«Fine Mess Smokehouse»: Η αθόρυβη και νόστιμη κουζίνα μιας εξαιρετικής μαγείρισσας!

Αθόρυβα αλλά με πολλή δουλειά –πώς αλλιώς– το «Fine Mess» όχι μόνο έχει εδραιωθεί ως ένα εξαιρετικό, πρωτότυπο εστιατόριο, αλλά –κι αυτό που μου κάνει εντύπωση– γίνεται όλο και πιο νόστιμο. Είναι σημαντικό για εμένα που έχουν κρατήσει τα βασικά πιάτα, τις γεύσεις που το εδραίωσαν στη συνείδησή μας και εμπλουτίζουν σχεδόν κάθε τετράμηνο με νέες γεύσεις τον κατάλογό τους , χωρίς να παρεκκλίνουν από τη φιλοσοφία τους. Νόμιζα ότι η εποχή τους είναι ο χειμώνας γιατί –κακά τα ψέματα– σου δίνει μια άλλη αίσθηση η εικόνα από τα καπνιστήρια και το ξύλο, αλλά ο alternative εξωτερικός τους χώρος είναι ιδανικός, και φέρνει ένα δροσερό αεράκι από τον Λυκαβηττό.

Σε μια Αθήνα που γεμίζει με τις ίδιες εστιατορικές προτάσεις, το «Fine Mess» η αλήθεια είναι ότι σου προσφέρει κάτι διαφορετικό. Μπορεί να το λατρέψεις, μπορεί να μη σου αρέσει καθόλου η λεπτή ισορροπία αλμυρού και γλυκού, πιστεύω όμως ότι αν πας δεν θα σου είναι αδιάφορο και δεν θα σου είναι και βαρετό.

Η ταπεινή και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας σεφ του «Fine Mess» Έλενα Καπέρδα το ψάχνει, ταξιδεύει και ξαναταξιδεύει. Μόνο αν έχεις ανοιχτούς τους ορίζοντές σου μπορεί να σε αντέξει το σχοινί και βέβαια να είσαι ανοιχτός και στη νέα γνώση. Γιατί το μαγειρικό ταλέντο σε βάζιε σε ένα πρώτο στάδιο, η γνώση, η αναζήτηση και η σκληρή δουλειά σε πάνε στο επόμενο. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι η τέταρτη συνεχόμενη χρονια που βραβεύεται με Bib Gourmand από τον οδηγό Michelin.

Αγαπημένο μου πιάτο παραμένουν πάντα τα απίστευτα, χορταστικά και μελωμένα μοσχαρίσια short ribs με το μασκαρπόνε ριζότο από κάτω. Αλλά αυτήν τη φορά λάτρεψα και τα μύδια με την κρέμα από τσορίθο, και βέβαια το μπριοσάκι που το βοηθάει να μη χάσει τίποτα από τη σάλτσα.

Εκτός, όμως, από το a la carte menu αξίζει να σταθείς και στο μενού γευσιγνωσίας του. Τι να πρωτοθυμηθώ: την υπέροχη σαλάτα από φράουλες και ντομάτα που ήταν μια δροσιά στο στόμα σου, το υπέροχο καπνιστό παστράμι ή το υπέροχο ταρτάρ που είχε μέσα του σταφιδες και κράνμπερις; Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω και στην υπέροχη κροκέτα-κουνέλι στιφάδο, σαν να το έτρωγες από τα χεράκια μιας γιαγιάς της Κρήτης, τέλειο σε εντάσεις, τέλειο σε γεύση, ήθελες να πάρεις αυτό το εξαιρετικό milk bread να κάνεις βούτες. Όπως βλέπετε, κανείς δεν χάνει την εθνική του συνείδηση, ακόμα κι αν μπαίνει στο σύμπαν της κουζίνας του αμερικάνικου Νότου.

Η σεφ προσπαθεί να το ισοροπήσει αυτό και παίζει με τις μνήμες της και την κουζίνα του Νότου και το κάνει και με το καπνιστό ρυζόγαλό της με το παγωτό φράουλα. Δεν σας κρύβω όμως ότι το γλυκο με τη σοκολάτα κρέμα μού πήρε την καρδιά, είχε και μια τσαχπινιά σαν κρεμ μπρυλέ.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που δεν ήταν νόστιμο αυτην τη φορά στο «Fine Mess» και είναι σημαντικό που εκτός από την ποιότητα έχουν παγιώσει και τις ίδιες τιμές. Νομίζω ότι αξίζει να πάτε, εχω την εντύπωση ότι αν μπείτε στο σύμπαν του δεν θα θέλετε να βγείτε.