Ζιγκοάλα: Οι παράξενες θάλασσες ενός ταξιδευτή μάγειρα

Ο χώρος είναι απλά διακοσμημένος, με το γνωστό μωσαϊκό, πράγμα που καθόλου δεν με χαλάει, αρκεί να μην κρύβει αρπαχτή. Δεν ξέρω βέβαια αν στη “Ζιγκοάλα” διατήρησαν όλα αυτά τα στοιχεία του εστιατορίου που στεγαζόταν άλλοτε εδώ –ακόμα και ο παλιός κατάλογος του Αθήναιον κοσμεί τον χώρο– για λόγους οικονομίας ή για λόγους φιλοσοφίας, αλλά και τα δύο είναι για εμένα θεμιτά, ιδίως σε μια χώρα όπου λατρεύουμε το τσιμέντωμα της Ιστορίας μας και μισούμε ό,τι θυμίζει παλιά μεσοαστική Αθήνα.

Στην ερώτηση “μία από τα ίδια δηλαδή;” δεν θα απαντούσα “ναι”, επειδή μιλάμε για ένα καθαρά λαϊκό εστιατόριο, με κουζίνα άλλων… θαλασσών και εξαιρετική ατμόσφαιρα. Είχα χρόνια να ακούσω Χατζιδάκι και Ζαμπέτα σε μαγαζί και μου άρεσε που οι θαμώνες μιλούσαν τόσο ζωηρά μεταξύ τους. Μπορείς εύκολα να το χλευάσεις επειδή του λείπουν όντως ένα-δυο πιο έντονα κυρίως πιάτα και σίγουρα τα γλυκά, αλλά να ξεκινήσω υπερφίαλη κριτική για κάτι το οποίο έχει νοστιμιά και ένα κόστος € 30/ατομο δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος. Στην τελική, αυτοί που γράφουμε για γεύση, ας κάνουμε καμιά φορά σοβαρή κριτική στους μεγάλους παίκτες (που βρίσκονται σχεδόν στο απυρόβλητο) και ας μην είμαστε τόσο αυστηροί στα απλά. Ξεχνάμε οτι ο κόσμος θέλει να βγει, να δοκιμάσει κάτι γευστικό και να μην αιμορραγήσει και ότι πια βαριέται την ανάπτυξη και την ανυπόφορη τελειότητα. Ελπίζω τώρα να σας λύθηκε η απορία γιατί γίνεται τέτοιος πανικός στη “Ζιγκοάλα”.

Προτείνω λοιπόν, αν είστε δύο, να πάρετε άλλους δύο που αγαπάτε στο μέτρημα, ας είναι και δυο περαστικοί, να πάτε στο “Ζιγκοάλα” και να παραγγείλετε αυτό τον υψηλής γεύσης μπακαλιάρο με πρασοσέλινο, τη φανταστική γλώσσα με τη ρώσικη, τα φασόλια με το πορτοκάλι, την προβατίνα με ξινόχοντρο και το συκωτάκι με το ρύζι και να απολαύσετε το παιχνίδι των μπαχαριών και των πολιτισμών στο οποίο επιδίδεται ο Βασίλης Χαμάμ.

Στο τέλος της βάρδιας συνάντησα τον σεφ –είχαμε γνωριστεί στα πεταχτά στο “Mirlo”–, ο οποίος μου αποκάλυψε ότι το εστιατόριο δεν έχει φτάσει ούτε στο 50% των δυνατοτήτων του, απλώς τους πρόλαβε ο πανικός. Στα άμεσα πλάνα του είναι να προσθέσει σούβλες για να ψήνει κρέας. Φαντάζομαι ότι το “Ζιγκοάλα” θα ανέβει σε άλλο επίπεδο, γιατι ο Χαμάμ ξέρει καλά από κεμπάπ και αρώματα.

Να πω και ένα βιογραφικό: στο “Ζιγκοάλα” διασκέδασα και επειδή θυμήθηκα τον θείο Βασίλη, που του άερεσε να τραγουδάει παραποιημένα τραγούδια του Καζαντζίδη, ίδιος ρυθμός άλλοι στίχοι: “Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα Ζιγκουάλα, είσ’ ο ήλιος, το φεγγάρι και το φως μου” λέει κανονικά  το τραγούδι, “Μαρία Μαρία σ’ αγαπώ, είσαι το φως μου” έλεγε αυτός.

Τότε δούλευα σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό, και μόλις με έβλεπε τραγουδούσε τα παραποιημένα τραγούδια του Καζαντζίδη μεγαλοφώνως, γιατί νόμιζε ότι εμείς βγάζουμε τους δίσκους.  Λίγες ημέρες πριν αρρωστήσει, ο θείος μού είπε ότι ήθελε να μου τραγουδήσει ένα ρεφρέν του Καζαντζίδη: “Να κάνουμε έναν έρωτα όλο τρέλα”. Ηταν στο μοναδικό τραγούδι που δεν άλλαξε τους στίχους. “Το αφιερώνω στη γυναίκα μου”, είπε. Του έδωσα ένα φιλί και του έκρυψα ότι είναι του Βοσκόπουλου…