Το «Hope» είναι το πιο κουλό θρίλερ που «κέρδισε» τις Κάννες
Η νέα ταινία του Χουάνγκ Τζουνγκ-μιν φιλοδοξεί να γίνει το επόμενο κορεάτικο franchise, αλλά μας μπέρδεψε όσο μας διασκέδασε.
Ακολουθούν spoilers.
Υπάρχουν πολλά θρίλερ που έχουν βρει τον δρόμο τους προς το Φεστιβάλ Καννών, σίγουρα όμως όχι αυτά που φιλοδοξούν να γίνουν μεγάλα και τρανά franchises. Αλλά μάλλον υπάρχουν και εξαιρέσεις: το κορεάτικο «Hope», το κωμικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που στοχεύει ψηλά στα αστέρια, όχι μόνο ταξίδεψε ως τις Κάννες αλλά διεκδίκησε τον Χρυσό Φοίνικα στο διαγωνιστικό τμήμα, χάνοντας, τελικά, από το «Φιόρδ» του Κρίστιαν Μουντζίου. Λέγεται (χωρίς να είναι ακόμη επιβεβαιωμένο) πως η ταινία του Να Χονγκ-τζιν είναι μια από τις πιο ακριβές παραγωγές της Νότιας Κορέας και αυτό μένει να το μάθουμε. Πάντως, σίγουρα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε πως πρόκειται για μια απ’ τις πιο περίεργες.
Διαβάστε επίσης
Σε μια παραθαλάσσια απομονωμένη πόλη κοντά στην αποστρατικοποιημένη ζώνη της Ν. Κορέας, ένας αόρατος κίνδυνος απειλεί τους κατοίκους, σκοτώνοντας ό,τι βρεθεί στον δρόμο του και προκαλώντας το χάος. Όσο ο αστυνομικός Μπέομ Σεοκ (Χουάνγκ Τζουνγκ-μιν) προσπαθεί να βρει το πλάσμα που καταστρέφει την πόλη, μια οπλισμένη ομάδα πολιτών ξεκινά τη δική της περιπέτεια μέσα στο δάσος. Όλοι οι εμπλεκόμενοι θα βιώσουν τις διαφορετικές πλευρές μιας εισβολής εξωγήινων που μοιάζει να βρίσκεται μόλις στην αρχή της.
Μέσα μου υπάρχουν δύο λ̵ύ̵κ̵ο̵ι̵ ταινίες
Στο μυαλό μου, υπάρχουν δύο πλευρές στην ταινία του Χονγκ-τζιν: στην πρώτη πράξη παρακολουθούμε ένα καλοστημένο θρίλερ που παίζει με τις παύσεις και την αναμονή. Ταυτόχρονα, δεν διστάζει να επιστρατεύσει το χιούμορ, παρουσιάζοντας τον πρωταγωνιστή και τους συνεργάτες του ως γκαφατζήδες, φαντασμένους ή απλώς ακατάλληλους για την επικίνδυνη αποστολή με την οποία βρίσκονται αντιμέτωποι. Σε αυτές τις στιγμές, η φύση του πλάσματος παραμένει άγνωστη, ενώ ήρωες και θεατές γινόμαστε μάρτυρες του θανάτου, της καταστροφής της ιλλιγιώδους ταχύτητας και δύναμης του. Και εδώ είναι που η επιλογή της ταινίας για το διαγωνιστικό τμήμα των Καννών βγάζει ένα κάποιο νόημα.
Η άλλη πλευρά αποτελεί τη χτισμένη τούβλο-τούβλο, φιλόδοξη κατασκευή ενός franchise με μια φαινομενικά βαριά μυθολογία η οποία θα μείνει κρυφή μέχρι την επόμενη ταινία. Αυτό σημαίνει πως εκεί αρχίζουν να πρωταγωνιστούν τα κυνηγητά και η σταδιακή αποκάλυψη του μεγέθους του προβλήματος, το οποίο δεν περιορίζεται σε ένα απλό πλην θανατηφόρο τέρας. Οι δύο πλευρές μοιάζουν να προσπαθούν να τραβήξουν την ταινία η κάθεμια στο δικό της μονοπάτι, χωρίς να μπορούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην «εμπορική» και την πιο «σινεφιλική» (για να χρησιμοποιήσω και τους δύο όρους αυθαίρετα) ατμόσφαιρα.
Ο εύκολος στόχος
Θα μπορούσε κανείς να παραμείνει για περισσότερη ώρα απ’ όση χρειάζεται στο χείριστο CGI που δυστυχώς κλέβει τις εντυπώσεις στις θεαματικές σκηνές δράσης μέσα στην πόλη. Αν το δούμε από αυτή την άποψη, το «Hope» είναι σαν το «Avatar» του Ανάποδου Κόσμου: εκεί που ο Τζέιμς Κάμερον επέλεξε την πιο προηγμένη τεχνολογία για να βεβαιωθεί πως ο κόσμος των Νά’βι θα είναι αληθοφανείς, ο Χονγκ-τζιν πέταξε το πρόσωπο του Μάικλ Φασμπέντερ στο σώμα ενός εξωγήινου και σχόλασε. Την ίδια στιγμή, όμως, στο «Hope» βλέπουμε ένα εντυπωσιακό σετ αλλά και μια πόλη ολοσχερώς κατεστραμμένη από άκρη σ’ άκρη, αποδεικνύοντας την υψηλή ποιότητα παραγωγής.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι να δυσαρεστηθεί κανείς με το εγχείρημα του Χονγκ-τζιν, από τα κακά γραφικά έως την απροκάλυπτη αναπαραγωγή ενός franchise-αρχέτυπου, με τα παρεξηγημένα τέρατα και τη μυθολογία τους, αφήνοντας ίσως απ’ έξω την αχώνευτη σοβαροφάνεια. Είναι δύσκολο, ωστόσο, να μη γοητευτεί έστω λίγο από τον παράξενο τρόπο με τον οποίο η ταινία καταφέρνει να συνδυάσει αίμα, χιούμορ και ειλικρινά αγωνιώδη δράση. Ας δούμε αν η άποψή μου θα είναι ίδια μετά από «έξι σεζόν και μια ταινία».
Το «Hope» κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 10 Σεπτεμβρίου από τo Cinobo. Δείτε περισσότερες κριτικές εδώ.
