Δοκιμάσαμε το μενού του «Lafs» στο Mykonos Riviera: Η σύγχρονη ελληνική κουζίνα στα καλύτερά της
Στο εστιατόριο του «Mykonos Riviera», ο σεφ Στέργιος Μπίτσης προσφέρει μια γαστρονομική εμπειρία που ξεπερνά τα όρια ενός τυπικού ξενοδοχειακού εστιατορίου.
Το «Mykonos Riviera» είναι ένα εντυπωσιακό ξενοδοχείο, μια ανάσα από το νέο λιμάνι της Μυκόνου, και από εκείνες τις περιπτώσεις που σε κερδίζουν πριν ακόμη προλάβεις να μπεις στο δωμάτιο. Η αλήθεια είναι ότι θα εκπλαγείτε από την άνεση, την αισθητική και τη συνολική αίσθηση φιλοξενίας του. Όλα μοιάζουν προσεγμένα, χωρίς υπερβολές, με εκείνη τη διακριτική πολυτέλεια που ταιριάζει στο νησί αλλά δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με το ζόρι.
Στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, το «Lafs», ο Στέργιος Μπίτσης δημιουργεί… για την ακρίβεια, μεγαλουργεί! Εδώ μπορεί κανείς να επιλέξει είτε το μενού γευσιγνωσίας εννέα σταδίων είτε πιάτα à la carte. Προσωπικά, πιστεύω ότι το «Lafs» θα στεκόταν άνετα και ως αυτόνομο εστιατόριο, πέρα από το πλαίσιο του ξενοδοχείου. Και αυτό γιατί και οι δύο επιλογές του μενού έχουν ξεκάθαρη ταυτότητα: στηρίζονται σε μια ελληνική βάση, με έντονες μεσογειακές αναφορές, σύγχρονη τεχνική και πολύ προσεκτική χρήση των πρώτων υλών.
Το πρώτο στάδιο, τα κεράσματα -ή αλλιώς τα καλωσορίσματα- δείχνουν αμέσως την πρόθεση του σεφ. Δεν πρόκειται απλώς για μικρές μπουκιές που ανοίγουν την όρεξη, αλλά για μια εισαγωγή στη φιλοσοφία της κουζίνας: ελληνικά προϊόντα, καθαρές γεύσεις, τεχνική ακρίβεια και διάθεση για δημιουργικότητα. Από την αρχή καταλαβαίνεις ότι το γεύμα δεν θα κινηθεί σε μια προβλέψιμη ξενοδοχειακή λογική, αλλά σε μια πιο προσωπική, γαστρονομικά φιλόδοξη κατεύθυνση.
Στο μενού γευσιγνωσίας ξεχωρίζει η ενότητα «Ντομάτα & Ελαιόλαδο», με υφές ντομάτας, αγγούρι, φράουλες σε ζύμωση και αρωματικά βότανα. Είναι ένα πιάτο δροσερό, φωτεινό και απολύτως καλοκαιρινό, που πατάει πάνω σε γνώριμες ελληνικές γεύσεις αλλά τις παρουσιάζει με σύγχρονο τρόπο. Ακολουθεί η «Γαρίδα Κοιλάδας συναντά τα Ζυμαρικά», με φρέσκα γεμιστά ζυμαρικά, πιπεριά Φλωρίνης και αποξηραμένο μελάνι σουπιάς· ένα πιάτο που συνδυάζει τη θαλασσινή ένταση με τη γλύκα της πιπεριάς και την κομψότητα των ζυμαρικών.
Οι καπνιστές ψητές μικρές αγκινάρες από την Κρήτη, με αυγολέμονο, γκαστρίκ καρότου και ελληνικές μαύρες σταφίδες, είναι από τα πιάτα που θυμίζουν πόσο ενδιαφέρον μπορεί να γίνει ένα ταπεινό υλικό όταν αντιμετωπίζεται με φαντασία. Το αυγολέμονο δίνει οικειότητα, το καρότο βάθος και οι σταφίδες μια γλυκιά, απρόσμενη νότα. Στη συνέχεια, το ψάρι ημέρας Αιγαίου με πουρέ μάραθου, σάλτσα κακαβιάς, τουρσί ριζωδών λαχανικών και καρότο αρωματισμένο με κάρβουνο κινείται σε πιο θαλασσινά μονοπάτια, με σωστή ισορροπία ανάμεσα στη φινέτσα και τη νοστιμιά.
Στα πιο γήινα πιάτα, το τρυφερό μοσχάρι με καπνιστό πουρέ μελιτζάνας, κρέμα από μίσο και σύκο και πικάντικο ζωμό μοσχαριού έχει ένταση, βάθος και διάρκεια στη γεύση. Είναι από εκείνα τα πιάτα που σε κάνουν να σταματάς για λίγο την κουβέντα στο τραπέζι. Το γεύμα συνεχίζεται με την τριλογία καρπουζιού, όπου το σορμπέ, η kombucha και το καρπούζι σε όσμωση λειτουργούν σαν ανάσα δροσιάς πριν από το γλυκό. Οι υφές σοκολάτας, με τσουρέκι, ελληνική μαστίχα, κεράσια σε όσμωση και σορμπέ κεράσι, κλείνουν το μενού με τρόπο πληθωρικό αλλά όχι βαρύ. Τα mignardises, μικρά χειροποίητα γλυκίσματα που συνοδεύουν τον καφέ ή ολοκληρώνουν το γεύμα, βάζουν την τελευταία κομψή πινελιά.
Στο à la carte μενού θα κρατούσα σίγουρα τα ντολμαδάκια στη μαντεμένια πλάκα, με γεμιστά αμπελόφυλλα, ρύζι, σάλτσα αμυγδάλου, λάιμ και ταρτάρ ελληνικής κόκκινης γαρίδας. Είναι μια πολύ ωραία ιδέα, που παίρνει ένα βαθιά ελληνικό πιάτο και το μεταφέρει σε πιο σύγχρονο επίπεδο χωρίς να χάνει την ταυτότητά του. Από τα κυρίως, το τρυφερό μοσχάρι παραμένει μια εξαιρετική επιλογή, ενώ το αργομαγειρεμένο αρνί με πουρέ καρότου, μικρές αγκινάρες Κρήτης, τουρλού λαχανικών και σάλτσα σουμάκ δείχνει ξεκάθαρα τη σύνδεση της κουζίνας με την ελληνική γη.
Δεν σας κρύβω, όμως, ότι εγώ έμεινα κυρίως στις δύο μακαρονάδες. Η πρώτη, τα paccheri με γαρίδα, πιπεριά Φλωρίνης, ωμές και ψητές κόκκινες γαρίδες Κοιλάδας, κονφί ντομάτας και λούζα Μυκόνου, είναι ένα πιάτο γεμάτο ένταση και θαλασσινή νοστιμιά. Η δεύτερη, τα φρέσκα ζυμαρικά με μελάνι σουπιάς, καλαμάρι, κολοκύθι, μάραθο, κονφί ντομάτας και τραγανή φρυγανιά, έχει πιο σκοτεινό, ιωδιούχο χαρακτήρα και εξαιρετική ισορροπία στις υφές. Αν αγαπάτε τα ζυμαρικά, στο «Lafs» θα βρείτε δύο πολύ σοβαρούς λόγους για να επιστρέψετε.
Συνολικά, το «Lafs» είναι ένα εστιατόριο που αξίζει προσοχής. Δεν βασίζεται μόνο στην τοποθεσία ή στη λάμψη ενός πολυτελούς ξενοδοχείου, αλλά προτείνει μια κουζίνα με άποψη, ελληνική ψυχή και σύγχρονη ματιά. Ο Στέργιος Μπίτσης δείχνει ότι μπορεί να χειριστεί την πρώτη ύλη με σεβασμό, να δημιουργήσει πιάτα με μνήμη και ταυτόχρονα να τα οδηγήσει σε μια πιο σημερινή γαστρονομική γλώσσα. Στη Μύκονο, όπου συχνά η εικόνα προηγείται της ουσίας, το «Lafs» καταφέρνει να κάνει το αντίθετο: να στηρίζει την εμπειρία στη γεύση. Και αυτό, τελικά, είναι το σημαντικότερο.
Διαβάστε επίσης
