Οι 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς μέχρι στιγμής

Η φετινή χρονιά είναι μια χρονιά εκπλήξεων για τον κόσμο του κινηματογράφου. Από γιγαντιαίες και πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες, όπως το «Marty Supreme» του Τζος Σάφντι, τα απογοητευτικά «Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Έμεραλντ Φένελ  ή την αμφιλεγόμενη «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν, σε ανεξάρτητα διαμαντάκια χαμηλού προϋπολογισμού όπως το «Pillion» του Χάρι Λάιτον ή το «Αριστερό μου Χέρι» της Σι-Τσινγκ Τσου, είχαμε μια από τις πιο πολυσυζητημένες φουρνιές ταινιών.

Το 2026 έχει φτάσει μονάχα στη μέση του, πάντως μέχρι στιγμής έχουμε κρατήσει μερικές σημειώσεις. Συνεχίζοντας την περσινή νίκη των πρωτότυπων σεναρίων που ήρθε με τους οσκαρικούς «Αμαρτωλούς», είδαμε αντισυμβατικές ταινίες να σκαρφαλώνουν στην κορυφή του παγκόσμιου box office («Εμμονή», «Backrooms»). Αυτό δε θα σήμαινε τίποτα αν ταυτόχρονα δεν παρακολουθούσαμε κουρασμένα franchises να μην παίρνουν την προσοχή που περίμεναν από το κοινό, όπως το «Mandalorian & Grogu» ή το «Supergirl».

Στην ελληνική πλευρά των πραγμάτων, φέτος έφτασαν στις αίθουσες ταινίες που συζητήσαμε και αγαπήσαμε, όπως η «Αρκουδότρυπα» των Χρυσιάννα Παπαδάκη και Στέργιου Ντινοπούλου, οι «Μικρές Ανάσες» της Αμέρισσας Μπάστα ή το «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ» του Γιώργου Γεωργοπούλου. Μπορεί να είναι πάρα πολύ νωρίς για να βγάλουμε διάγνωση, πάντως, μέχρι στιγμής, όλα βαίνουν καλώς για τον κινηματογραφικό κόσμο. Τόσο ελληνικές όσο και ξενόγλωσσες παραγωγές ξεχώρισαν από τις προβολές της χρονιάς κι εμείς συγκεντρώσαμε εδώ όλες τις ταινίες που κυκλοφόρησαν στις ελληνικές αίθουσες μέσα στο 2026 και μας άρεσαν πολύ.

Οι καλύτερες ταινίες του 2026 (μέχρι στιγμής):

Honorable mentions: «The Drama», «Αποστολή Χαίρε Μαρία», «Το Αριστερό μου Χέρι», «Αρκουδότρυπα», «Βγαίνουν Μέσα απ’ τη Μάργκο», «Βοήθεια!», «Επιστροφή στην Πατρίδα», «Ο Ξένος», «Πανούκλα», «Pillion», «Η Πρόσκληση», «Ρομερία»

10. Μπιτσκόμπερ

Μπορεί στο «Μπίτσκομπερ», τη νέα ταινία του σκηνοθέτη Αριστοτέλη Μαραγκού, οι πρωταγωνιστές να μην προσπαθούν να ξεφύγουν από χρονοφάγα τέρατα, αλλά σίγουρα καταδιώκονται από το ίδιο τους το παρελθόν. Ο Ηλίας (Χρήστος Πάσσαλης) βρίσκεται σε αναστολή, φροντίζει τη μητέρα του που πάσχει από Αλτσχάιμερ και ζει τη ζωή του μέσα από τις αφηγήσεις του ναυτικού πατέρα του. Σε ένα σαπισμένο, παρατημένο πλοίο βρίσκει την ελπίδα μιας άλλης ζωής στη θάλασσα, μακριά από την πραγματικότητά του. Με τη βοήθεια μίας ετερόκλητης παρέας που αναζητά τη δική της καινούρια αρχή (Αλίκη Ανδρειωμένου, Στάθης Κόκκορης, Σωτήρης Μπέλσης) ξεκινά να το επισκευάζει χρησιμοποιώντας σκραπ. Ο Μαραγκός στήνει με ποιητικότητα τον συναισθηματικό κόσμο του τραγικού του ήρωα, παραμένοντας ανθρώπινος σε κάθε στιγμή. Και, ταυτόχρονα, δίνει εντυπωσιακό βάθος στην εμπειρία του Ηλία, ενός ανθρώπου που βιώνει τη ζωή του σε δεύτερο χέρι και ζει σε μια ψευδαίσθηση που τον προστατεύει από την ακινησία του. Η ταινία κέρδισε δύο βραβεία ΙΡΙΣ, ένα για την ερμηνεία του Πάσσαλη στον Α’ Ανδρικό Ρόλο και ένα για τη Διεύθυνση Φωτογραφίας του Γιώργου Καρβέλα («Digger», «Ησυχία 6-9»).

9. Backrooms

Στο αντισυμβατικό ντεμπούτο του 21χρονου Κέιν Πάρσονς, ένας άντρας βρίσκεται μέσα σε έναν αχανή μη-τόπο. Όταν η ψυχολόγος του αποφασίζει να τον ψάξει μετά από ένα ανησυχητικό μήνυμα στον τηλεφωνητή της, οι δυο τους εξερευνούν μια σειρά από δωμάτια που στοιχειώνονται από το παρελθόν τους. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τον υπαρξιακό τρόμο του «Backrooms» χωρίς να μπεις σε φιλοσοφικές συζητήσεις που δεν βγάζουν ακριβώς νόημα. Ο Πάρσονς εμπνέεται για άλλη μια φορά από έναν χώρο που δεν λειτουργεί ακριβώς ως μια απόδραση από την πραγματικότητα, αλλά η έλλειψη πραγματικότητας, το αντίγραφο ενός αντιγράφου. Αυτό δε σημαίνει πως ο σκηνοθέτης επαναλαμβάνει τον εαυτό του, αλλά δανείζεται στοιχεία από τα προηγούμενα βίντεό του (η αναλογική διάσταση του τρόμου, ειδωμένη μέσα από κακής ποιότητας βίντεο, μοιάζει να είναι θεμελειώδες στοιχείο στην ιδέα των backrooms) και δημιουργεί μια δομή για την ακαθόριστη απειλή τους. Αυτή η δομή λειτουργεί καλά στην οθόνη, όταν δεν αποφασίζει να μας δώσει το «Hollywood Special», δηλαδή μια αμερικανοποιημένη εξήγηση της πλοκής που υποτιμά τον θεατή.

8. Άρκο

Πολύ συχνά animation ταινίες βρίσκουν τον τρόπο να μιλήσουν και σε μικρούς και σε μεγάλους με την ίδια τρυφερότητα. Το «Άρκο» του Ουγκό Μπιανβενού ήρθε κατευθείαν από τα Όσκαρ για ένα ταξίδι σε ένα δυστοπικό «τώρα» που μοιάζει πολύ επίκαιρο. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Άρκο, ένα αγόρι από το μακρινό μέλλον όπου οι άνθρωποι έχουν πλέον τη δυνατότητα να ταξιδεύουν στον χρόνο, ο οποίος παγιδεύεται κατά λάθος στο έτος 2075. Εκεί συναντά την Ίρις, ένα μοναχικό κορίτσι που αναζητά τη συντροφικότητα και έχει ανάγκη από έναν νέο φίλο. Μαζί θα προσπαθήσουν να στείλουν τον Άρκο στην εποχή του, την ώρα που το περιβάλλον καταρρέει και ο χρόνος λιγοστεύει, καθώς ο πλανήτης πλησιάζει στο τέλος του. Το «Άρκο», εμπνευσμένο από την αισθητική του άνιμε, μας αφήνει με τη γλυκιά γεύση μιας ανιδιοτελούς παιδικής φιλίας αλλά και μια πικρή υπαρξιακή κρίση για τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε σε σχέση με τους ανθρώπους γύρω μας και το περιβάλλον μας.

7. Marty Supreme

Όταν το σκηνοθετικό δίδυμο των Τζος και Μπένι Σάφντι τα έσπασαν, αναρωτηθήκαμε αν τα σόλο πρότζεκτ τους θα μας απαντούσαν στην ερώτηση του ποιος έχει «τον χυμό» που κάνει την κοινή τους φιλμογραφία τόσο ξεχωριστή. Η απάντηση ήρθε, εν μέρει, με το «Marty Supreme» του Τζος. Πίσω στο 1952, ο φιλόδοξος Μάρτι Μάουζερ (Τιμοτέ Σαλαμέ) μπορεί να δουλεύει στο μαγαζί παπουτσιών του θείου του, αλλά ξέρει πως είναι φτιαγμένος για κάτι καλύτερο. Αποφασισμένος να γίνει πρωταθλητής στο πινγκ πονγκ, θα κάνει τα πάντα για να κυνηγήσει το μεγαλείο που ξέρει ότι του αξίζει. Αν υπάρχει ένα συγκεκριμένο υλικό που έκανε το «Uncut Gems» αγωνιώδες και ασταμάτητο, από το ίδιο θα πρέπει να είναι φτιαγμένο και το «Marty Supreme». Ο Τζος Σάφντι κατάφερε να δημιουργήσει το πιο διασκεδαστικό πορτραίτο ενός καταφερτζή πλην αντιπαθητικού άντρα, αγοράζοντας βέβαια την ιδέα του αμερικανικού ονείρου στην ολότητά του. Ο Σαλαμέ δίνει εδώ μια από τις καλύτερες ερμηνείες του, όμως ακόμη όχι τόσο καλή ώστε να πάρει το πρώτο του χρυσό αγαλματίδιο.

6. Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ

Δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να δούμε ταινίες που είναι αστείες, συγκινητικές και έχουν την ψυχή που έχει το «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ» του Γιώργου Γεωργόπουλου. Η Δάφνη, μία έφηβη αθλήτρια τζούντο από ένα απομακρυσμένο νησί, είναι έτοιμη να ανοίξει τα φτερά της και να ακολουθήσει τον σενσέι Γιούρι στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Γιούρι, μετά από χρόνια αποχής από το άθλημα, ψάχνει μια νέα αρχή, ενώ η Δάφνη ψάχνει τη θέση της στον κόσμο των ενηλίκων. Στον μικρόκοσμο του «Πάττυ» βρίσκει κανείς μια ιστορία ενηλικίωσης που θυμίζει το «Karate Kid», χωρίς όμως να χάνει τίποτα από τα στοιχεία που το καθιστούν ξεχωριστό. Η ταινία σάρωσε τα φετινά βραβεία ΙΡΙΣ, κερδίζοντας σε επτά κατηγορίες (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Β’ Γυναικείου για τη Γιούλα Μπούνταλη, Μοντάζ, Μουσικής και Ηχου).

5. Άμνετ

Η Κλόι Ζάο πήρε την Μάγκι Ο’ Φάρελ από το χέρι και διασκεύασε το σπαρακτικό ιστορικό μυθιστόρημα σε ένα σπαρακτικό ιστορικό φιλμ. Στα τέλη του 16ου αιώνα, η Ανιές (οσκαρική Τζέσι Μπάκλεϊ) μια θεραπεύτρια δεμένη με τη φύση, και ο Γουίλιαμ (Πολ Μέσκαλ), ένας δάσκαλος που θέλει να γίνει θεατρικός συγγραφέας, ερωτεύονται και παντρεύονται. Όσο η καριέρα του Γουίλιαμ εκτινάσσεται, μια οικογενειακή τραγωδία θα τον οδηγήσει στη συγγραφή του πιο γνωστού του έργου, του «Άμλετ». Η Ζάο και η ‘Ο Φάρελ τοποθέτησαν τη μαγεμένη Ανιές στο κέντρο μιας ιστορίας για την θεραπευτική δύναμη της τέχνης και τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι επεξεργάζονται το πένθος τους όταν κινδυνεύει να ισοπεδώσει τη ζωή τους. Το αποτέλεσμα είναι μια θεατρική παράσταση στην τρίτη πράξη του «Άμνετ» που μπορεί να κάνει ακόμη και το πιο σκληρό καρύδι να πλαντάξει στο κλάμα.

4. Sirat

Στο κινηματογραφικό σύμπαν του «αν συμμετέχεις σε χαζούς διαγωνισμούς, θα κερδίζεις χαζά δώρα», το «Sirat» θα μπορούσε να είναι ο βασιλιάς. Ο Λούις (Σέρζι Λόπεζ) κι ο γιος του (Μπρούνο Νιούνεζ Αργιόνα) ταξιδεύουν στο νότιο Μαρόκο, από ρέιβ πάρτι σε ρέιβ πάρτι, με σκοπό να βρουν την χαμένη κόρη του. Σε μια ομάδα από ρέιβερς βλέπουν την τελευταία τους ελπίδα για τον εντοπισμό της και έτσι αποφασίζουν να τους ακολουθήσουν βαθιά στην έρημο. Ο Όλιβερ Λάσε δημιουργεί ένα μεθυστικό ηχοτοπίο στην έρημο και προτείνει μια ριζοσπαστική αντιμετώπιση των νεο-αποικιοκρατικών πρακτικών που έρχεται ως απάντηση από την ίδια τη γη στην οποία πατούν. Η ταινία έφτασε ως τα Όσκαρ, χωρίς να καταφέρει να αποσπάσει αυτό το βραβείο, αλλά πέρασε από άλλες τελετές και έφυγε νικήτρια, όπως τα Βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (Κάστινγκ, Μοντάζ, Φωτογραφίας, Σχεδιασμού Παραγωγής και Σχεδιασμού Ήχου) και το Φεστιβάλ των Καννών (Επιτροπής, Soundtrack Award), ανάμεσα σε άλλα.

3. Οδύσσεια

Δεν υπάρχει μια γωνιά του ίντερνετ στην οποία να μην έχει δημιουργήσει ντόρο η διασκευή του ομηρικού έπους από τον Κρίστοφερ Νόλαν. Στην πραγματικότητα, ο σκηνοθέτης διαχειρίστηκε το ευαίσθητο για εμάς ζήτημα της «Οδύσσειας» με την περιέργεια και τον σεβασμό ενός ανθρώπου που δεν έχει μεγαλώσει στη σκιά του Ομήρου. Η ιστορία του Οδυσσέα και το μακρύ ταξίδι του πίσω στην Ιθάκη μετά από τον νικηφόρο Τρωικό Πόλεμο προσεγγίστηκε όχι ως ένα «ιερό» κείμενο, αλλά ως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αφηγήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από τον νόστο, την αγάπη για την πατρίδα και την ανάγκη να επιστρέψει σε αυτή, μια από τις έννοιες που διατρέχουν το πρωτότυπο, ο σκηνοθέτης «εκσυγχρονίζει» το έργο και τοποθετεί τη διαχρονικά επίκαιρη αγριότητα του πολέμου στο κέντρο της ιστορίας, αφήνοντάς μας να βγαίνουμε από την αίθουσα νιώθοντας δέος.

2. Μυστικός Πράκτορας

Πίσω στο 1977, μια χρονιά που οριοθετήθηκε στη μνήμη του σκηνοθέτη από τις προβολές που παρακολούθησε στις σκοτεινές αίθουσες της Ρεσίφε ο σκηνοθέτης Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου με τον θείο του, ο Μαρσέλο (Βάγνκερ Μόουρα, «Narcos») επιστρέφει στη γενέτειρά του προσπαθώντας να ξεφύγει από το παρελθόν του. Ενώ βρίσκει καταφύγιο σε μία κοινότητα από καταδιωκόμενους, καταλαβαίνει πως η πόλη δεν θα του προσφέρει πια την ασφάλεια που χρειάζεται, καθώς βρισκόμαστε στη μέση της μακροχρόνιας και αιματηρής στρατιωτικής δικτατορίας της Βραζιλίας. Στο σύμπαν του «Μυστικού Πράκτορα» υπάρχει χώρος για ένα καταναγκαστικό και παγανιστικής ανατριχίλας καρναβάλι, υπάρχει χώρος για θάνατο, όσο υπάρχει χώρος για τις απρόσμενες κοινότητες αλλά δεν υπάρχει κανένας χώρος για τον εξωραϊσμό της εξουσίας. Καταλήγουμε σε ένα ωμό, παιχνιδιάρικο, βαθιά πολιτικό και προσωπικά βιωμένο στιγμιότυπο της βραζιλιάνικης Ιστορίας.

1. Εμμονή

Σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξης της χρονιάς, ο Κάρι Μπάρκερ δημιούργησε με την «Εμμονή» την καλύτερη αποτύπωση της τοξικότητας και του δικαιωματισμού που φέρνει η «επιδημία της αντρικής μοναξιάς». Ο Μπέαρ (Μάικλ Τζόνστον), ένας άντρας που έχει περάσει πολύ καιρό αθεράπευτα ερωτευμένος με τη Νίκι (Ίντι Ναβαρέτι) την κολλητή φίλη του. Όταν βρίσκει ένα μαγικό ξύλο ιτιάς που ισχυρίζεται πως μπορεί να ικανοποιήσει την οποιαδήποτε ευχή, ο νεαρός αρπάζει την ευκαιρία και εύχεται να τον αγαπήσει η Νίκι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο. Αυτό που δεν γνωρίζει είναι πως το μαγικό αντικείμενο έρχεται με καταστροφικές συνέπειες και για τους δυο τους. Ο Μπάρκερ βρίσκει την ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και τον τρόμο, αξιοποιώντας δεξιοτεχνικά το φως και το σκοτάδι, την ένταση και τις προσδοκίες του θεατή. Η εκπληκτική ερμηνεία της Ναβαρέτι ολοκληρώνει το πακέτο και το αποτέλεσμα είναι μια από τις πιο αξιόλογες παραγωγές που έχουμε δει τελευταία.