Στο «Τέλος της Οδού Όουκ» βρίσκει κανείς τον Στίβεν Σπίλμπεργκ
Ο Ρόμπερτ Ντέιβιντ Μίτσελ ανοίγει τους ορίζοντές του και κλείνει το μάτι στους θαυμαστές του τραυματικού 80s οικογενειακού θρίλερ.
Υπάρχουν τρόποι και τρόποι να λύσεις τα οικογενειακά αδιέξοδα που προκύπτουν σε μία οικογένεια και να τη σώσεις από τη διάλυση. Για το «Τέλος της Οδού Όουκ» και τον Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ («Σε Ακολουθεί», «Το Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης»), μια από αυτές θα μπορούσε να είναι ένα ταξίδι στον χωροχρόνο.
Η μεσοαστική οικογένεια των Πλατ ζει σε ένα προάστιο της Αμερικής στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Ο Γκρεγκ (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) έχει απολυθεί από τη δουλειά του και αποφεύγει να το πει στη σύζυγό του, Ντενίζ (Αν Χάθαγουεϊ), η οποία βρίσκει καταφύγιο στην ιδέα πως μια μέρα θα τον παρατήσει και θα εξαφανιστεί για να ζήσει τη ζωή της ως συγγραφέας. Τα προβλήματα της καθημερινότητας μοιάζουν μικρά όταν ολόκληρη η οδός Όουκ μεταφέρεται, με κάποιον μυστηριώδη τρόπο, σε μια προϊστορική ζούγκλα, όπου επικίνδυνοι και αιμοβόροι δεινόσαυροι κυριαρχούν. Αν θέλει να επιβιώσει, η τετραμελής οικογένεια θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να επιστρέψει πίσω στον εικοστό αιώνα.
Το blockbuster καμίας χρονιάς
Το «Τέλος της Οδού Όουκ» μοιάζει ταυτόχρονα με μια ερωτική αλλά και παιχνιδιάρικη επιστολή στα blockbuster της δεκαετίας του ‘80 Υπό άλλες συνθήκες, το οικογενειακό θρίλερ θα ήταν μια ταινία που βλέπεις με τους γονείς σου και σε τραυματίζει με το αναπάντεχο gore και τα αγωνιώδη κυνηγητά.
Διαβάστε επίσης
Σήμερα, ο Μίτσελ το αφιερώνει στον πατέρα του και ειρωνεύεται με τρυφερότητα όλες τις συμβάσεις που έκαναν αυτές τις ταινίες δημοφιλείς, όπως, για παράδειγμα, την κουλτούρα του «ασφαλούς» προαστίου, το αλλόκοτο στοιχείο που τρυπώνει στην κανονικότητα, την ακατάπαυστη δράση και τα split diopter πλάνα. Και, φυσικά, την υπέρβαση του οποιουδήποτε οικογενειακού δράματος μπροστά στον θανατηφόρο κίνδυνο.
Πρώτα «Σε Ακολουθεί», μετά το ακολουθείς
Πάντως, ο σκηνοθέτης ξεκίνησε με μία εξειδίκευση στις ταινίες είδους, πρώτα με το αριστουργηματικό «Σε Ακολουθεί» (που ήρθε πριν τον εξευγενισμό του τρόμου) και μετά με το νεο-νουάρ «Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης». Στην «Οδό Όουκ» απευθύνεται σε ένα πιο ευρύ κοινό και αφήνει τον εαυτό του να παρασυρθεί από τη συμβατικότητα ενός χαρούμενου τέλους που δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα «βαθύ» ή πολύπλοκο.
Διαβάστε επίσης
Με τον ίδιο τρόπο, ο σκηνοθέτης δεν ασχολείται με τη μηχανική πλευρά του κόσμου που δημιουργεί. Οιι σκουληκότρυπες που ταξιδεύουν τους χαρακτήρες στον χωροχρόνο παραμένουν μυστηριώδεις εμφανίζονται και εξαφανίζονται σύμφωνα με νόμους που μας είναι άγνωστοι (και μάλλον αδιάφοροι) και είναι φτιαγμένες μονάχα για να μας μεταφέρουν εκεί που πρέπει να βρεθούμε για να συνεχιστεί η πλοκή.
Το «Τέλος της Οδού Όουκ» μάς κλείνει το μάτι και μοιάζει να έρχεται μπροστά μας με το μεράκι ενός σκηνοθέτη που έχει μεγαλώσει θαυμάζοντας ταινίες σαν κι αυτή που δημιούργησε. Ωστόσο, στο τέλος της μέρας, παραμένει απλά μια χαριτωμένη ταινία με επιστημονικά ακριβείς, δηλαδή, φτερωτούς και παραδοσιακά εκκολαφθέντες, δεινόσαυρους.
