Stellar Gastro Cinema: Η επιστροφή της πιο νόστιμης κινηματογραφικής εμπειρίας

Πριν από πολλά πολλά χρόνια άνοιξε ένα σινεμά με φαγητό που το λέγανε Stellar. Ένα μικρό σινεμά, διαφορετικό από τα άλλα, που δεν αρκούνταν απλώς στο να προβάλλει μια ταινία και να σου δίνει ποπ κορν. Πρόσφερε μια σειρά από πιάτα επηρεασμένα από την ταινία που προβαλλόταν κάθε φορά, σαν να προσπαθούσε να βγάλει την ιστορία από την οθόνη και να τη φέρει μπροστά σου, στο πιάτο.

Ήταν από τους πρώτους χώρους στην Αθήνα που δημιούργησαν αυτήν τη μικρή επανάσταση: φαγητό και ταινία μαζί. Όχι με έναν δήθεν τρόπο, ούτε σαν γαστρονομικό κόλπο για να πουληθεί κάτι ακριβότερα, αλλά με μια αληθινή αγάπη και για τα δύο. Το φαγητό δεν ερχόταν να κλέψει την παράσταση από την ταινία, ούτε η ταινία να γίνει απλώς αφορμή για δείπνο. Το ένα συμπλήρωνε το άλλο.

Για τρία χρόνια γινόταν πανζουρλισμός στην Αθήνα και δεν σας κρύβω ότι, αν και δεν ήταν δικό μου, το χαιρόμουν σαν να είχα ένα μικρό μερίδιο σε όλο αυτό. Είχα άλλωστε την τιμή της επιλογής μερικών ταινιών, πράγμα που για μένα ήταν μεγάλη χαρά αλλά και μεγάλη ευθύνη. Γιατί άλλο πράγμα είναι να διαλέγεις ταινία για το σπίτι σου και άλλο να ξέρεις ότι κάποιοι άνθρωποι θα φάνε, θα πιουν, θα γελάσουν ή θα συγκινηθούν με αφορμή αυτήν.

Βασικά, δύο πράγματα πιστεύω ότι κάνω τέλεια στη ζωή μου: να επιλέγω ταινίες και να παίρνω λάθος αποφάσεις. Το πρώτο με έχει σώσει πολλές φορές, το δεύτερο με έχει μπλέξει σε ιστορίες· αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, από τις λάθος αποφάσεις βγαίνουν συνήθως και οι καλύτερες αφηγήσεις.

Τις ταινίες, όπως και το φαγητό, τα αγαπάω πολύ και τα δύο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πόσα συναισθήματα μπορεί να σου δημιουργηθούν μέχρι το τέλος. Δεν είσαι σίγουρος για την κατάληξη ποτέ. Σκέφτομαι πόσες φορές έχω δακρύσει στο τέλος μιας ταινίας ή στη θέα ενός πιάτου· άπειρες. Ή πόσες φορές ένιωσα ότι κατακτώ πλανήτες, επειδή ένα πλάνο, μια μουσική, μια μπουκιά ή μια μυρωδιά πέτυχαν ακριβώς εκεί που έπρεπε. Και αυτό είναι το μαγικό: και στο σινεμά και στο φαγητό μπαίνεις με μια προσδοκία και βγαίνεις, αν όλα πάνε καλά, λίγο διαφορετικός.

Το πρώτο πλάνο και η πρώτη δοκιμή μού δημιουργούν ανυπέρβλητα συναισθήματα αγωνίας. Εκεί καταλαβαίνεις αν όλο αυτό θα σε πάει μακριά ή αν θα το απορρίψεις. Μερικές φορές αρκεί ένα βλέμμα του ηθοποιού ή μια σάλτσα που έχει δέσει σωστά για να πεις μέσα σου: «Εντάξει, εδώ κάτι γίνεται». Άλλες φορές, πάλι, ξέρεις από νωρίς ότι δεν θα σωθεί η κατάσταση, όσο κι αν προσπαθήσεις να είσαι ευγενικός.

Για να μη μακρηγορώ, το Stellar άνοιξε ξανά για δεύτερη χρονιά στον ίδιο χώρο και ο chef Μαρκαδάκης μού έκανε την τιμή να επιλέξω κάποιες ταινίες που θα προβάλει. Αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί νιώθω ότι επιστρέφει κάτι που είχε λείψει: μια εμπειρία όπου δεν πας απλώς να φας ούτε απλώς να δεις ταινία, αλλά να μπεις σε μια μικρή τελετή με εικόνες, γεύσεις και αναμνήσεις.

Θα ήθελα να κάνω και έναν πρόλογο πριν από κάθε προβολή, για να νιώσουμε λίγο σαν λέσχη, αλλά ντρέπομαι. Άσε που φοβούνται μήπως με πιάσει πάρλα και δεν τελειώσει ποτέ η βραδιά, με αποτέλεσμα να κρυώσουν τα φαγητά. Οπότε, προς το παρόν, θα περιοριστώ στις επιλογές των ταινιών και στην απόλαυση του να βλέπω ανθρώπους να δοκιμάζουν κάτι που παντρεύει δύο από τις μεγαλύτερες αγάπες μου: το σινεμά και το φαγητό.