«Μανάρι»: Όσο και να γκρινιάξεις, είναι απίστευτο!

Αν με προσκαλέσεις για δείπνο, γεύμα, ελαφρύ lunch (λέμε τώρα) και μου γράψεις τη λέξη «Μανάρι», όπου και να ‘μαι -που λέει και το τραγούδι- θα ‘ρθω να σε βρω. Θα έρθω να σε βρω γιατί στο «Μανάρι» του Άρη Βεζενέ, εκτός από νοστιμιά και πληθωρικότητα γεύσεων, δεν μπορώ να εντοπίσω ούτε ένα ψεγάδι – αν πρέπει να έχει κάποιο, είναι ξεκάθαρα ο υπερβολικά πολύς κόσμος. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο μεσημέρι Πέμπτης σε μαγαζί· αναρωτιέσαι ποιος δουλεύει σε αυτήν τη χώρα! Και πριν προλάβετε να με ρωτήσετε «εσύ τι έκανες μεσημέρι Πέμπτης», θα σας πω ότι δούλευα, ήμουν σε αυτό που λένε ειδική δημοσιογραφική αποστολή.

Μου αρέσει να αυτοπαρουσιάζομαι στα ψέματα ως δημοσιογράφος γεύσης αντί για γαστρονομικό τρολ ‒ μαζί με το στάτους του μεσήλικα δίνει μια σοβαρότητα! Παράλληλα κάνω πρόβες για να μάθω να καπνίζω πίπα – δεν το έχω καταφέρει. Γιατί από το παρουσιαστικό κερδίζεις τον άλλον, δηλαδή, αν είχα μούσια, κράταγα μια πίπα και έλεγα γαστρονομικές αρλούμπες για εντάσεις, θα έλεγε ο άλλος «ααα, ο κύριος Ρεμί ξέρει».

Αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς, ο κύριος Ρεμί, δηλαδή εγώ ‒το να μιλάς για τον εαυτό σου σε γ΄ ενικό προσδίδει επίσης αξία‒, παθαίνει ένα σοκ με τα αμνοερίφια, ανατριχιάζει μόνο με την ιδέα.

Σκέφτομαι καμιά φορά ότι μπορεί ακόμα και να ακολουθήσω κάποιον άγνωστο αν μου προτείνει να μου δείξει τη συλλογή με τα παϊδάκια που έχει σπίτι του. Ευτυχώς, με γλιτώνει η γυναίκα μου από αυτές τις κακοτοπιές.

Το «Μανάρι» είναι ένα από τα αγαπημένα μου μαγαζιά (ήταν το πρώτο μου post ως Ρεμί!) αλλά κάθε φορά που πηγαίνω αντινμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα: δεν ξέρω τι να πρωτοπάρω. Παϊδάκια αρνιού ή προβατίνας, το ζουμερό του κοκορέτσι, το φρυγαδέλι, τα κεφτεδάκια προβατίνας, τα γλυκάδια, την εξαιρετική μακαρονάδα, το κριθαράκι με το αρνί ή, ακόμα καλύτερα, μπούτι αρνιού με πατάτες φούρνου; Αλλά και η μουσική, το σέρβις… Δεν βρίσκω κάτι αρνητικό να πω, εκτός από τον υπερβολικό κόσμο.

Το κυρίως θέμα εδώ είναι τα παϊδάκια αρνιού ή προβατίνας: σεμιναριακά κομμένα, καπνιστά και ζουμερά. Εγώ όμως θα σταθώ στο φρυγαδέλι τους, που είναι λες και το ‘φτιαξε η συντεχνία Λευκαδιτών μαστόρων Φρυγαδελίων, και στα μαγειρευτά τους, που τιμούν μια μάλλον παραγνωρισμένη πτυχή της χασαποταβέρνας. Το κριθαράκι με το σβέρκο αρνιού, για παράδειγμα, που δοκίμασα αυτήν τη φορά, ήταν αληθινό ποίημα. Η αλήθεια είναι ότι ο Άρης Βεζενές ήταν από τους πρώτους που ασπάστηκαν την τάση του Zero Waste στην Ελλάδα, δείχνει σεβασμό στο ζώο που θυσιάστηκε για να μας ταΐσει, άρα όλα τα κομμάτια του γίνονται και από μια λιχουδιά. Ακόμα και με το κεφάλι του αρνιού δημιουργούν εξαιρετικές μπρουσκέτες, γιατί η νοστιμιά κρύβεται παντού.

Αν θέλεις να πας, πήγαινε κουλές ώρες δηλαδή μεσημέρια, απογεύματα. Κάνε μια κοπάνα ρε παιδί μου, μπορώ να σου γράψω και εγώ χαρτί να σε δικαιολογήσω στη δουλειά. Θα γράψω «ήθελε να έρθει στη δουλειά αλλά εξέπεσε από το πάθος του για τα αμνοερίφια». Αν δεν είναι vegan, θα σε νιώσει!

Πλατεία Αγίων Θεοδώρων 3, Μοναστηράκι, 2152153804