«Σεϋχέλλες»: Δεν κάνουν τρέλες, είναι πια θεσμός
Η γαστροταβέρνα που σημάδεψε το Μεταξουργείο, ανανεώνεται δημιουργικά από τρεις κορυφαίους μάγειρες, διατηρώντας νοστιμιές, χαρακτήρα και τη μποέμ ατμόσφαιρά της μέχρι και σήμερα.
Οι «Σεϋχέλλες» είναι αγαπημένο εστιατόριο και πρακτικά είναι αυτό που εισήγαγε τον όρο «γαστροταβέρνα». Η δεύτερη επαναστατική του πράξη, σχεδόν αμέσως μετά τη γέννησή του, ήταν ότι δημιούργησε γύρω του μια εστιατορική πιάτσα – αν το σκεφτείς τότε ήθελε και λίγη τρέλα για να ανοίξεις κάτι σε αυτήν τη γειτονιά του Μεταξουργείου. Τα χρόνια πέρασαν και, το 2024, τρεις σπουδαίοι μάγειρες, ο Φώτης, ο Κλεομένης και ο Γιάννης, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να δώσουν αέρα ανανέωσης στην ιστορική πια γαστροταβέρνα την Αθήνας.
Αν και είναι φανταστικός ο υπαίθριος χώρος τους με τα τραπεζάκια στην πλατεία Αυδή, δεν σας κρύβω όμως ότι αγαπώ να κάθομαι στον εσωτερικό χώρο λόγω της ανοιχτής κουζίνας. Πριν αναφερθώ όμως στα μαγειρικά αξιώματα θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στον αείμνηστο Λεων. Αυδή, έναν πολιτικό με ήθος που έδωσε τη ζωή του στην τοπική αυτοδιοίκηση – μιλάμε για έναν άνθρωπο ο οποίος παραιτήθηκε από βουλευτής για να αφοσιωθεί στον αγώνα του για την Αθήνα. Κι ενώ δεν έγινε ποτέ δήμαρχος και το κόμμα του ποτέ δεν ήρθε στην εξουσία, τιμήθηκε από το σύνολο των αντιπάλων του, που έδωσαν το όνομά του σε μια μεγάλη πλατεία της Αθήνας. Δεν τον γνώριζα προσωπικά αλλά φαντάζομαι πόσο σπουδαίος ήταν για να έχει κερδίσει τον καθολικό σεβασμό των αντιπάλων του.
Πίσω στα δικά μας, η γευστική δοκιμή ξεκίνησε από την καπνιστή παλαμίδα με τα χόρτα, την ξεχωριστή τυροκαυτερή και βέβαια τις περίφημες τηγανητές πατάτες τους. Δεν σας κρύβω ότι έχω απίστευτη αδυναμία στην πίτα με φύλλα γιουφκά και κασέρια. Νομίζω ότι είναι ξεχωριστά γευστικό πιάτο, κι όταν το ξεκινάς δεν θέλεις να σταματήσεις. Δεύτερο πιάτο που ξεχώρισα ήταν η μοσχαρίσια γλώσσα που σερβίρεται με εξαιρετικά ταιριαστή πίκλα. Το πιάτο με το μοσχάρι και τον πουρέ δεν με ενθουσίασε, ούτε και τα νιόκι με τον κιμά. Βέβαια εδώ είναι και λίγο ψυχολογικό το ζήτημα, γιατί τον κιμά τον έχω συνδυάσει αμετάκλητα με τα μακαρόνια.
Τα δύο αγαπημένα μου πιάτα στις «Σεϋχέλλες», βέβαια, που εμείς μάλλον θα φύγουμε από τον μάταιο τούτο κόσμο και αυτά θα συνεχίσουν να σερβίρονται, είναι τα χοιρινά μπριζολάκια λαιμού σε σταφυλόμελο –πραγματικά θέλεις να φας και τα κόκαλα!– και οι παπαρδέλες με καβουρμά και ξινοτύρι, μια μακαροναδάρα που με στοιχειώνει.
Οι «Σεϋχέλλες» με τις αδυναμίες τους, τις αστοχίες τους, τις νοστιμιές τους, έχουν μια πορεία ετών. Μπορείς να τους προσαψείς πολλά, αλλά τέτοια πίτα, τέτοια χοιρινά μπριζολάκια, τέτοια μακαρονάδα και τέτοια αβίαστα μποέμ ατμόσφαιρα δύσκολα συναντάς στην Αθήνα, γι’ αυτό πάντα θα επιστρέφω με αγάπη εδώ.
Κεραμεικού 49, Μεταξουργείο, 2111834789
