To «Οvio» αντέχει τον ανταγωνισμό και συνεχίζει να είναι τίμιο

Είναι δύσκολη πίστα η εστιατορική Αθήνα και ιδιαίτερα για ένα εστιατόριο που προσπαθεί να κρατήσει ικανοποιημένο το κοινό του για χρόνια χωρίς να αλλάζει το μενού του καθε τρεις και λίγο.

Το «Ovio» έχει ό,τι αγαπάς σε ένα ιταλικό και έναν εξαιρετικό εσωτερικό χώρο για να καθήσεις. Δεν σας κρύβω ότι προσωπικά προτιμώ το πατάρι και ιδιαίτερα τα τραπέζια που είναι κοντά στο, ας το πούμε, μπαλκόνι.

Από πίτσες επιλέξαμε μια Μαργαρίτα και μια δεύτερη σαν καρμπονάρα με αβγό, που ήταν μάλλον άνευρη όπου δεν υπήρχε πανσέτα και μια Μαρινάρα πιο απλή. Η ζύμη ήταν εξαιρετική, με τραγανή κρούστα και αφράτο εσωτερικό. Προσωπικά με τρελαίνουν οι ναπολιτάνικες πίτσες, υπάρχει βέβαια και η αντίθετη άποψη που τη θεωρεί έναν αλμυρό καμένο λουκουμά.

Επειδή η πίτσα είναι ορεκτικό, πήραμε κι ένα ωραίο αραντσίνι, μια σαλάτα του Καίσαρα, την οποία βρήκα αρκετά flat, και ένα εύγεστο, διαφορετικό ταρτάρ με κρέμα τυριού που έσβηνε κάπως τη σιδερένια κρεατίλα που έχουν συνήθως τα ταρτάρ.

Από τα κυρίως, η cacio e pepe ήταν εξαιρετικά εκτελεσμένη – μη σου φανεί παράξενο, είναι συχνό το φαινόμενο με μια πιρουνιά να παίρνεις όλη τη μακαρονάδα γιατί δεν είναι σωστά μαγειρεμένη και γίνεται όλη ένα.

Μου άρεσε το ριζότο σε μορφή κροκέτας και το οσομοπούκο μοσχάρι – δεν σας κρύβω βέβαια ότι, όταν άνοιξε το «Ovio», το συγκεκριμένο πιάτο ήταν πιο εντυπωσιακό, τώρα είναι πιο φθηνό αλλά δεν φτάνει την πρώτη εκδοχή.

Το «Ovio» βέβαια έχει ένα όπλό στη φαρέτρα του κι αυτό είναι το πιάτο με τα ζυμαρικά σαβόρο. Ζυμαρικά από μελάνι σουπιάς και κομμάτια μπαρμπουνιού: η θάλασσα και η γεύση της Νάπολης στο πιάτο σου, πραγματικά εμπνευσμένο πιάτο!

Ξεχωριστή μνεία θα κάνω στο τιραμισού το οποίο, αν και διαφορετικό, βάζει κάτω πολλά άλλα.

Το «Ovio» είναι ένα τίμιο μαγαζί και σε τιμές και σε γεύσεις, και μου αρέσει που δίνει την ευκαιρία σε ένα ζευγαράκι εικοσάχρονων, όπως αυτό που καθόταν δίπλα μου και είχε πάρει μια πίτσα και μια σαλάτα, μια μπίρα και ένα μπουκάλι νερό και μετά ένα τιραμισού και απλά κάθονταν και κοιταζόντουσαν, μοιράστηκαν τα πάντα και απλά κοιταζόντουσαν.

Θα μου πείτε, Ρεμί, είναι τίμιο το εστιατόριο επειδή είδες δύο πιτσιρικάδες που ήταν ερωτευμένοι; Ναι, γιατί έχει επιλογές για όλα τα πορτοφόλια και μπορεί να έρθει οποιος θέλει χωρίς να τον κοιτάζουν με μισό μάτι. Επίσης μιλάμε για ένα μαγαζί που έχει διάκριση από τον οδηγό Michelin και επιλέγει να διατηρεί χαρακτήρα λαϊκού εστιατορίου.

Πάντως, το ζευγάρι μας, αφού φιλήθηκε με πάθος, χωρίστηκε στον δρόμο. Το αγόρι άναψε τσιγάρο και κοίταζε το κορίτσι που χανόταν στο σκοτάδι.

Λατρεύω αυτές τις πρώτες ημέρες του έρωτα, όταν το μόνο κακό είναι η προσμονή για το πότε θα ξαναδείς το ταίρι σου για να πας σε ένα ιταλικό και απλά να κοιτάζεσαι χωρίς να τρως!

Συμπέρασμα από όλα αυτά: το «Ovio» είναι ένα τίμιο ιταλικό εστιατόριο χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, ιδανικό για πρώτα και επόμενα ραντεβού!

Να σημειώσω, τέλος, οτι με την προσθήκη της εξαιρετικής Πόπης Σεβαστού στις μηχανές του, το «Ovio» πρόσθεσε και ενδιαφέροντα cocktails που ταιριάζουν εξαιρετικά με τα ζυμαρικά και τις πίτσες.