Το «Ντελόγο» είναι το κρητικό προξενείο στην Αθήνα

Στην τερατώδη σκιά του Πύργου Αθηνών υπάρχει μια κρητική γιάφκα που σερβίρει τέσσερις-πέντε μεζέδες γι’ αυτούς που θέλουν να μεταφερθούν «ντελόγο» (δηλαδή αμέσως) στην Κρήτη, αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα.

Το «Ντελόγο» είναι ένα μικροσκοπικό κρητικό καφενείο που δεν το πιάνει εύκολα το μάτι σου, δεν διαβάζεις εύκολα και την πινακίδα του αλλα καταλαβαίνεις ότι μάλλον είναι αυτό, κοινώς ακολουθείς τη λύρα και την ευωδιά του αρνιού που ψήνεται.

Θα μπορούσε να είναι και γιαπωνέζικο εστιατόριο με τη διαρρύθμιση που έχει, γιατί αν εξαιρέσεις τα δυο-τρία τραπεζάκια που υπάρχουν στον εσωτερικό του χώρο, ουσιαστικά κάθεσαι σε μπάρες και πάσα, μονο που αντί για σούσι και σάκε σού σερβίρουν ντολμαδάκια και τσικουδιά.

Στην υποδοχή θα βρεις έναν εγκάρδιο τύπο, τον Σήφη, Κρητικό όνομα και πράγμα, που μαζί με τον γιο του κινούνται ανάμεσα στον κόσμο σαν αερικά και σερβίρουν σχεδόν μαεστρικά τα καλούδια του μαγαζιού.

Μην περιμένεις τεράστιο κατάλογο, μιλάμε για καφενείο. Να περιμένεις όμως πιάτα ενός καφενείου, νόστιμα και όχι βαρετά, που δεν κοστολογούνται, ως συνήθως, παραπάνω από αυτό που είναι και αξίζουν.

Στο «Ντελόγο» θα βρείτε ένα από τα πια νόστιμα αντικριστά που θα βρεις στην Αθήνα: μελωμένο αρνί, άψογα ψημένο που το σερβίρουν με οφτή πατάτα. Έχω φάει αρκετές φορές αντικριστό στη ζωή μου, δυστυχώς τις πιο πολλές, ενώ πετυχαίνουν την κριτσανιστή πέτσα το εσωτερικό είναι διαλυμένο. Ε, στο «Ντελόγο» το αρνί είναι άψογα ψημένο μέσα κι έξω. Για να το προλάβετε, όμως, πηγαίνετε μεσημεριανές ή απογευματινές ώρες, γιατί το βράδυ δεν μένει ούτε λίπος, και όχι άδικα. Θα βρείτε όμως και ωραίους μεζέδες όπως λουκάνικα ξιδάτα, απάκι και ωραία κρητικά πιτάκια.

Απ’ ό,τι μου είπαν υπάρχει συνήθως και ένα μαγειρευτό ημέρας. Την ημέρα που πήγα είχαν μοσχάρι με σκιουφιχτά που ήρθε όπως θα το σερβιρε μια Κρητικιά μανούλα: ζεστό, μελωμένο και τίγκα στο τυρί. Μπρουτάλ νοστιμιά. Μην παραλείψετε, από το συνταγολόγιο της μεγάλης ελληνικής κουζίνας, τα ντολμαδάκια σε αμπελόφυλλο ή σε κολοκυθανθούς.

Νόστιμο το «Ντελόγο», ωραία και η μουσική που συνόδευε χωρίς να κουράζει.

Έφυγα χαρούμενος και ορκίστηκα μέσα μου ότι πάντα θα σιχαίνομαι τους ουρανοξύστες από φόβο –σαν τους Γαλάτες–, ότι θα αλλάζω κρυφά την τσικούδια στο ποτήρι μου με νερό γιατί οι Κρητικοί είναι επικίνδυνοι, ότι θα λατρεύω τα ντολμαδάκια συνοδεία ξύγαλου και ότι θα παραμείνω ένας οπισθοδρομικός γέρος που πάντα αγαπά το αρνί στην πιο απλή εκδοχή του.