Το «Insidious: Έξω από το Απώτερο» μας προσφέρει την τυπική χόρορ blockbuster εμπειρία
Οι αστρικές προβολές προς το Απώτερο συνεχίζονται αλλά μοιάζουν να μας τρομάζουν από συνήθεια.
Υπήρχε μια καλή δεκαετία στις αρχές του 21ου αιώνα κατά τη διάρκεια της οποίας οτιδήποτε άγγιζε ο Τζέιμς Γουάν θεωρείτο χρυσός. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος βρισκόταν πίσω από blockbuster τρόμου που έσπαγαν ρεκόρ στο box office παρά το «ταπεινό» μπάτζετ τους και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα. Ανάμεσά τους τα «Σε Βλέπω», «Το Κάλεσμα» και, φυσικά, η «Παγιδευμένη Ψυχή» («Insidious»). Το τελευταίο έχει πλέον βρει τη δική του πορεία, με τον Γουαν να συμμετέχει εδώ και αρκετά χρόνια ως παραγωγός και την έκτη ταινία, «Insidious: Έξω από το Απώτερο» δια χειρός Τζέικομπ Τσέις («Έλα να Παίξουμε»), να κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες.
Όταν μια κόκκινη πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει και ενώ ποτέ δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς θα υπάρχει από πίσω, ξέρουμε πως οι πιθανότητες να πρόκειται για μια καινοτομία είναι ελάχιστες. Το «Έξω από το Απώτερο» απομακρύνεται από την ταλαιπωρημένη οικογένεια Λάμπερτ και μας συστήνει την οδοντίατρο Τζέμα (Εμίλια Ιβ). Αποφασισμένη να μεγαλώσει την κόρη της στο σπίτι που αποτέλεσε την πηγή του παιδικού της τραύματος και να ξαναγράψει την ιστορία του, η νεαρή μητέρα βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και το Απώτερο, το μέρος όπου βρίσκονται οι βασανισμένες ψυχές των νεκρών. Όταν η ικανότητά της να μεταφέρει αντικείμενα από τον ένα κόσμο στον άλλο την τοποθετεί στο στόχαστρο ενός πνεύματος, η Τζέμα θα προσπαθήσει να ξεφύγει από τις υπερφυσικές δυνάμεις που την κυνηγούν, με τη βοήθεια της Ελίζ (Λιν Σέιν), μιας πνευματίστριας που βρίσκεται στο Απώτερο, και της φίλης της, Κλερ (Μέισι Ρίτσαρντσον Σέλερς).
Τα ΕΛΤΑ κλείνουν αλλά οι κούριερ του Απώτερου καταφθάνουν
Ένας από τους τρόπους με τους οποίους το franchise προσπαθεί να ανανεωθεί είναι η εισαγωγή της έννοιας των κούριερ, ανθρώπων που όχι μόνο μπορούν να ταξιδέψουν αστρικά στο κολαστήριο των ψυχών αλλά να μεταφέρουν αντικείμενα ή ψυχές στον πραγματικό κόσμο. Βέβαια, αυτή η αλλαγή στον μηχανισμό, ενώ παρουσιάζεται ως μια πρωτοποριακή εξέλιξη για τον κόσμο της ταινίας, στην πραγματικότητα αποτελεί το περιτύλιγμα για μια ακόμη συμβατική υπερφυσική ιστορία τρόμου.
Ζήτημα φεμινισμού
Θα ακουστεί περίεργο, αλλά μια από τις πιο παράξενες επιλογές στη νέα ταινία είναι το γεγονός πως η γυναικεία εμπειρία τοποθετείται στο προσκήνιο. Από την αρχή κιόλας, όταν σε ένα flashback παρακολουθούμε μια προέφηβη Τζέμα να γίνεται μάρτυρας της αυτοκτονίας της μητέρας της, γίνεται σαφές πως η σχέση μητέρας και κόρης θα αποτελέσει ένα από τα κεντρικά σημεία της πλοκής.
Ενδιαφέρον, αλλά χιλιοειπωμένο, το καθρέφτισμα αυτής της σχέσης στην ενήλικη πια Τζέμα και την κόρη της, τη Μάγια, όπως επίσης και ο απόηχός του στη συναναστροφή της Ελίζ και της Κλερ, οι οποίες συνδέθηκαν μέσα από τον θάνατο της μητέρας της δεύτερης. Αυτή η συγκέντρωση μοιάζει από ανειλικρινής έως επιτηδευμένη όταν φαντάζομαι τον σκηνοθέτη Τσέις και τους συνσεναριογράφους του, Ντέιβιντ Λέσλι Τζόνσον-ΜακΓκόλντρικ και Λέι Γουάνελ, να παίρνουν τη συνειδητή απόφαση να δουλέψουν με ένα σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο καστ.
Παρ’ όλα αυτά, το «Insidous: Έξω από το Απώτερο» καταφέρνει (ίσως υπερβολικά καλά) να διατηρήσει το DNA του πρωτότυπου, με ειλικρινά τρομακτικά jumpscares, κλειστοφοβικές σεκάνς (τρανό παράδειγμα ο εγκλωβισμός της Τζέμα στο «μαξιλαροχυρό») και ειλικρινά ανατριχιαστικές σκηνές που προκαλούν σωματική δυσφορία, όπως τα οδοντιατρικά ραντεβού ή η εξερεύνηση της γειτονικής σοφίτας. Όπως και να ‘χει, η τελευταία προσθήκη κάνει ό,τι μπορεί για να μας πείσει πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο πια να ειπωθεί για το σύμπαν του «Insidious». Σε μεγάλο βαθμό, τα καταφέρνει.
