Το νέο «Resident Evil» του Ζακ Κρέγκερ μπορεί να σε κάνει gamer
Ο φρέσκος δεξιοτέχνης του τρόμου έδωσε στο χόρορ franchise την ανανέωση που χρειαζόταν εδώ και καιρό.
Είναι σημαντικό να ξεκινήσω λέγοντας την αλήθεια: δεν έχω παίξει ποτέ το «Resident Evil», ενώ οι κινηματογραφικές κυκλοφορίες που προηγήθηκαν υπάρχουν στο μυαλό μου περισσότερο ως όνειρα από το παρελθόν και λιγότερο ως ταινίες. Φέτος, όμως, το μεταλλαγμένο και γιγαντιαίο franchise αναστήθηκε και το άνοιγμά του προς ένα νέο κοινό, ως αυτόνομη ταινία τρόμου, είναι σαφής. Έτσι, ο Ζακ Κρέγκερ («Weapons», «Barbarian») κάθισε πίσω από το τιμόνι και ανέλαβε να προσφέρει μια αξιόλογη συνέχεια σε μια σειρά ταινιών που έχει ταλαιπωρήσει τους θαυμαστές του δημοφιλούς βιντεογκέιμ.
Πρωταγωνιστής είναι ο Ντάνι (Όστιν Έιμπραμς), ένας ιατρικός κούριερ που, μια χιονισμένη και μοιραία νύχτα, αναλαμβάνει να μεταφέρει ένα πακέτο υψίστης σημασίας με προορισμό το νοσοκομείο του Ρακούν Σίτι. Στη διαδρομή του θα βρεθεί αντιμέτωπος με χάος που δεν έχει να κάνει με τη χιονοθύελλα, αλλά με τον ιό που έχει αρχίσει να εξαπλώνεται έξω από την πόλη και μεταλλάσει τους ανθρώπους που βρίσκει στον δρόμο του σε ζομποειδή τέρατα.
Να ζήσουν τα βιντεοπαιχνίδια
Γενικά μιλώντας, η μεταφορά ενός τόσο αγαπημένου από το κοινό βιντεοπαιχνιδιού μπορεί να προκαλέσει προβλήματα με τους θαυμαστές του. Στην περίπτωση του «Resident Evil», οι προηγούμενες ταινίες με πρωταγωνίστριες την Μίλα Γιόβοβιτς και, στην πιο πρόσφατη εκδοχή τους, την Κάγια Σκοντελάριο, είχαν αφήσει τους περισσότερους θεατές ανικανοποίητους.
Διαβάστε επίσης
Ο Κέγκερ αφήνει στην άκρη την ιστορία των παιχνιδιών, επιλέγοντας μια αφήγηση παράλληλη με τα γεγονότα του «Resident Evil 2», τοποθετημένη στο Ρακούν Σίτι. Παρ’ όλα αυτά, έχει καταφέρει να διατηρήσει όχι μόνο την ανατριχίλα του βίντεογκεΐμ, αλλά και την ατμόσφαιρα της χαρακτηριστικής πρωτοπρόσωπης ματιάς. Ενώ συχνά αυτή η ματιά είναι που συνήθως μοιάζει «κολπατζίδικη» και περιττή, στην περίπτωση του «Resident Evil» αποδεικνύεται απόλυτα λειτουργική, ανεβάζοντας την ένταση.
Επιτέλους, λιγότερη αυτοσυνείδηση
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε στις αίθουσες μια τάση αυτοαναφορικότητας που λειτουργεί περίπου σαν συγχωροχάρτι για τη συμμόρφωση με τις συμβάσεις του είδους (τρανό παράδειγμα ο «Deadpool»). Αυτή η meta, ειρωνική και αυτοκριτική ματιά που εμφανίστηκε ως απάντηση στην δυσπιστία των θεατών για τις συμπεριφορές των ηρώων στις χόρορ ταινίες ή την βαρεμάρα του να βλέπεις την ίδια σεναριακή δομή ξανά και ξανά.
Διαβάστε επίσης
Έτσι, όταν ο κούριερ Ντάνι παραμένει εντελώς ανυποψίαστος, αυτό δεν προκαλεί μόνο ένα απροσδόκητα χιουμοριστικό κλίμα, αλλά φέρνει μαζί του και μια παράξενη φρεσκάδα. Η παρουσία του Έιμπραμς («Weapons», «Η Πτώση της Φάλαινας») παίζει μεγάλο ρόλο σε αυτό, αφού καταφέρνει να ενσαρκώσει πειστικότατα έναν ήρωα που δεν έχει κανένα από τα χαρακτηριστικά που θα τον βοηθούσαν να επιβιώσει από τη θανατηφόρα απειλή. Δεν έχει καμία εξοικείωση με τα όπλα, έχει άγνοια κινδύνου και, βασικά, αν δεν πληρωνόταν διπλά για τη μεταφορά αυτού του πακέτου, θα είχε γυρίσει απλώς στο σπίτι του.
Για να κλείσω από εκεί που ξεκίνησα: το «Resident Evil» κρατά την τέλεια ισορροπία ανάμεσα σε μια ταινία που θα ευχαριστήσει τους βετεράνους γκέιμερς κι ένα χόρορ που θα τραβήξει τους νεοφερμένους μέσα σε μια – σε ίσα μέρη – ξεκαρδιστική και τρομακτική πραγματικότητα. Δηλαδή, ακριβώς ό,τι περιμέναμε από έναν δεξιοτέχνη του τρόμου όπως είναι ο Ζακ Κρέγκερ.
To «Resident Evil» κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 17 Σεπτεμβρίου από τη Feelgood. Δείτε περισσότερες κριτικές εδώ.
