«Beefbar Athens»: Τηρεί τελικά την υπόσχεση του;
Αρκεί ένα διεθνές brand ή ένα πολυτελές location για να θεωρηθεί επιτυχημένη μια έξοδος σε εστιατόριο; Κι όταν ικανοποιείται το μάτι ή η ματαιοδοξία μας, ικανοποιείται απαραίτητα και ο ουρανίσκος; Απαντήσεις εντός.
Mαταιοδοξία είναι να νοιάζεσαι υπερβολικά για πράγματα μάταια κι ασήμαντα και να τα επιδεικνύεις σαν να είναι τρόπαια. Κάπως έτσι ένιωσα και για την επίσκεψη στο «Beefbar»: ωραία, ακριβή, φωτογενής, αλλά τελικά δεν μου έδωσε κάτι παραπάνω. Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε «Beefbar» και «Matsuhisa Athens», θα επέλεγα χωρίς πολλή σκέψη το δεύτερο. Έχει καλύτερη θέα, καλύτερη υποδοχή και πιάτα που δύσκολα βρίσκω αλλού στην Αθήνα. Το «Beefbar» ομολογώ ότι δεν με τρέλανε ως εμπειρία. Η θέα δεν είναι κάτι που σε καθηλώνει και τα περισσότερα πιάτα που προσφέρει μπορείς να τα βρεις και αλλού, συχνά μάλιστα από 30 έως και 50% φθηνότερα.
Προσοχή, δεν λέω ότι το φαγητό εδώ δεν είναι υψηλής ποιότητας ή ότι μας κορόιδεψαν. Μιλάμε για ένα ευρωπαϊκά φημισμένο brand, τοποθετημένο σε ένα από τα πιο ακριβά ξενοδοχεία της Αττικής. Κουβαλάει κύρος, όνομα, αισθητική και μια συγκεκριμένη υπόσχεση πολυτέλειας. Απλώς, για εμένα, αυτή η υπόσχεση έμεινε περισσότερο στην εικόνα παρά στη γεύση.
Δεν θα σου συμβεί κάποια γευστική αποκάλυψη, ούτε θα ανακαλύψεις εκεί τη νοστιμιά που δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Πας κυρίως για έναν λόγο: για να δείξεις ότι βρέθηκες εκεί. «Εσύ, Ρεμί, γιατί πήγες;» θα μου πείτε. Εγώ πήγα από περιέργεια, αυτήν τη διαστροφή που μου τρώει τα σωθικά. Ήθελα να δω αν πίσω από το όνομα υπάρχει κάτι που θα με κάνει να πω «ναι, άξιζε». Η αλήθεια είναι πως ταρτάρ βρίσκεις εξαιρετικό και αλλού στην Αθήνα. Φιλέτο με πατάτες τηγανητές και σάλτσα café de Paris επίσης. Ίσως το μόνο πιάτο που πραγματικά ξεχώρισα ήταν το απίστευτο σοκολατένιο σουφλέ.
Θα ξαναπήγαινα στο «Beefbar»; Μπα. Δεν πήγαν καλά ούτε τα Instagram stories.
Απόλλωνος 40 (ξεν. «Four Seasons Astir Palace»), Βουλιαγμένη, 2109670700
