«Βασίλαινας»: Ένας ακλόνητος μύθος 100 ετών!
Ο μυθικός «Βασίλαινας», 105 χρόνια μετά, συνεχίζει να εξελίσσεται χωρίς να χάνει ούτε στιγμή τη γεύση, τη μνήμη και την ψυχή που τον έκαναν ιστορικό.
Το πρώτο μενού γευσιγνωσίας που έφαγα ποτέ στη ζωή μου το δοκίμασα στον «Βασίλαινα», στο ιστορικό του μαγαζί στον Πειραιά, και είχα απορήσει με τις εναλλαγές από ψάρι σε κρέας. Μετά από 15 χρόνια, το μόνο που έχει μείνει ίδιο σε αυτό το κλασικό εστιατόριο είναι ο ταραμάς, η ψαρόσουπα, η ακούραστη ψυχή που ακούει στο όνομα Θανάσης Βασίλαινας και, βέβαια, αυτή η αναζήτηση της εξέλιξης ενός μύθου.
Γιατί ο «Βασίλαινας» είναι μύθος. Είναι ένας μύθος 105 χρόνων. Θα μπορούσαν να είχαν μείνει σε αυτό και κάποια στιγμή, με μαθηματική ακρίβεια, να έκλειναν. Έμεινε ζωντανός γιατί συνεχώς ψάχνει να βρει κίνητρο, όχι επιβίωσης, αλλά δημιουργίας νέων προκλήσεων.
Γιατί πρόκληση ήταν η αλλαγή έδρας, πρόκληση είναι η δημιουργία νέων μενού γευσιγνωσίας. Στον «Βασίλαινα», λοιπόν, ήθελα καιρό να πάω. Και ήθελα γιατί, ειλικρινά, βαρέθηκα να γράφω για όλα τα new age και σκέφτηκα πως, τώρα που μεταμορφώθηκα σε έναν άτυπο συντάκτη, ήρθε η ώρα να ψάξω τις γεύσεις των καλών κλασικών εστιατορίων της Αθήνας.
Θα αποφανθώ ότι η νέα του εκδοχή είναι ελκυστική, τίμια, απλή και πάρα πολύ νόστιμη. Σίγουρα έχουν χτυπήσει οι σειρήνες της ανάπτυξης και σίγουρα ο κύριος Θανάσης, λόγω της δημιουργικής του τρέλας, θα μπορούσε να είχε επηρεαστεί, αλλά δεν επηρεάστηκε, γιατί σκέφτηκε και ένιωσε τη βαθιά του ιστορία. Γιατί μπορεί να βρέθηκε με θέα το εμβληματικό κτίριο του Hilton, αλλά προέρχεται από τις γειτονιές του Πειραιά.
Από τις γειτονιές που αγάπησαν και έκαναν τον «Βασίλαινα» μύθο! Θα σταθώ στο ότι τα ωμά του ήταν πάρα πολύ καλά, αλλά δεν κρύβω ότι δεν με συγκίνησαν όσο η ψητή σουπιά με τα χόρτα αυγολέμονο, μια σουπιά εξαιρετικής νοστιμιάς και μαεστρίας στο ψήσιμο, ή το κεμπάπ ψαριού, που με την κρέμα μελιτζάνας δημιουργούσε ένα διαφορετικό χιουνκιάρ. Κότσι από μαγιάτικο και χόρτα τσιγαριαστά, τα οποία είναι στο κόκκινο της έντασης, και μετά έρχεται αυτή η καραμελένια πέτσα και το ψάρι, που είναι σχεδόν αφρός, και έρχεται η ισορροπία…
Από τις λίγες φορές που επιζήτησα ένα κόκκινο κρασί με ψάρι. Ήθελα να το πιω μονορούφι και να σβήσει όλες τις εντάσεις, υποκειμενικές και αντικειμενικές…
Είναι παιχνιδιάρικα τα πιάτα του «Βασίλαινα», παιχνιδιάρικα αλλά όχι πειραγμένα. Βέβαια, έτσι ήταν πάντα ο «Βασίλαινας»: ένα εστιατόριο που όχι μόνο προσαρμοζόταν στην περιοχή, αλλά την ξεπερνούσε.
Η ψαρόσουπα και η ταραμοσαλάτα: νόστιμα, ιστορικά, ακλόνητα. Απλώς στην ταραμοσαλάτα προστέθηκαν και μικρά τεμάχια τορτίγιας, τα οποία βέβαια τελείωναν γρήγορα. Η ψαρόσουπα νομίζω πως είναι απίστευτη στον «Βασίλαινα»· είναι λες και δοκιμάζεις όλη τη θάλασσα. Θα σταθώ επίσης στο ότι υπάρχει και ένα μενού γευσιγνωσίας στα € 65, το οποίο για εμένα είναι πολύ τίμιο για την ποιότητα που προσφέρει.
Χαρούμενος έφυγα που η Ιστορία δεν κοιμάται, αλλά γράφεται ξανά. Δεκαπέντε χρόνια… πόσο γρήγορα πέρασαν. Βέβαια, η γυναίκα μου ακόμα πιο όμορφη, εγώ με κιλά παραπάνω, ο κύριος Θανάσης με κάποια γκρίζα, αλλά η νοστιμιά ίδια στον «Βασίλαινα»!
