«Μαύρος Γάτος»: Τιμάει την ιστορία του και τιμωρεί τους εξυπνάκηδες
Το αγαπημένο στέκι στο Παγκράτι προσφέρει εξαιρετικό φαγητό σε τίμιες τιμές και επιβεβαιώνει πως η αυθεντική αθηναϊκή φιλοξενία παραμένει ανεκτίμητη.
Όταν ξεκίνησα να γράφω τον Οκτώβρη του 2024 και ανέβασα το πρώτο post για το «Μανάρι», η αλήθεια είναι ότι δέχθηκα άπειρες επιθέσεις, αλλά και μια μικρή αποθέωση για τρία εστιατόρια: τον «Ηλία» στο Θησείο, το «Ρεμούτσικο» και τον «Μαύρο Γάτο». Είχα πάει και στα τρία στο μακρινό παρελθόν και, αφού μου έγινε τόσο έντονη υπενθύμιση, είπα να ξαναπάω. Ο «Ηλίας» δεν με συγκλόνισε, το «Ρεμούτσικο» το χαρακτήρισα τίμιο, και άφησα τελευταίο τον «Μαύρο Γάτο» τον πονηρό. Αν μου ξαναλέγανε σε ποιο από αυτά θα ξαναπήγαινα, θα επέλεγα δύο: το «Μανάρι» και τον «Μαύρο Γάτο».
Χρειαζόμαστε τέτοια μαγαζιά στην Αθήνα, σαν τον «Μαύρο Γάτο». Μαγαζιά που σέβονται τον πελάτη, που δεν ξεχνάνε την ιστορία τους και που δεν μπερδεύουν την ανανέωση με την ακύρωση του παρελθόντος τους. Το κακό πολλές φορές με τα ιστορικά μαγαζιά είναι πως, στην προσπάθεια να γίνουν σύγχρονα, ξεγράφουν αυτό που τα έκανε αγαπητά. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο: υπάρχει φροντίδα, αλλά υπάρχει και συνέχεια.
Ο «Μαύρος Γάτος» είναι πολύ φροντισμένος, με κλιματισμό που σε κάνει να ξεχνάς τον καύσωνα και χωρίς το γνωστό στρίμωγμα που σε κάνει να τρως με το ρολόι στο χέρι. Ο χώρος του είναι εξαιρετικός και δεν έχει αυτή τη λογική του ψητοπωλείου «πάρε και φύγε». Κάθεσαι, χαλαρώνεις, παραγγέλνεις και νιώθεις ότι κάποιος έχει σκεφτεί πραγματικά την εμπειρία σου. Παράλληλα, αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που σερβίρουν, γιατί σε καθοδηγούν σωστά και σε προειδοποιούν όταν πάς να ξεφύγεις. Και αυτό, μεταξύ μας, είναι πολύτιμο σε τέτοια τραπέζια.
Τι πήραμε λοιπόν στο κουτούκι του Παγκρατίου; Πρώτα ήρθαν αυτά τα σατανικά κεμπαπάκια Φλώρινας — σατανικά γιατί δεν σταματάς. Βασικά θέλεις δύο-τρεις πιατέλες μόνος σου και μετά να συζητήσουμε ήρεμα για την ηθική της υπερβολής. Τα λουκανικάκια Ορεστιάδας ήταν εξαιρετικά, όπως και οι μπαμπάτσικοι κολοκυθοκεφτέδες, ενώ η τυροκαυτερή ήταν υψηλής ποιότητας, από αυτές που δεν έρχονται απλώς για να συμπληρώσουν το τραπέζι.
Στα κυρίως πήραμε παϊδάκια αρνιού και φιλεταρισμένο μπούτι αρνιού, το οποίο ήταν, όπως πρέπει, σε χαμηλότερη τιμή από τα παϊδάκια. Δεν θέλει και πολύ μυαλό να το καταλάβεις: πρέπει να υπάρχουν δύο τιμές και το μπούτι οφείλει να είναι φθηνότερο. Τα παϊδάκια ήταν όνειρο, καραμελένια και όχι κάρβουνο, ψημένα όπως πρέπει, με εκείνη τη λιχουδιάρικη νοστιμιά που σε κάνει να ξεχνάς κάθε σοβαρή συζήτηση. Το φιλεταρισμένο κομμάτι κρατούσε πιο έντονα την αρνίσια εσάνς, αλλά ήταν εξίσου απολαυστικό.
Οι τιμές ήταν τίμιες. Για δύο άτομα είσαι περίπου στα 80€, σε σημείο να σε πάρει το ασθενοφόρο για πλύση, γιατί είχα ξεχάσει πώς είναι να υπάρχει λογαριασμός κάτω από 100€. Θα μου πεις, ρε Ρεμί, τι είναι αυτά που λες; Ναι, αγαπητά μου παιδιά, έχουν δει πολλά τα μάτια μου και είχα αρχίσει να πιστεύω ότι κάτω από 80€ τρως σαβουρίτσα. Ευτυχώς υπάρχουν μαγαζιά σαν τον «Μαύρο Γάτο» που με διαψεύδουν. Και μεταξύ μας, αυτό θέλω: να βγαίνω λάθος και οι πονηρές μου επισκέψεις να τιμωρούνται.
Βέβαια, μακάρι να είχα κάθε μέρα μια τέτοια εύγευστη τιμωρία. Ο «Μαύρος Γάτος» τιμάει την ιστορία του, σέβεται τον πελάτη και, το σημαντικότερο, τιμωρεί ευγενικά όλους εμάς τους εξυπνάκηδες που πάμε έτοιμοι να βρούμε κάτι στραβό. Εγώ πάντως θα ξαναπάω.
