«Manu»: Ένας μπλε, παράξενος θησαυρός στον Κεραμεικό
Το είχα σημειώσει εδώ και καιρό να πάω και επιτέλους ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και βρέθηκα στο μικρό, παράξενο και μπλε «Manu». Μπλε, προφανώς, για να θυμίζει το χρώμα της θάλασσας. Αν διαβάσεις βέβαια την περιγραφή του, αναφέρει ότι είναι ένα εστιατόριο δημιουργικής κουζίνας με θαλασσινά. Εύκολα θα σκεφτείς που να τη βρεις τη θάλασσα στον Κεραμεικό; Ακόμα, θα σκεφτείς «γιατί να πάω να κάνω διαφορετική ψαροφαγία;». Σου βγάζει και μια χίπστερ διάθεση όλο αυτό.
Θα πας όμως γιατί στο «Manu» υπάρχει ένας ταπεινός, παράξενος τύπος, o Απόλλωνας Κοκκίνης, που μπορεί να δημιουργήσει οτιδήποτε έχει σχέση με το ψάρι. Από ράμεν σούπα με θαλασσινά μέχρι την ταπεινή ψαροκροκέτα, από ψητούς γιακάδες ψαριού μέχρι σούσι, από μακαρονάδες θαλασσινών μέχρι τηγανητό κινέζικο ρύζι με τόνο.
Να σταθώ στο ότι μπορεί να βρεις και ψάρι φρικασέ! Βέβαια, «εστιατόριο μας προτείνεις, Ρεμί;» θα πείτε, ή «μαγειρικές προτάσεις με ψάρι;».
Δεν μπορούσα να φανταστώ, να σκεφτώ πώς μπορεί να συνδυαστεί η Ιαπωνία και η Κίνα με την Ελλάδα σε ένα τραπέζι. Που εύκολα μπορεί να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα: «αχρείαστο δημιουργικό άγχος για να τα πιάσουμε όλα». Να τονίσω, όμως, ότι αυτός ο δημιουργικός αχταρμάς –αχταρμάς στο μάτι ή όταν ακούς τα πιάτα– μπορεί να σου φανεί αχρείαστος, αλλά εμένα πραγματικά μου άνοιξε τη βεντάλια των επιλογών και των δοκιμών.
Δεν κρύβω ότι είναι μια φανταστική πρόταση για 4 άτομα, όπου οι επιλογές σίγουρα θα είναι περισσότερες. Γιατί είναι ωραία τα γαστρονομικά παιχνίδια όταν έχουν κάτι να πουν, δεν επιβαρύνουν την τσέπη σου και, βέβαια, ικανοποιούν και κινητοποιούν όλες τις αισθήσεις σου με τις ψαροφαγικές προτάσεις τους.
Δεν είναι όλα τα πιάτα αυτό που θα πεις «αριστούργημα». Αλλά θα σε κάνει να γυρίσεις πίσω για το φρικασέ και το τηγανητό ασιατικό ρύζι με τόνο, για τις ψαροκροκέτες και το ψωμάκι με ταραμά και πατέ, για τη λιμπιστική μακαρονάδα του. Ένα εστιατορικό σύμπαν που δεν σου δημιουργεί περιττό άγχος ότι θα «ματώσεις» οικονομικά και δεν θα το απολαύσεις.
Το Manu, χωρίς να το φωνάζει, λέει μια ιστορία που δεν είναι βαρετή. Είναι νόστιμη και ενδιαφέρουσα και, για εμένα, είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ! Γιατί δεν είναι το παν να διαφοροποιείσαι. Το πιο σημαντικό είναι να είσαι νόστιμος, τίμιος και ταπεινός. Καμιά φορά, να ξέρετε, επειδή κάτι δεν υπάρχει στα social, μπορεί να είναι άνθρακας αλλά τις περισσότερες φορές είναι θησαυρός.
