«Άγιος Μερκούριος»: Για προσκύνημα στη Βαρυμπόμπη

Υπάρχουν ταβέρνες που δεν τις επισκέπτεσαι απλώς για να φας· τις δοκιμάζεις σαν τεστ αντοχής στην ουρά, στην πείνα και στην Κυριακή. Κοντά στο πυροσβεστικό φυλάκιο της Πάρνηθας βρίσκεται ο «Άγιος Μερκούριος», κι έτσι πήγα κι εγώ να ευλογηθώ από λιπάκια, νεφράκια και άλλες τέτοιες απολαύσεις.

Ο «Άγιος Μερκούριος» δεν είναι για Κυριακή, εκτός αν θέλεις να παρκάρεις δυο-τρία χιλιόμετρα παρακάτω, να περπατήσεις μέχρι εκεί και, όταν φτάσεις, να αντικρίσεις ουρές, ουρές και πάλι ουρές. Κρατήσεις δεν κάνουν, οπότε η υπομονή γίνεται μέρος της εμπειρίας.

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αναρωτηθούμε γιατί δεν κάνουν κρατήσεις. Έτσι πορεύονται, είναι δική τους απόφαση και απολύτως σεβαστή. Το μήνυμα, αν το διαβάσεις σωστά, είναι απλό: άφησε την Κυριακή στην ησυχία της και έλα μια άλλη μέρα για να το απολαύσεις.
Μου έλεγε ένας πορτιέρης κάποτε, στις αγνές εποχές του σοσιαλισμού: «Ο καλός κόσμος βγαίνει καθημερινές· Σάββατο βράδυ βγαίνει η μάζα». Όταν το κατάλαβα, ήταν αργά, γιατί πια άνοιγαν μόνο Σάββατο.

Τώρα που γέρασα και δεν έχω σχέση με όμορφους και λαμπερούς πορτιέρηδες, οι πληροφορίες λένε ότι σε ταβέρνες και ψησταριές δεν πας Κυριακή· πας καθημερινή. Αφήνεις το βαριεστημένο φαγητό της ανάγκης και ανεβαίνεις στην Πάρνηθα για αμνοερίφια, τσίκνα και λίγη ψευδαίσθηση εκδρομής.

Είχα να πάω στον Άγιο Μερκούριο πάνω από τέσσερα χρόνια. Δεν θυμόμουν καν τη δομή του χώρου. Την προηγούμενη φορά είχα πάει Κυριακή και είχα σχεδόν αφεθεί στο πλήθος να με ανεβάσει μόνο του στις σκάλες.

Είχα ξεχάσει ότι πρόκειται για ένα περιποιημένο εστιατόριο, με όμορφη διακόσμηση και σερβίτσια που ξεφεύγουν εντελώς από τη λογική του λευκού πλαστικού πιάτου. Είναι βαριά, προσεγμένα, κομψά· μια μικρή δήλωση ότι η ταβέρνα μπορεί να παραμένει ταβέρνα χωρίς να παραιτείται από τη φροντίδα.

Τα παϊδάκια ήταν όπως τα θυμόμουν: ζουμερά, καθαρά στο ψήσιμο, με εκείνη τη σωστή λιπαρή γωνία που σε κάνει να ξεχνάς για λίγο τις αποφάσεις περί αυτοσυγκράτησης. Το μπιφτέκι είχε ωραία υφή και σωστή λιπαρότητα, ενώ το τυρόψωμο έκρυβε τόση φέτα μέσα του που σχεδόν γινόταν πιάτο από μόνο του. Το μοναδικό που δεν με ενθουσίασε ήταν το γιουβέτσι με μοσχάρι, εξαιτίας της έντονης παρουσίας λαδιού τρούφας. Ήταν μια αχρείαστη προσθήκη, που σκέπαζε ένα κατά τα άλλα καλοφτιαγμένο πιάτο.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στα αρνίσια νεφράκια με μια σάλτσα που θύμιζε τσιμιτσούρι από πάνω. Καθαρός κρασομεζές, από εκείνους που σε κάνουν να κοιτάς το τραπέζι και να σκέφτεσαι αν χωράει δεύτερη γύρα. Αν δεν φοβόμουν τα πάντα, θα την είχα ζητήσει.

Με όλες αυτές τις επιδημίες που έχουν πέσει στα αμνοερίφια, η τιμή του κιλού για τα αρνίσια παϊδάκια έχει παγιωθεί στα € 45-46, ποσό που, σε σχέση με τις υπόλοιπες αυξήσεις, δεν μοιάζει παράλογο. Από τα € 39-40 του Οκτωβρίου του 2024, οι τιμές στα ψητοπωλεία έχουν πάει περίπου στα € 46-50. Μιλάμε δηλαδή για μια αύξηση γύρω στο 15%.

Ένας φίλος χασάπης μού εξήγησε ότι οι κτηνοτρόφοι, μετά τους υγειονομικούς ελέγχους, πουλούσαν ουσιαστικά μόνο τα μέρη των αμνοεριφίων που επιτρέπονταν — κυρίως τα παϊδάκια. Πάνω από το 65% του ζώου πήγαινε χαμένο. Θα μου πεις, μόνο αυτό αξίζει. Θα συμφωνήσω εν μέρει, αλλά οι μεγάλες ταβέρνες ήξεραν πάντα να χρησιμοποιούν όλο το ζώο. Και αυτό δεν είναι απλώς οικονομία· είναι σεβασμός. Τίποτα δεν πάει χαμένο, ειδικά όταν τα μπουτάκια, τα πόδια και το κεφάλι κρύβουν τόση νοστιμιά.

Στον «Άγιο Μερκούριο» συνεχίζουν να κάνουν το σωστό: το κιλό χρεώνεται αφού ψηθεί το αρνί. Και το εμφιαλωμένο νερό το χρεώνουν κανονικά, όχι σαν να ανοίγεις μπουκάλι σε κλαμπ της παραλιακής.

Ο «Άγιος Μερκούριος» παραμένει αυτό που πρέπει να είναι μια καλή ταβέρνα: γενναιόδωρος, θορυβώδης όσο χρειάζεται, νόστιμος εκεί που μετράει. Σε κερνάει και το γλυκάκι στο τέλος, σαν μικρή υπενθύμιση ότι ακόμη υπάρχει φιλοξενία. Αρκεί να μην πας Κυριακή.

Α΄φυλάκιο Πυροσβεστικής, Βαρυμπόμπη, 2108169617