Δείπνο εν πλω με την υπογραφή της Νεκταρίας Κοκκινάκη

Είχα χρόνια να ταξιδέψω στο Ηράκλειο. Για την ακρίβεια, κοντά είκοσι πέντε χρόνια. Σε αυτό το σημείο οφείλω να αναφέρω ότι κάπου στο βάθος της ιστορίας υπάρχει και μια παλιά ερωτική απογοήτευση. Δεν ήταν, βέβαια, αυτός ο λόγος που δεν ξαναπήγα· απλώς δεν έτυχε. Μην μείνει, δηλαδή, σε κανέναν η εντύπωση ότι οι Κρητικές ραγίζουν ψυχές και κλείνουν ακτοπλοϊκές γραμμές.

Έτσι, έφτασε η στιγμή να ξορκίσω τον δαίμονα εκείνης της κακιάς ανάμνησης και να πάρω ξανά το πλοίο της γραμμής Πειραιάς–Ηράκλειο. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία. Πάντα ένιωθα ένα δέος για τα μεγάλα πλοία της Κρήτης, ειδικά για τα πλοία της Minoan Lines. Μου άρεσε το σήμα τους, η ιστορία τους και αυτή η αίσθηση ότι δεν μπαίνεις απλώς σε καράβι, αλλά σε έναν πλωτό κρητικό προθάλαμο.

Μπήκα στο πλοίο στις 19:50 και, δέκα λεπτά αργότερα, είχα ήδη πάρει τον δρόμο για το εστιατόριο. Δεν πρόλαβα καλά-καλά να αφήσω τη βαλίτσα και ήμουν έτοιμος να τιμήσω το μενού. Άλλοι ανεβαίνουν στο κατάστρωμα για να χαζέψουν τον Πειραιά· εγώ είχα πιο σοβαρή αποστολή: να δω αν μπορεί ένα πλοίο γραμμής να σε ταΐσει σαν να έχεις φτάσει ήδη στην Κρήτη.

Το αυθεντικό κρητικό μενού στα à la carte εστιατόρια των Festos Palace και Knossos Palace υπογράφει η μαγείρισσα Νεκταρία Κοκκινάκη και φέρει την πιστοποίηση «Κρητική Κουζίνα» της Περιφέρειας Κρήτης. Το μενού παρουσιάζεται ως μια γαστρονομική εμπειρία εν πλω, με παραδοσιακές γεύσεις και πρώτες ύλες από Κρητικούς παραγωγούς και ψαράδες. Η Νεκταρία δεν είναι απλώς μια καλή μαγείρισσα· είναι από εκείνους τους ανθρώπους που σε κάνουν να πιστεύεις ότι η κουζίνα δεν είναι επάγγελμα, αλλά ένας τρόπος να σε φιλοξενήσουν πριν καν πατήσεις στο νησί.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι, σε ένα πλοίο όπου θα μπορούσαν πολύ εύκολα να βολευτούν με τις γνωστές μετριότητες που συναντάμε συχνά σε χώρους μαζικής εστίασης, εδώ έγινε μια πραγματική προσπάθεια. Δεν μιλάμε για «πάρε ένα τοστ και μη ρωτάς πολλά». Μιλάμε για ένα κρητικό μενού με συνταγές, μνήμη, μυρωδιές και υλικά που δεν έχουν έρθει απλώς από μια αποθήκη, αλλά κουβαλούν πίσω τους χωράφι, θάλασσα και ανθρώπους.

Το δείπνο ξεκίνησε με ντάκο και κρητική σαλάτα, όπου το ελαιόλαδο έπαιζε μόνο του σε άλλη κατηγορία. Από εκεί και πέρα άρχισε η παρέλαση: μανιτάρια φρικασέ, που ήταν η μεγάλη έκπληξη· μπακαλιάρος με φρέσκια τριμμένη ντομάτα και χόρτα, ένα πιάτο που δύσκολα συναντάς τόσο ισορροπημένο ακόμη και σε στεριανό εστιατόριο· τσιγαριαστό αρνί με τηγανητές πατάτες, γιατί όταν βλέπεις αμνοερίφιο σε μενού πλοίου γραμμής, πρώτα κοιτάς γύρω σου μήπως μπήκες κατά λάθος σε πανηγύρι. Υπήρχαν ακόμη σκιουφιχτά με απάκι, ένα χορταστικό σφουγγάτο, ντολμαδάκια και γεμιστοί κολοκυθοανθοί. Και, φυσικά, στο τέλος, σφακιανή πίτα. Μην την προσπεράσετε. Είναι από αυτά τα γλυκά που σε κάνουν να συγχωρείς καθυστερήσεις, μποφόρ και παλιές ερωτικές απογοητεύσεις.

Οι τιμές κυμαίνονται περίπου από 10 έως 14 ευρώ, κάτι που, για την ποιότητα και το σημείο όπου βρίσκεσαι —δηλαδή στη μέση της θάλασσας— μοιάζει σχεδόν παράλογα τίμιο. Δεν σας κρύβω ότι ήδη μαζεύω υπογραφές για να βάλουν και αντικριστό. Το πρωί, στο Ηράκλειο, με περίμενε και η Νεκταρία στο πλοίο. Χάρηκα διπλά: πρώτον, γιατί ξόρκισα επιτέλους το παρελθόν, και δεύτερον, γιατί γνώρισα έναν άνθρωπο που αποδεικνύει ότι η κρητική φιλοξενία μπορεί να ξεκινήσει πριν ακόμη δέσει το καράβι.