«Κοutsou & Co»: Χαρίζει νοστιμιά τώρα και στην Αντίπαρο
Η Αργυρώ Κουτσού αφήνει το πόστο της στην Ξενοφώντος και ξεκαλοκαιριάζει στο νέο της εστιατόριο στην Αντίπαρο μαζί με τη βαθιά νόστιμη και απροσποίητη κουζίνα της.
Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με την Αργυρώ Κουτσού, γιατί εκτός από μαγείρισσα την αγαπώ και ως άνθρωπο. Βασικά αγαπώ όσους ανθρώπους βαφτίζονται ξανά και αρχίζουν μια νέα ζωή, γιατί η Αργυρώ δεν ξεκίνησε ως μαγείρισσα αλλά ως στέλεχος σε εταιρείες διοργάνωσης εκδηλώσεων.
Ακόμα και όταν έκανε τα πρώτα της βήματα στη μαγειρική, και μετά το πρώτο «μπαμ» που όλη η Αθήνα άρχισε να συζητά το όνομά της, εκείνη εξαφανίστηκε και επανήλθε μετά από ένα χρόνο με το μικρό της εστιατόριο, το οποίο το έφτιαξε σχεδόν μόνη της, σαν αυτοσχέδιο ναό γεύσης, με σκοπό να μας ταΐζει νοστιμιές και να μας δίνει άφεση αμαρτιών για όλες τις χαζομάρες που έχουμε καταναλώσει.
Σε έναν κόσμο όπου οι γεύσεις-supermarket πληθαίνουν ανησυχητικά, ευτυχώς υπάρχει η Αργυρώ και άλλα παιδιά που κρατάνε ψηλά τη σημαία του χειροποίητου. Και γι’ αυτό θέλουν στήριξη, όχι μόνο λόγια. Δεν πρέπει η γεύση να διαμορφώνεται από τραστ, κι αυτό το λέω χωρίς περιστροφές και διάθεση για πολιτικολογίες.
Η Αργυρώ μπορεί να μαγειρέψει οποιοδήποτε ελληνικό φαγητό, και να το μαγειρέψει όπως πρέπει, σαν τις μαγείρισσες του τόπου από τον οποίο εμπνέεται. Είναι ένας χαμαιλέοντας των γεύσεων. Και γι’ αυτό είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που άνοιξε «Κουτσού & Co» στην Αντίπαρο, γιατί πραγματικά θα φέρει τίμια νοστιμιά στο νησί που σε λίγο θα ξεπερνάει σε κίνηση και δηθενιά τα προάστια της Αθήνας.
Δεν γράφω για τα κεφτεδάκια της, εννοείται ότι πρέπει να τα πάρετε σαν ορεκτικό, σαν σαλάτα, σαν φρούτο, σαν γλυκό – είναι το εμβληματικό της πιάτο. Θα σταθώ όμως σε τρία πιάτα που δοκίμασα στην τελευταία μου επίσκεψη στο εστιατόριο του Συντάγματος. Οι κοκκινιστοί λαχανοντολμάδες μπορεί να ξενίσουν κάποιους με την έλλειψη αβγολέμονου αλλά είναι νοστιμιά-δυναμίτης, ενώ το χυλοπιτάκι με το ζυγουράκι και οι πλατιές χυλοπίτες με το μοσχάρι ήταν πιάτα που μυρίζουν Ελλάδα και θαλπωρή.
Το φαγητό της Αργυρώς δεν είναι αέρινο, είναι μπρούτο και παρηγορητικό μαζί, γιατί δεν την ενδιαφέρει να ισορροπεί τις εντάσεις: είναι όλα στο τέρμα, σαν τον πρώτο έρωτα. Όταν γνωρίζεις ένα αμόρε του λες «μ’ αγαπάς ή δεν μ’ αγαπάς», δεν υπάρχει ενδιάμεσο, μαζί ως το τέλος. Αν αρχίσουν οι εκπτώσεις, οι έρωτες και οι γεύσεις τελειώνουν…
Διαβάστε επίσης
