«Μαγικά Φίλτρα 2»: Μαγικός αριθμός το δύο
Το σίκουελ του cult classic των 90s επαναφέρει τις αδερφές Όουενς και η αίγλη του περιορίζεται σε αυτήν τη δυάδα.
Περιεχόμενα
Οι λογοτεχνικές πρωταγωνίστριες της Άλις Χόφμαν, Σάλι και Τζίλι Όουενς, τις οποίες ενσάρκωσαν αντίστοιχα οι Σάντρα Μπούλοκ και Νικόλ Κίντμαν στα «Μαγικά Φίλτρα» (Practical Magic, 1998) του Γκρίφιν Νταν, βρίσκουν ξανά το δρόμο τους στη μεγάλη οθόνη. Οι δύο ηθοποιοί επανέρχονται στους «μαγικούς» ρόλους τους ως οι εκ διαμέτρου αντίθετες αλλά πυρηνικά δεμένες αδερφές Όουενς, και είναι αυτές που βάζουν τη μαγεία (και) στη δεύτερη ταινία «Μαγικά Φίλτρα 2» η οποία αφορά πλέον τρεις – και παραπάνω – γενιές μαγισσών. Και ενώ το σενάριο χειρίζεται αυτό το «τέντωμα» αδύναμα, είναι ταυτόχρονα αρκετά έξυπνο ώστε να ποντάρει στη νοσταλγική γοητεία των πρωτότυπων πρωταγωνιστριών.
Διαγενεακό τραύμα
Τα «Μαγικά Φίλτρα» είναι πάνω από όλα μια οικογενειακή ιστορία, και όπως κάθε οικογένεια, έτσι και αυτή των Όουενς έχει τα δικά της τραύματα που περνούν από γενιά σε γενιά. Απλώς τυχαίνει οι γυναίκες της συγκεκριμένης οικογένειας να είναι μάγισσες, και το διαγενεακό τραύμα να έχει την μορφή μιας κυριολεκτικής κατάρας που κρατάει αιώνες: όποιος άνδρας αγαπηθεί από μια Όουενς, βρίσκει τραγικό θάνατο.
Σχεδόν 20 χρόνια μετά τις περιπέτειες των Σάλι και Τζίλι, όποτε και ξανασυναντάμε τις κινηματογραφικές μάγισσες, η κατάρα δεν έχει λυθεί και οι κόρες της Σάλι, Κάιλι και Αντόνια, είναι αρκετά μεγάλες ώστε να ερωτευτούν. Μόνο που δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικά με την ιδιαιτερότητα του DNA τους, και άρα με τον κίνδυνο που διατρέχουν οι εν δυνάμει ερωτικοί τους σύντροφοι.
Όταν η Κάιλι μαθαίνει, με τον άσχημο τρόπο, την αλήθεια, αναλαμβάνει να λύσει την κατάρα και οδηγείται στην Αγγλία, στο μέρος όπου όλα ξεκίνησαν, όμως εντελώς μόνη και μη εξοικειωμένη με τις δυνάμεις της. Η Σάλι και η Τζίλι αποφασίζουν να την αναζητήσουν, και ξεκινούν ένα ταξίδι επανένωσης που περιλαμβάνει κωμικά στιγμιότυπα, νέες γνωριμίες και σκοτεινή μαγεία.
Sisterhood (;)
Σε ένα φιλμικό σύμπαν που έχει τον πυρήνα του στην έννοια του «sisterhood», οι στιγμές που οποιεσδήποτε αδερφές μοιράζονται στην οθόνη προσφέρουν και τα πιο απολαυστικά σημεία της πλοκής, σημεία είτε αγνά κωμικά είτε γλυκανάλατα πλην όμως συγκινητικά. Η ταινία δείχνει να υποτιμά το ίδιο της το «μήνυμα». Οι νεότερες αδερφές Όουενς περνούν ελάχιστο κοινό χρόνο, γεγονός που στερεί τόσο από την υπερφυσική δύναμή τους όσο και από την δύναμη του σεναρίου.
Η εξέλιξη του μοναχικού ταξιδιού της Κάιλι καταλήγει μια πρόχειρη, εώς και εντελώς αχρείαστη, υποπλοκή, ενώ η επιλογή του «διαχωρισμού» της με την Αντόνια ενοχλεί ακόμα περισσότερο αφού η ταινία μάς έχει δώσει δείγματα καλής χημείας μεταξύ των ηθοποιών, Τζόι Κινγκ και Μέισι Γουίλιαμς, μια προοπτική (και ένα ταλέντο όσον αφορά την Γουίλιαμς) που χαραμίζεται αντί να αξιοποιείται.
Από την άλλη, τα «Μαγικά Φίλτρα 2» επαναφέρουν τις αγαπημένες θείες που μεγάλωσαν τις Σάλι και Τζίλι. Οι άψογες Ντάιαν Γουίστ και Στόκαρντ Τσάνινγκ υποδύονται ξανά τις αδερφές Τζέτι και Φράνσις, καταλαμβάνοντας λίγο αλλά κομβικό για την πλοκή screen time. Οι χαρακτήρες των ηλικιωμένων μαγισσών υπηρετούν σε μεγάλο βαθμό το συναισθηματικό επίπεδο της ταινίας, αφήνοντας χώρο στις πρωτότυπες πρωταγωνίστριες να «κουβαλήσουν» το κωμικό βάρος. Αλήθεια, γιατί η Νικόλ Κίντμαν δεν παίζει σε περισσότερες κωμωδίες;
Οι Μπούλοκ και Κίντμαν «θυμούνται» τόσο τους χαρακτήρες τους όσο και η μία την άλλη, ώστε το σίκουελ να μπορούσε να σταθεί πιο στιβαρά ως μια αδερφική δραμεντί με κέντρο εκείνες. Άλλωστε, οι δραματικές ποιότητες της ταινίας δε λειτουργούν εκτός του χώρου που μοιράζονται οι δυο τους. Και όσοι εκ των θεατών αγχώνονται πως το βασικό πρόβλημα της ταινίας θα είναι οι πλαστικές επεμβάσεις των ηθοποιών, θα έρθουν αντιμέτωποι με το πραγματικό πρόβλημα: μια βιομηχανία που επικεντρώνεται ολοένα και περισσότερο σε εύπεπτο περιεχόμενο προς μαζική κατανάλωση. Υ.Γ.: Πρόκειται για την ίδια βιομηχανία που ωθεί τις γυναίκες στις πλαστικές που τόσο κατακρίνονται.
Σχετικά με τα σίκουελ
Τα «Μαγικά Φίλτρα 2» προκύπτουν στα πλαίσια ενός Χόλιγουντ το οποίο έχει συντονιστεί με την αίσθηση Y2K νοσταλγίας που επικρατεί σε όλο το φάσμα της ποπ κουλτούρας τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο ισχύει για τις δεύτερες ταινίες «Mamma Mia!», «Ο Διάβολος Φοράει Prada», «Το Ημερολόγιο μιας Πριγκίπισσας» και «Πώς να Χωρίσετε σε 10 Ημέρες», όλες εκ των οποίον έρχονται σχεδόν δύο δεκαετίες μετά. Μπορούμε όμως στ΄αλήθεια να ονομάσουμε πολλά σίκουελ (πέρα από το «Σρεκ 2») που είναι καλύτερα από τα πρωτότυπα φιλμ;
Δεν μπορεί παρά να ξενίσει το γεγονός πως τα «Μαγικά Φίλτρα» του 1998 ήταν λιγότερο σοβαροφανή, πιο φεμινιστικά φορτισμένα και πιο απλά ψυχαγωγικά από μια δεύτερη ταινία που αγγίζει τα όρια της sci-fi περιπέτειας. Και αν ο σκοπός δεν είναι να συγκρίνουμε το «ένα» με το «δύο», αποδεχόμαστε πως το vintage feel (και το άψογο στυλ) των 90s είναι δύσκολο να αναπαραχθεί στο σήμερα, και θέτουμε το ερώτημα: αφαιρώντας από την εξίσωση τον παράγοντα της νοσταλγίας, μένουν αρκετά στοιχεία ώστε να συντελέσουν σε ένα άρτιο κινηματογραφικό αποτέλεσμα;
