στο Alemagou, το flatbread που είχε στο «Βουλκανιζατέρ» και τα μοσχαρίσια μάγουλα με το τυρί κρέμα στην «Striggla». Πιο παλιά, θα αναφέρω και τα ζυμαρικά με ταρτάρ γαρίδας στο «Pappou».
Ο Θωμάς έχει μια ελληνικότητα που βγάζει στο φαγητό του και η οποία είναι αξιοσημείωτη. Είναι παιδί της ελληνικής επαρχίας και έχει μεγαλώσει με αυτά τα φαγητά, τα οποία είναι πληθωρικά σε γεύση και σε μέγεθος. Αυτές οι πληθωρικές μνήμες και οι αγάπες του τον οδηγούν, όταν σχεδιάζει ένα menu, να μην τις παραλείπει. Ουσιαστικά, το μόνο που προσθέτει είναι τόνους δημιουργικότητας, γιατί κάποια πιάτα του είναι πραγματικά σαν έργα τέχνης, ή βάζει μικρές πινελιές που ουσιαστικά θα δημιουργήσουν μια έκρηξη γεύσης. Λατρεύει τις εκρήξεις και αγαπάει το να φύγεις από το εστιατόριο και να είσαι γεμάτος, χορτάτος και να μη σου λείπει τίποτα.
Το «Thirio» είναι ένα μικροσκοπικό, πανέμορφο εστιατόριο, με δύο μπάρες από οκτώ θέσεις περίπου η καθεμία. Η πρώτη μπάρα είναι απόλαυση, γιατί έρχεσαι σε επαφή με τους μάγειρες, παραγγέλνεις, στο μαγειρεύουν και στο σερβίρουν οι ίδιοι. Μαγική επαφή! Φαντάσου να έχεις οπτικό πάθος, όπως εγώ.
Το καλό είναι ότι στο «Θηρίο», μόλις ξεκινάνε τα ορεκτικά, σου έρχονται και άλλα πάθη, όπως της νοστιμιάς και της νοσταλγίας και, βέβαια, να μην ξέρεις από πού θα πάρεις πιρουνιά απόλαυσης.
Τυροκαυτερή, φάβα και έρχεται το cinnamon roll παστιτσάδας, η χωριάτικη σπανακόπιτα, που έρχεται με ένα παλαβό σερβίρισμα σε τάπερ, και ένα φοντί τυριών με ψωμάκια και πατάτες! Τα χάνεις, δεν ξέρεις πού να πρωτοβουτήξεις. Να κόψεις σπανακόπιτα και να βάλεις τυροκαυτερή; Να την βάλεις στο φοντί; Να βουτήξεις τη ζύμη από το roll στη σάλτσα παστιτσάδας; Σκάνε από παντού πειρασμοί. Χορταίνεις και απολαμβάνεις!
Μετά έρχεται ο ντολμάς με το αυγολέμονο, μπαμπατσικός, και το μοσχαράκι με τα καρότα, μανιτάρια και κάστανο. Φύλαξε, όμως, λίγο χώρο για την τουλούμπα με το χαρούπι. Δεν θυμάμαι να έχω δοκιμάσει ξανά τουλούμπα σαν σύννεφο!
Το «Thirio», όσο περνάει ο χρόνος, θα βελτιώνεται και θα βελτιώνεται. Όμως, η μεγάλη του έκρηξη θα γίνει όταν μεγαλώσει κι άλλο, γιατί εκεί ο Θωμάς θα γίνει και πιο ευέλικτος με την πρώτη του ύλη, η οποία υπάρχει και τώρα, αλλά φαντάζομαι όταν οι καταστάσεις θα μεγαλώσουν θα είναι ακόμα πιο δυνατές.
Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι το «Thirio» είναι ανοιχτά και το μεσημέρι και σκέφτομαι με χαρά: επιτέλους, δημιουργήθηκε ένα εστιατόριο που δεν θα νιώθεις ότι το μεσημεριανό δείπνο είναι αγγαρεία, αλλά απόλαυση.
