Το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» δεν είναι μόνο σέξι, αλλά και ριζοσπαστικά τρυφερό
Το Τζέιν Σένμπρουν επιστρέφει με μία οδυνηρά εύστοχη slasher ωδή στον κινηματογράφο.
Περιεχόμενα
Υπάρχουν πολλές απόψεις για το τι κάνει και τι δεν κάνει η νέα γενιά. Οι έρευνες δείχνουν πως δεν κάνει σεξ. Δείχνουν, επίσης, πως σπαταλάει πολύ χρόνο στο κινητό της. Ότι πέρασε, από τη διαμορφωτική παιδική ηλικία, πολύ χρόνο στο ίντερνετ, αντικαθιστώντας σταδιακά τα μικρά κομμάτια δια ζώσης κοινωνικότητας με τις ψηφιακές ισοδύναμες (;) εκδοχές τους.
Λίγο νωρίτερα, πάντως, η προηγούμενη νέα γενιά «χανόταν» στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο. Κάπου εκεί βρίσκεται ο πυρήνας των ταινιών του Τζέιν Σένμπρουν, το οποίο έχει προσπαθήσει στις τρεις ταινίες του να μιλήσει για όλους αυτούς τους «χώρους» που μας έχουν φιλοξενήσει ανά τα χρόνια, έχουν αγγίξει κάτι μέσα μας και έχουν λειτουργήσει ως φίλτρο ανάγνωσης της «κανονικής» ζωής. Στο «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα», το σκηνοθετό αποφασίσει να ανοίξει το παράθυρο από την πλευρά του κρυφού αυτού κόσμου και να κοιτάξει προς τον πραγματικό.
Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Κρις (Χάνα Άινμπιντερ), μια κουίρ σκηνοθέτρια που αναλαμβάνει να αναβιώσει το εμβληματικό χόρορ franchise, «Καμπ Μίασμα». Αποφασισμένη να δημιουργήσει ένα φιλμ που πραγματικά θα αξίζει, πλησιάζει την αφανή πλέον πρωταγωνίστρια της πρώτης ταινίας, Μπίλι Πρέσλεϊ (Τζίλιαν Άντερσον), η οποία ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας στο ίδιο κάμπινγκ που σηματοδότησε την αρχή (και το τέλος) της καριέρας της περίπου τρεις δεκαετίες νωρίτερα. Οι δυο γυναίκες θα έρθουν κοντά και θα εξερευνήσουν την ντελιριακή πλευρά της δημιουργικής διαδικασίας.
Μια ωδή στον κινηματογράφο
Σωματικά και συναισθηματικά, το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» μοιάζει σαν μια προσπάθεια του Σένμπρουν να μας παρουσιάσει τον κόσμο του. Αυτό σημαίνει πως μέσα στο Καμπ Τριβόλι, το παγωμένο στο χρόνο σετ της πρώτης ταινίας, βρίσκουμε παντού ίχνη των πραγμάτων που αγαπάει: πολλά μέτρα φιλμ, αναφορές σε σλάσερ των 80s («Παρασκευή και 13») ή την πρωταγωνίστρια μιας από τις πιο αγαπημένες του σειρές ως εφήβου (το ίδιο το σκηνοθετό αναφέρει πως «έγραφε fanfiction εμπνευσμένο από το “X-Files”»).
Διαβάστε επίσης
Ακόμη και το θέμα της ταινίας, η μετα-ταινία μέσα στην ταινία, λειτουργεί συμπληρωματικά σε αυτό, επικρίνοντας τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η βιομηχανία του κινηματογράφου αυτή τη στιγμή. Το Σένμπρουν ιχνηλατεί την πορεία των «κουρασμένων» IP και franchise τοποθετώντας στο επίκεντρο μία δημιουργό που προσπαθεί να επανανοηματοδοτήσει την ταινία μέσα από τη δική της εμπειρία απέναντι στα στελέχη που προσπαθούν να βελτιστοποιήσουν τις εκτιμήσεις των εισπράξεων της.
Ο έρωτας περνά απ’ το στομάχι
Το Σένμπρουν στο «Καμπ Μίασμα» αποφασίζει να μιλήσει όχι μονάχα για τη σεξουαλικότητα και τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να την εξερευνήσουμε σε έναν μετα-διαδικτυακό κόσμο αλλά και στην καταβύθιση στην απόλαυση, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει αυτή. Σε ολόκληρη την ταινία, πάντως, το φαγητό σχετίζεται άμεσα με αυτή και αποτελεί μια από τις λίγες απενοχοποιημένες και ανά στιγμές παιδικές διεξόδους της Κρις.
Διαβάστε επίσης
Έτσι, η Κρις περνάει το πρώτο της βράδυ σε αυτόν τον αφιλόξενο χώρο παρακολουθώντας την έκτη ταινία του «Καμπ Μίασμα» περιτριγυρισμένη από τα αγαπημένα της ζελεδάκια, η ακαταμάχητη Άντερσον θα σταθεί μπροστά της με έναν δίσκο γεμάτο με τηγανητό κοτόπουλο, ρωτώντας προκλητικά αν της αρέσουν «οι… σος», ενώ λίγο αργότερα θα δούμε τις δύο γυναίκες ξαπλωμένες σε ένα στρώμα από περιτυλίγματα γλυκών. Διασκεδαστικό, καταπραϋντικό, αφροδισιακό, μια ευκαιρία για σύνδεση ανάμεσά τους: δεν είναι τυχαίο που λένε πως ο έρωτας περνάει από το στομάχι.
Ποιος φοβάται τον «Μικρό Θάνατο»;
Για εκείνη τη γενιά που προτιμά περισσότερο απ’ όλα να βλέπει τον ερωτισμό στην οθόνη της παρά να τον ζει, το Τζέιν Σένμπρουν προτείνει μια αντιμετώπιση ριζοσπαστικά τρυφερή. Ίσως η απομάκρυνσή μας από την παιχνιδιάρικη εξερεύνηση της σεξουαλικότητας να έχει να κάνει με το πώς βομβαρδιζόμαστε με «καλούπια» που μας εξαναγκάζουν να συμπεριφερθούμε με έναν συγκεκριμένο, (ετερο)κανονικό τρόπο. Αντ’ αυτού, το σκηνοθετό μας προτείνει για άλλη μια φορά να αφεθούμε στις ένοχες απολαύσεις μας μέχρι να γίνουν απλά απολαύσεις.
Ένας κόσμος ολοκληρωτικά φτιαγμένος με αγάπη
Στο αναπάντεχα παραμυθένιο «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα», το σετ δεν προσπαθεί να μιμηθεί την πραγματικότητα. Αντιθέτως, διεκδικεί με περηφάνια τη θέση του μέσα στον κόσμο του κινηματογράφου. Η αλήθεια είναι σε ολόκληρη την ταινία βρίσκουμε μια άρνηση για μια συμβατική σύνδεση με το ρεαλιστικό, η οποία λειτουργεί καθρεφτίζοντας την ταύτιση της πρωταγωνίστριας με το μέσο. Σε αυτό βοηθά και η μελαγχολική πρωτότυπη μουσική του Alex G, συνεργάτη του Σένμπρουν και τις τρεις ταινίες του («We’re All Going to the World’s Fair», «I Saw the TV Glow»).
Διαβάστε επίσης
Για ένα slasher οπου πολλαπλοί πίδακες αίματος πετάγονται μέσα από τους χαρακτήρες, η απληστία της κινηματογραφικής βιομηχανίας γελοιοποιείται και ένα πέπλο ντροπής καλύπτει οτιδήποτε αισθησιακό, το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» είναι απρόσμενα αισιόδοξο. Είναι μια ιστορία αγάπης που βρέθηκε στο πιο σωστό και αιματηρό μέρος και μας προκαλεί να την παρακολουθήσουμε όπως, όταν ήμασταν παιδιά, βλέπαμε τις απαγορευμένες ταινίες τρόμου στην τηλεόραση: με περιέργεια, ενθουσιασμό και δέος.
Το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 27 Αυγούστου από τη Weird Wave. Δείτε περισσότερες κριτικές εδώ.
