DISFF26: Οι ταινίες που ανυπομονούμε να δούμε στο φετινό φεστιβάλ Δράμας

Έχει έρθει επιτέλους εκείνη η περίοδος που προετοιμαζόμαστε για το 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Η μεγάλη γιορτή των μικρομηκάδων, που πλησιάζει τα πενήντα της χρόνια, θα λάβει χώρα φέτος από τις 6 έως τις 12 Σεπτεμβρίου και θα περιλαμβάνει συνολικά 157 ταινίες από όλον τον κόσμο.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Το DISFF έρχεται ανανεωμένο: ήδη οι ταινίες που θα κερδίσουν τα δύο μεγάλα βραβεία, στο Εθνικό και το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, εξασφαλίζουν αυτόματα τη συμμετοχή τους στη διαδικασία των Όσκαρ και τα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Από φέτος, οι βρετανικές ταινίες του προγράμματος του φεστιβάλ θα έχουν την σφραγίδα για να συμμετάσχουν και στα βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA).

Αν δεν μπορείτε να ταξιδέψετε μέχρι τη Δράμα, μην ανησυχείτε: οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες και διαδικτυακά, καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, στην επίσημη ιστοσελίδα του. Αλλά, επειδή 157 ταινίες είναι πολλές, ψάξαμε τα πέντε προγράμματα του φεστιβάλ (Εθνικό, Διεθνές, Εθνικό και Διεθνές Σπουδαστικό, Διεθνές Πρόγραμμα Ντοκιμαντέρ) και εντοπίσαμε μερικές από τις ταινίες που ανυπομονούμε να παρακολουθήσουμε, για έναν γρήγορο οδηγό επιβίωσης.

«Μια Μικρή Ιστορία Αντίστασης. Ιουλία Μπίμπα» του Διαμαντή Αναστασιάδη

Μετά από την παγκόσμια πρεμιέρα του στο 32ο Φεστιβάλ του Σαράγιεβο, το «Μια Μικρή Ιστορία Αντίστασης. Ιουλία Μπίμπα» καταπιάνεται με μία από τις πιο δραστήριες φιγούρες της κατοχικής Αθήνας. Γυρισμένη εξ’ ολοκλήρου σε ασπρόμαυρο φιλμ 16mm, αποτελεί την τρίτη ταινία του Αναστασιάδη («Μνήμη Σίδερο και Θάλασσα: Η Γαλλική Σκάλα», «Η Συνάντηση»). Fun (;) fact: η Μπίμπα υπήρξε κεντρικό πρόσωπο στον ανατίναξη των γραφείων ΕΣΠΟ στην οδό Γλάδστωνος.

«Tuna Tartare» της Λίνα Γκριν

Με το βιογραφικό της να συμπεριλαμβάνει συνεργασίες με τη Lana del Rey και το κανάλι adult swim αλλά και ένα εντελώς χαζά αστείο τρέιλερ, δύσκολο το «Tuna Tartare» της Γκριν να μην σου τραβήξει το ενδιαφέρον. Η ταινία μας ταξιδεύει «σε ένα καραόκε μπαρ στο μεταποκαλυπτικό Λος Άντζελες, όπου μια ληγμένη κονσέρβα τόνου και μια απομίμηση τσάντας Louis Vuitton ενθαρρύνουν η μία την άλλη να πιστέψουν στην καλλιτεχνική τους φωνή, ακόμη κι αν ο κόσμος τις θεωρεί σκουπίδια».

«Αμάραντη» της Ανθής Δαουτάκη

Τις τελευταίες μέρες νιώθω πως ο πόνος της μνήμης με κυνηγά και η «Αμάραντη» της Δαουτάκη μοιάζει να έρχεται για να ξύσει την πληγή. Στη δεύτερη ταινία της σκηνοθέτριας («,όπως θα συνέβαιναν μέσα στο νερό»), παρακολουθούμε την Άννα «να εξαφανίζεται σταγόνα-σταγόνα, τόσο από τον κόσμο όσο και από τις αναμνήσεις της μητέρας της».

«ηΈρημος» της Ιωάννας Διγενάκη

Δεν το λέμε εμείς, το λέει ο Αλέξανδρος Βούλγαρης: η Αθήνα ξέρει να λιώνει. Στην ταινία της Διγενάκη (που μετράει ήδη μια βραβευμένη συμμετοχή στο φεστιβάλ Δράμας με τις «Τρίχες»), «ένα σκυλάκι χάθηκε μέσα στον καύσωνα της Αθήνας. Η Κλέα και τα συγκάτοικά της περιπλανιούνται ασταμάτητα, μιλούν, ιδρώνουν (και μυρίζουν), σε μια πόλη που σιγά σιγά στερεύει».

«The Flesh Dress» του Γιοακίμ Ερισέ

Στη stop-motion ταινία του Ερισέ βρίσκει κανείς body horror, φαντάσματα και μια εμφανή και γοητευτική εμμονή στη λεπτομέρεια. Σύμφωνα με τη σύνοψη: «ο Τζον, ένας ηλικιωμένος ράφτης, νοσταλγός του παρελθόντος, υποχρεώνει τη φιλάσθενη σύζυγό του, Ζαν, να ράβει φορέματα που δεν είναι πια στη μόδα. Ένα μακάβριο γεγονός γίνεται η έμπνευση για ένα νέο φόρεμα: εκθαμβωτικό μεν, αλλόκοτο δε…».

«ΤΡΥΠΕΣ» του Πέτρου Καλφαμανώλη

Δεν γνωρίζω πολλά για το ντεμπούτο του Καλφαμανώλη, αλλά γνωρίζω πως μοιάζει να είναι ένα ξεκαρδιστικό γουέστερν. Στις «ΤΡΥΠΕΣ» θα παρακολουθήσουμε «δυο φίλους να σκάβουν τρύπες σε μια κοιλάδα, ψάχνοντας τον θησαυρό του μακαρίτη, αλλά η σκληρή δουλειά φαίνεται να μην τελειώνει ποτέ: μια δουλειά που πέρα από το σκάψιμο, περιλαμβάνει και το θάψιμο. Και ο Μάικ έχει αρχίσει να κουράζεται».

«Αρκάνσας» του Γιάννη Καρπούζη

Τι κι αν το «Όλα Είναι Δρόμος» και οποιαδήποτε ταινία του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν έκαναν παιδί; Αυτή είναι η αίσθηση που αφήνει το τρέιλερ του «Αρκάνσας», όπου «η Μπέτυ, μια βοηθός λογιστή σε μικροβιοτεχνία μαρμάρων, επισκέπτεται το νυχτερινό κέντρο «Αρκάνσας» για να δει τον αγαπημένο της τραγουδιστή. Καθώς οι ώρες περνούν και ο τραγουδιστής δεν εμφανίζεται, ένα μικροσύμπαν αδικιών και ανεκπλήρωτων πόθων ξεδιπλώνεται γύρω της».

«The Mountain» του Σεμπαστιάν Λόχο

Ατμοσφαιρικό και δυσοίωνο, το «Mountain» μας μεταφέρει «στην καρδιά του ορεινού τροπικού δάσους της Γουατεμάλας, μια οικογένεια βυθίζεται αργά στην παρακμή. Η μητέρα είναι άρρωστη και η κατάστασή της επιδεινώνεται ραγδαία. Ο πατέρας κατακλύζεται ολοένα και περισσότερο από την αγανάκτηση που του προκαλεί η ανικανότητά του. Η έφηβη κόρη αναγκάζεται να αναλάβει ευθύνες δυσανάλογες της ηλικίας της. Το βουνό περικλείει ασφυκτικά την οικογένεια, μέχρι που δεν απομένει πια τίποτα».

«Free Eliza (Notes on an Anatomical Imperfection)» της Αλεξάνδρας Ματθαίου

Μπορεί να τη θυμάστε ως την κυπριακή ταινία μικρού μήκους που βρήκε τον δρόμο τους στο φετινό φεστιβάλ Καννών ή από τις προηγούμενες ταινίες της σκηνοθέτριας, το παράξενα όμορφο «Tragedies Come in the Hungry Hours» ή το «A Summer Place». Και, μιας που είμαστε εδώ, ας αναφέρουμε πως ανυπομονούμε και για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της σκηνοθέτριας που βρίσκεται στα σκαριά, το «Shibboleth». Στο «Free Eliza», παρακολουθούμε την Ελίζα, μια γυναίκα που δουλεύει σε ένα ξενοδοχείο κι έχει μια σπάνια ασθένεια που δεν της επιτρέπει να χαμογελάσει.

«Το Κερί» της Χρυσιάννας Παπαδάκη

Η Χρυσιάννα Παπαδάκη είναι το ένα μέρος του σκηνοθετικού διδύμου που βρίσκεται πίσω από την αγαπημένη «Αρκουδότρυπα» και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να ανυπομονεί κανείς να δει τη νέα μικρού μήκους της. Στο «Κερί», ακολουθούμε την Εύα, η οποία «βλέπει τη γυναίκα που στοιχειώνει τη μνήμη της, καταλήγει να την ακολουθεί σε έναν χώρο περιποίησης όπου ο καλλωπισμός μετατρέπεται σε ένα τελετουργικό ερωτισμού και θυσίας». Το οποίο συμφωνεί 100% με τις τραυματικές εμπειρίες μου σε κέντρα αισθητικής.

«Σουαρέ Μετά Ξενάγησης» του Χρήστου Σαμαρά

Δεν είναι μόνο ότι το «Σουαρέ Μετά Ξενάγησης» είναι αμήχανο και επίκαιρο, είναι και το ότι ο αρχιτέκτονας, σκηνοθέτης, σκηνογράφος Σαμαράς μοιάζει να έχει βρει τον τρόπο να συνδυάσει όλα του τα ενδιαφέροντα. Στην ταινία παρακολουθούμε τον «Α., έναν μοναχικό άνδρα γύρω στα 30, που ζει παγιδευμένος σε μια στάσιμη καθημερινότητα. Στην προσπάθειά του να ξεφύγει από την πραγματικότητά του, αποφασίζει να διοργανώσει μια εικονική ξενάγηση στο σπίτι του, αναζητώντας απεγνωσμένα συναισθηματική επαφή».

«Ούτε Που Καυλώσαμε» της Μαρθίλιας Σβάρνα

Πέρυσι η Σβάρνα επισκέφθηκε το φεστιβάλ με το «Δώσε μου Πέντε Λεπτά» και φέτος έρχεται με το «Ούτε Που Καυλώσαμε». Στην ταινία, που υπάρχει περίπτωση να σου θυμίσει κάτι από το δικό σου παρελθόν, «το ψευτοϊντελεκτουέλ ερωτικό παιχνίδι της Στέλλας και του Ιάσονα, διαταράσσεται από ένα σκληρό reality check, παρασύροντας τη Στέλλα σε μια υπαρξιακή περιπλάνηση ανάμεσα στο βλέμμα των άλλων και την ανάγκη της να ορίσει η ίδια τη θέση της στον κόσμο».

«Multi Family Garage Sale» του Ζακ Σιμχά

Τον θυμόμαστε (και τον αγαπήσαμε) με το «Rosa Kairo», τρέχουμε να τον ακολουθήσουμε στο πειραματικό «Multi Family Garage Sale». Στη νέα του ταινία, βρίσκουμε «ψηφιακά και μη ζωάκια παντού, κι ένα παιδικό τουρνουά τένις στα σκαριά. Μεγαλώνοντας ακόμα υπό το «μυωπικό» βλέμμα του πατέρα τους, η Δάφνη και τα αδέλφια της ανακαλύπτουν ξανά και ξανά πως η ενηλικίωση δεν κερδίζεται ποτέ, μα μόνο χαρίζεται».

«Κατά του Αλέκτορος» του Θάνου Τοκάκη

Μετά από το (πολύ αστείο) ντεμπούτο του, το «tokakis ή What’s My Name», έχω τα μάτια μου ανοιχτά για τη δουλειά του Τοκάκη και θεωρώ ότι κάνω πολύ καλά. Στη νέα ταινία του ηθοποιού-σκηνοθέτη-σεναριογράφου, παρακολουθούμε την «Εὐαγγελικὴ Παραβολή ενός εντεκάχρονου Υιού ποὺ, με τις ευλογίες του Πατέρα του, ἀναγκάζεται τὴν τελευταία στιγμὴ στὴν παράσταση του σχολείου του, νὰ παίξει ἀντὶ γιὰ τὸ ρόλο τοῦ Πετεινοῦ, αὐτὸν τοῦ Χριστοῦ μπροστά σε ένα άρτι νεοπλουτισθέν, αδηφάγο κοινό».

«Starflyer» της Μαρίας Χατζάκου

Δύσκολο να μη νιώσω κάτι για το Allou! Fun Park, που αποτελούσε μια από τις πιο διασκεδαστικές μου βόλτες της παιδικής μου ηλικίας, αλλά και για τις κουλ πρωταγωνίστριες του «Starflyer», Ορόρα Μαριόν («Gorgona») και Ντόνα Πετροπούλου (από την προηγούμενη ταινία της Χατζάκου, «Αμυγδαλή», που πέρασε από τη Δράμα το 2021). Σύμφωνα με τη σύνοψη, «η Νίκη γοητεύεται και παρασύρεται από την Aurora, ακολουθώντας την σε μια ξέφρενη και απρόβλεπτη νύχτα στο Starflyer».