Η εστιατορική δικαιοσύνη του «Cupola»

Μπορεί να φαίνομαι ένας εγκρατής, άτυπος γέροντας, αλλά έχω ένα πάθος με τα ζυμαρικά ή όπως μου αρέσει να τα λέω, μακαρονάδες. Ζυμαρικά: ένας όρος που έχει επικρατήσει ορθά βέβαια αυτήν τη δεκαετία που διανύουμε. Αλλά ειλικρινά, σου βγάζει κάποιον ερωτισμό η λέξη ζυμαρικά; Ενώ «μακαρονάδες»… γεμίζει το στόμα σου νοστιμιά.

Γράφεις Paccheri με slow cooked μοσχαρίσιο κιμά και παρμεζάνα ρετζιάνο και ο άλλος σε κοιτάζει λες και του είπες για φαγητό που αφορά δύο μπουκίτσες. Αν γράψεις μακαροναδάρα με κιμά και τριμμένο τυρί, ακόμα και εγώ που το γράφω μετά από ημέρες, μου τρέχουν τα σάλια.

Απλές λέξεις, κατανοητές σαν τον έρωτα· αν αρχίσεις και μπαίνεις σε επεξηγήσεις, το έχασες το αμόρε. «Πού πάμε μωρό μου, τι θες;» «Μακαρόνια!» θα σου πει. Τότε λες: «Πες το κι έγινε μωρό μου, πάμε για μακαροναδάρες».

Αφήνει ένα μυστήριο… Τα παιδιά τα σοβαρά θα γράψουν από κάτω: «Ρεμί λαϊκιστή, και τα Paccheri μακαροναδάρα είναι;». Εννοείται μακαροναδάρα, με μεγάλο, χοντρό μακαρόνι, αλλά σαν κοφτό.

Στη δεύτερη ερώτηση: υπάρχει ελληνική λέξη «μακαροναδάρα»; Θα τονίσω κοφτά: Όχι, αλλά στο σχολείο στην έκθεση είχα 5, γιατί η κυρία Θεώνη δεν με άφηνε να πλατιάζω!

Στο «Cupola» που πήγα πέρασα πολύ ωραία, γιατί είχε και έναν τύπο που τραγουδούσε υπέροχα. Πήραμε μια πίτσα πικάντικη —νόστιμος αφρός ήταν—, ένα ωραίο πιάτο λιχουδικό με μελιτζάνα και τυρί στον φούρνο, ένα χειροποίητο Paccheri μπολονέζ που άνετα τρώγανε δύο, και μια καλαμαράτα με αυγοτάραχο και μύδια. Νόστιμα πιάτα, τίμια, χωρίς πολλές υπερβολές. Αν ήταν και το Paccheri λίγο πιο πολύ βρασμένο, θα έβαζα 10 με τόνο! Αλλά δεν βάζω βαθμολογίες, γιατί μπερδεύομαι με αυτές τις συνέπειες των αριθμών.

Για γλυκό ήρθε ένα τιραμισού γίγας. Κοίταξα και τα άλλα τραπέζια αν σερβίρανε το ίδιο, αν κάνανε λάθος, αλλά τελικά γίγας το σερβίρουν.

Έχουν μια δικαιοσύνη τα ιταλικά, την έχει και το Cupola, γιατί μπορείς να κάνεις μια έξοδο τίμια διαμορφωμένη και χορταστική.