Το «Ether» στην Ηλιούπολη είναι εδώ φροντισμένο και δημιουργικό!

Η Ηλιούπολη έχει κάτι από μικρή πόλη που επιμένει να κρύβει καλές διευθύνσεις ανάμεσα στις πλατείες της. Έχει τόσες πλατείες που ειλικρινά ζαλίζεσαι. Ευτυχώς, το «Ether» βρίσκεται στην πρώτη πλατεία. Και υπάρχει κι ένα ακόμη προνόμιο που δεν το λες λίγο: βρίσκεις εύκολα θέση για παρκάρισμα, όποτε κι αν πας.

Το «Ether» φέρνει μια μικρή, ήσυχη επανάσταση σε ένα προάστιο που δεν έχει μεγάλη παράδοση στα σύγχρονα ελληνικά εστιατόρια. Δεν υπάρχει απλώς ούτε επιβιώνει μηχανικά· μέσα στα τρία χρόνια λειτουργίας του δείχνει να βρίσκει τον ρυθμό του και να μεγαλώνει χωρίς να φωνάζει.

Ο όρος «μοντέρνο» με φοβίζει λίγο, γιατί συχνά κρύβει περισσότερη πόζα παρά ουσία. Εδώ όμως η κουζίνα κινείται αλλιώς: πατάει σε παραδοσιακά πιάτα και τους δίνει μικρές, καθαρές πινελιές ανανέωσης. Το σημαντικό είναι ότι δεν παρασύρεται από γαστρονομικές ακροβασίες. Προτιμά μια πορεία σεβασμού προς την ελληνική κουζίνα, και αυτό φαίνεται.

Η κουζίνα δείχνει ιδιαίτερη αγάπη στα θαλασσινά. Τον τελευταίο καιρό όμως έχω φάει πολύ ψάρι, οπότε αυτή τη φορά ήθελα να κινηθώ προς τα κρεατικά. Δεν σας κρύβω, πάντως, ότι το πιάτο με τα μαριναρισμένα θαλασσινά με έβαλε για λίγο σε πειρασμό.

Η αρχή έγινε όπως πρέπει: καλό ψωμί, τυροκαυτερή και μια σαλάτα με ντομάτες και φράουλα, από αυτές που θέλουν να δροσίσουν το τραπέζι πριν βαρύνει. Η τραχανόπιτα είχε ενδιαφέρον. Δεν έπεφτε βαριά, δεν πνιγόταν στη λιπαρότητα· ήταν όμορφα δομημένη και ισορροπημένη.

Δύο ορεκτικά άξιζαν ειδική στάση, γιατί άνετα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ως κυρίως πιάτα. Τα ρεβίθια με τη μελιτζάνα ήταν καλοστημένα, με βάθος και σωστή γήινη ένταση· ήθελαν οπωσδήποτε μια πιρουνιά μαζί με τον βασιλικό για να ανοίξει το πιάτο. Το χοιρινό καλαμάκι, από την άλλη, ήρθε ζουμερό, με μια σάλτσα από κάτω που το κράταγε δεμένο, και με το κρεμμύδι να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να θυμίζει πως το χοιρινό είναι φτιαγμένο για να πηγαίνει μαζί του.

Στα κυρίως ήρθε χυλοπιτάκι με μοσχάρι, ένα φαγητό με μνήμη Κυριακής, και ένα κοτόπουλο πολύ σωστά ψημένο, με ζυμαρικά και βασιλικό. Η σάλτσα ήταν πράσινη, αλλά δεν ήταν ακριβώς πέστο· της έλειπε το σκόρδο και από πάνω υπήρχε κάτι σαν τραγανή φρυγανιά. Το πιάτο είχε χαρακτήρα, αν και θα ήθελα λίγη περισσότερη ένταση για να μείνει περισσότερο στη μνήμη.

Το τέλος ήρθε με γλυκά που δεν έμοιαζαν με υποχρεωτικό επίλογο. Σπάνια βρίσκεις κάρτα όπου όλα τα γλυκά στέκονται με αξιώσεις. Η μαρέγκα με πορτοκάλι και παγωτό ήταν καθαρή καλοκαιρινή δροσιά. Το αρμενοβίλ ήταν πολύ δυνατό, αλλά ο χαλβάς ήταν αυτός που μου πήρε την καρδιά και το μυαλό. Είχε έμπνευση, μέτρο και εκείνη τη γλυκιά σοβαρότητα που δεν χρειάζεται να φωνάξει.

Το «Ether» μου αρέσει γιατί έχει αθόρυβη παρουσία. Σε κερδίζει χαμηλόφωνα: με φροντίδα, σωστά πιάτα, ήρεμο περιβάλλον και την αίσθηση ότι η γειτονιά μπορεί ακόμη να κρύβει καλά εστιατόρια. Είναι σημαντικό να υπάρχουν τέτοια μαγαζιά στις συνοικίες: προσεγμένα χωρίς να γίνονται φανφάρικα, φροντισμένα χωρίς να χάνουν τη λογική τους, με τιμές γύρω στα 30-35 ευρώ το άτομο. Το «Ether» θα το θυμηθείς όμως ένα βράδυ που θέλεις να φας καλά, χωρίς να οργανώσεις ολόκληρη εκστρατεία.