«Mercato»: Τελικά τι είναι πιο σημαντικό;
Η Μάγκυ Ταμπακάκη ανεβάζει στροφές στο «Mercato» του «Four Seasons» στη Βουλιαγμένη και επιδίδεται σε... φίνες «αλητείες» για να γλείφεις και τα δάχτυλά σου.
Το «Mercato» βρίσκεται στο «Four Seasons» στον Αστέρα της Βουλιαγμένης. Σε αυτή την πρόταση υπάρχουν λέξεις και σημασίες που, για πολύ κόσμο, μοιάζουν με μακρινό ταξίδι, ειδικά αν ξέρεις πάνω-κάτω τις τιμές του «Four Seasons».
Βέβαια το «Mercato», ως ιταλικό εστιατόριο, προσφέρει μια κάποια δικαιοσύνη, όπως κάνουν αρκετά καλά ιταλικά: σου δίνει τη δυνατότητα να ξεσκάσεις και να ξεχαστείς χωρίς να σκέφτεσαι διαρκώς ότι θα δώσεις μια περιουσία. Σίγουρα δεν είναι καθημερινό εστιατόριο, αλλά νομίζω πως αξίζει να δώσεις στον εαυτό σου τη δυνατότητα μιας εξαιρετικής εξόδου, με έναν προϋπολογισμό που μπορεί να φτάσει τα 80-100 ευρώ για δύο άτομα, και να μαγευτείς από την αέρινη χορογραφία του service και τις γεύσεις. Αν πας απόγευμα, θα απολαύσεις και φανταστικό ηλιοβασίλεμα – μαγικό το φως της Αττικής.
Εκτός από το ηλιοβασίλεμα, όμως, και τη φανερή αλλά όχι υπερβολική πολυτέλεια, υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που ανεβάζει τις μετοχές του «Mercato», και λέγεται Μάγκυ Ταμπακάκη, σε σόλο καριέρα εδώ και δυόμισι χρόνια.
Από καλοκαίρι σε καλοκαίρι, η Μάγκυ μεταμορφώνεται μαγειρικά και δεν έχει καμία σχέση με τη Μάγκυ που πρωτοανέλαβε το «Mercato». Λογικό το βρίσκω. Χρειάζεται χρόνος για να βρει κάποιος τα πατήματά του, πόσο μάλλον όταν από μια τρατορία βρίσκεται να μαγειρεύει για το ιταλικό εστιατόριο ενός τόσο φημισμένου ξενοδοχείου, όπου δεν είναι όλοι οι πελάτες προετοιμασμένοι για γευστικές εντάσεις: Διαφορετικές εθνότητες, διαφορετικές θρησκείες, διαφορετικές συνήθειες· όλα αυτά πρέπει να τα συνυπολογίσεις και να φτιάξεις πιάτα που να μπορούν να είναι αρεστά σε πολλούς, χωρίς όμως να χάσεις τη δική σου ταυτότητα.
Η Μάγκυ ξεπέρασε αυτόν τον σκόπελο με επιτυχία και, απελευθερωμένη πια, σερβίρει κάποια πιάτα που θα τα χαρακτήριζα φίνες αλητείες.
Δύο τέτοια πιάτα δοκιμάσαμε στα ορεκτικά. Το πρώτο ήταν η αγκινάρα με γαρίδες, που το τελειώσαμε και μετά σκουπίσαμε και το πιάτο με τη σατανικά νόστιμη φοκάτσια της αρχής.
Το δεύτερο ορεκτικό είναι σεμιναριακού επιπέδου: φοκάτσια, γκοργκοντζόλα, πεπόνι σαν δροσερή πίκλα –να το πω έτσι– και προσούτο πάπιας. Η πρώτη δαγκωνιά σε μεταφέρει κατευθείαν στη Νάπολη, με κοστούμι κομμένο και ραμμένο πάνω σου, παρέα με τη Σοφία Λόρεν· βρίζεστε σε όλες τις γλώσσες και μετά φιλιέστε παθιασμένα, με μουσική υπόκρουση Νίνο Ρότα. Μπλέκεις με αυτό το cicchetti, να το πω; Μπλέκεις. Είναι φίνα αλητεία.
Ήθελα να δοκιμάσω πιάτα με ζυμαρικά, γιατί πάντα μου αρέσουν οι σάλτσες και οι μείξεις της σεφ. Λάτρεψα την εκδοχή με την κρέμα τυριού, τη σαμπάνια και την τρούφα. Εντυπωσιάστηκα από το κανελόνι με κολοκύθι, βασιλικό και αέρινη κρέμα από προβολόνε. Και έκλεισα με τη μεγάλη παντοτινή μου αγάπη, τα agnolotti Bolognese. Δεν σας κρύβω ότι αυτός ο κιμάς μού θύμισε κάτι από παλιά. Οι μεγάλοι σεφ και οι μεγάλοι σκηνοθέτες πάντα επιστρέφουν στις πρώτες τους επιτυχίες.
Ο επίλογος γράφτηκε με ένα εξαιρετικό τιραμισού και με μια σκέψη: Τελικά τι είναι προτιμότερο, να πας σε μια γαστρονομική χιπστεριά, όπου μπορεί να φας εξαιρετικά αλλά δεν είναι πάντα σίγουρο, ή να πας στο «Mercato», που σου προσφέρει απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα, απίστευτη άνεση, κανέναν περιορισμό χρόνου και ιταλικές μνήμες της Μάγκυς; Προτιμώ το δεύτερο, για να αποφύγω τις κακοτοπιές. Κακά τα ψέματα, καμιά φορά θέλουμε μια σταθερότητα και ας παράκουσα τη νόνα μου που μου έλεγε: «Ρεμί, ψυχούλα μου, μην μπλέξεις, αγόρι μου, με όμορφες γυναίκες και φίνες γαστρονομικές αλητείες. Θα σου πάρουν το μυαλό και, με μαθηματική ακρίβεια, θα σε καταστρέψουν». Τι να κάνουμε όμως; Μερικές καταστροφές είναι υπέροχες…
Απόλλωνος 40 (ξεν. «Four Seasons Astir Palace Hotel Athens»), Βουλιαγμένη, 2108901037
