Το στριτ φουντ το αλήτικο #4: «Παναγιώτης 1970», Κορυδαλλός

Τα σουβλάκια του σίγουρα πλασάρονται στην πρώτη δεκάδα του καταλόγου της Άτυπης Επιτροπής Διάσωσης Εθνικού Πλούτου.

Κι αν με ρωτήσεις ποια είναι τα δικά μου αγαπημένα θα απαντήσω χωρίς να το σκεφτώ τον «Παναγιώτη» και το «Κοχύλι» στον Κορυδαλλό – μεγάλη σουβλακομάνα η Β΄Πειραιά! Αν με ρωτήσεις γιατί, θα σου πω ότι τόσο η γεύση όσο και η αγάπη είναι πάνω απ’ όλα σύνδεση.

Μια τέτοια σχέση είχα και με τον Παναγιώτη, κι ας με εκνεύριζαν οι παραξενιές του, όπως ότι τα σουβλάκια έπρεπε να ψήνονται επιτόπου, με αποτέλεσμα να αυξάνεται κατά πολύ η αναμονή. Αλλά ο Παναγιώτης και ο αιώνιος ψήστης του αψηφούσαν τον χρόνο και ακολουθούσαν το τελετουργικό τους σαν Ιάπωνες τεχνίτες. Τι κι αν είχε ουρά, τι κι αν οι αιώνιοι γκρινιάρηδες απειλούσαν ότι δεν αντέχουν άλλο, μόλις έβαζαν στο στόμα τους αυτό το τέλειο αυτό τεχνούργημα ακόμα και οι πιο δύσπιστοι Θωμάδες τα ξεχούσαν όλα.

Αν και έχασα τη σύνδεση με τη γειτονιά, με τον Παναγιώτη δεν χάθηκαμε· πάντα τον έπαιρνα τηλέφωνο, του έδινα την παραγγελία κι εκείνος μου έδινε την ώρα που έπρεπε να πάω για να τα παραλάβω.

Οταν έφυγε για τα άλλα σύμπαντα, τα κορίτσια του προσπάθησαν να εκσυγχρονίσουν το μαγαζί, βάζοντας delivery, και βέβαια να μειώσουν τους χρόνους αναμονής. Στην αρχή το χάσανε αλλα μετά από διάφορους πειραματισμούς νομίζω ότι βαδίζουν ξανά στα χνάρια του δημιουργού του, γιατί το μπιφτεκάκι με τη σάλτσα και το τζατζίκι από πάνω είναι μια ανυπέρβλητη νοστιμιά που και να θέλεις να την αλλάξεις δεν μπορείς, γιατί η μνήμη είναι σημαντική και σε γυρνάει αυτόματα πίσω στα χρόνια της αθωότητας!

Θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω για να συνατήσω τον Παναγιώτη ως Ρεμί και να τον ρωτήσω αν ήταν επηρεασμένος από την κουλτούρα της υπομονής ή αν λειτουργούσε ως ένας απλός, ταπεινός θεματοφύλακας του εθνικού μας φαγητού. Πιστεύω θα μου έλεγε κάτι απλό και όχι βαρύγδουπο, όπως ότι ήθελε να ταΐζει σωστά τις γενιές Πειραιωτών που περνούσαν από το μαγαζί του.

Γρηγορίου Λαμπράκη 104, Κορυδαλλός, 2105622355