Το «Santa Pacou» στην Πάρο είναι τίμιο και «υπάκουο» στις ορέξεις των επισκεπτών

Δεν σας κρύβω ότι τα φοβάμαι λίγο τα μοδάτα εστιατόρια των νησιών. Πάντα έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι κάποια στιγμή θα χαμηλώσουν τα φώτα, θα δυναμώσει η μουσική και η βραδιά θα πάρει μια κατεύθυνση που δεν ταιριάζει απαραίτητα με το τοπίο. Το «Santa Pacou», όμως, στον Κώστο της Πάρου, αποδείχθηκε μια ευχάριστη εξαίρεση. Είναι ένα μοντέρνο εστιατόριο ελληνικής κουζίνας, όμορφα διακοσμημένο, με καθαρή αισθητική και μια αίσθηση χαλαρής νησιώτικης φιλοξενίας. Η θέα του ανοίγει κυρίως προς το βουνό, σε ένα φυσικό μπαλκόνι του χωριού, ενώ αν προσπαθήσεις λίγο, θα πιάσεις και μια μικρή γραμμή θάλασσας στο βάθος.

Ο Κώστος είναι από εκείνα τα παριανά χωριά που αξίζει να τα προσεγγίσεις χωρίς βιασύνη. Έχει ηρεμία, πέτρα, φως και μια αίσθηση ότι βρίσκεσαι λίγο πιο κοντά στην αυθεντική πλευρά του νησιού. Το όνομα του εστιατορίου είναι εμπνευσμένο από το τοπικό ξωκλήσι της Αγίας Υπακοής, που οι ντόπιοι αποκαλούν εδώ και γενιές Παναγιά Πακού. Αυτή η μικρή ιστορία του δίνει ένα δεσμό με τον τόπο και το κάνει να μοιάζει λιγότερο με ακόμη ένα καλοκαιρινό concept και περισσότερο με μια στάση που ανήκει πραγματικά στο χωριό.

Στο φαγητό, το «Santa Pacou» κινείται σε τίμια, γνώριμα και αγαπημένα μονοπάτια της ελληνικής κουζίνας. Δεν προσπαθεί να επανεφεύρει τα πάντα ούτε να μεταμορφώσει την παράδοση σε κάτι ακατανόητο. Αντίθετα, σερβίρει πιάτα που έχεις ξαναδεί, που τα αγαπάς και που εδώ εκτελούνται σωστά. Είναι από εκείνα τα εστιατόρια στα οποία κάθεσαι χωρίς άγχος, παραγγέλνεις με όρεξη και νιώθεις ότι το τραπέζι στήνεται για να περάσεις καλά, όχι για να εντυπωσιαστείς τεχνητά.

Από τα πιάτα που αξίζει να δοκιμάσετε είναι οι τηγανητές πατάτες με αβγά και σουτζούκι. Είναι ένα πιάτο απλό, σχεδόν παιδικά απολαυστικό, που θέλεις αμέσως να το συνδυάσεις με την τυροκαυτερή και καλό ψωμί. Ωραία ήταν επίσης τα χόρτα και η ρεβιθάδα, δύο επιλογές που δίνουν μια πιο γήινη και καθαρή νότα στο τραπέζι, σαν μικρή υπενθύμιση ότι η απλότητα, όταν είναι σωστά μαγειρεμένη, μπορεί να είναι πραγματική πολυτέλεια.

Στα κυρίως, τα πράγματα παραμένουν απλά αλλά ουσιαστικά. Το κοτόπουλο σε σουβλάκι είναι ζουμερό και ευχάριστο, ενώ το μπουτάκι αρνιού με πατάτες στον ξυλόφουρνο είναι από εκείνα τα πιάτα που μένουν στη μνήμη: καλομαγειρεμένο, νόστιμο και μελωμένο, είχε αυτήν τη βαθιά θαλπωρή που περιμένεις από ένα ελληνικό τραπέζι έπειτα από μια μέρα στο νησί. Δεν είναι κουζίνα που φωνάζει· είναι κουζίνα που σε ταΐζει σωστά και τίμια.

Στο τέλος έρχονται λουκουμάδες ή πορτοκαλόπιτα, δύο γλυκά που κλείνουν το γεύμα με χαρά, χωρίς περιττές σοβαροφάνειες. Το «Santa Pacou» το βρήκα σχεδόν τυχαία, δεν σας κρύβω όμως ότι θα επέστρεφα, γιατί έχει κάτι πολύτιμο: ισορροπία. Είναι όμορφο χωρίς να γίνεται επιτηδευμένο, μοντέρνο χωρίς να χάνει την ελληνικότητά του, τίμιο στις γεύσεις και ευχάριστο στην εμπειρία. Και σε ένα νησί όπου πολλά εστιατόρια προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με κάθε τρόπο, αυτό από μόνο του είναι αρκετός λόγος για να το θυμάσαι.

Κώστος, Πάρος, 6972424104