Έχει το «Alemagou» το καλύτερο φαγητό που μπορείς να βρεις σε beach bar;

Οι μνήμες από το παραδοσιακό φαγητό παραλίας είναι ακόμη νωπές και, ας είμαστε ειλικρινείς, όχι πάντα ευχάριστες. Λουκουμάδες ταλαιπωρημένοι από τη ζέστη, τη σκόνη, τις μύγες και τις διαθέσεις του πωλητή· κεφτέδες σε τάπερ που είχαν ζήσει ήδη μια μικρή Οδύσσεια μέχρι να φτάσουν στην ξαπλώστρα· τοστ που είχαν αλλάξει μορφή, είτε επειδή τα πάτησε κάποιος είτε επειδή τα ξέχασες στον ήλιο. Αυτή ήταν για χρόνια η γαστρονομική πραγματικότητα της παραλίας.

Τα επόμενα χρόνια προστέθηκε στο μενού ο βασιλιάς των κακοποιημένων φαγητών: το κλαμπ σάντουιτς. Πόσοι έχουν ασελγήσει πάνω σε αυτό το φανταστικό σάντουιτς, κανείς δεν μπορεί να το υπολογίσει με ακρίβεια. Δίπλα του εμφανίστηκαν μπαγιάτικες τορτίγιες με νάγκετς, σαλάτες τόσο παγωμένες που ακόμη και ο Μπαρμπα-Στάθης θα απορούσε, μακαρονάδες-λάσπη, καλαμάκια χοιρινά ή κοτόπουλο τόσο καμένα που δεν καταλάβαινες τι τρως, και φυσικά κάθε πιθανό τηγανητό μαζικής παραγωγής, συχνά σε λάδι που δεν θύμιζε λάδι ούτε οπτικά.

Και μετά υπάρχει το «Alemagou» στη Φτελιά της Μυκόνου, που μοιάζει να αποφάσισε ότι το beach bar δεν χρειάζεται να είναι συνώνυμο της γαστρονομικής παραίτησης. Έχει δημιουργήσει ένα μενού, υπό την επίβλεψη του σεφ Θωμά Μάτσα, που παραπέμπει όχι απλώς σε προσεγμένο φαγητό παραλίας, αλλά σε κουζίνα εστιατορίου με φιλοδοξίες, ταυτότητα και σοβαρή εκτέλεση. Δεν μιλάμε για ένα μέρος όπου τρως απλώς επειδή πείνασες μετά τη βουτιά· μιλάμε για έναν προορισμό όπου το φαγητό έχει λόγο ύπαρξης από μόνο του.

Θα πει κάποιος: «Σιγά ρε Ρεμί, αν είναι να πληρώνουμε ένα νεφρό…». Εντάξει, δεν είναι φθηνό. Όμως, για τα δεδομένα της Μυκόνου, είναι αρκετά πιο προσιτό απ’ όσο περιμένεις, ενώ στον κατάλογο υπάρχουν και πιάτα που μπορούν να κρατήσουν τον λογαριασμό σε λογικά επίπεδα. Το σημαντικό εδώ είναι ότι αισθάνεσαι πως πληρώνεις ποιότητα, όχι απλώς το τοπωνύμιο.

Το φαγητό στο «Alemagou» κινείται σε μεσογειακή κατεύθυνση, με σαφείς ελληνικές επιρροές και υλικά υψηλής ποιότητας. Η κουζίνα του έχει κάτι που λείπει συχνά από τα μεγάλα καλοκαιρινά μαγαζιά: προσωπικότητα. Είναι φίνα όταν πρέπει, αέρινη όταν το ζητά το περιβάλλον, αλλά δεν φοβάται και τη βαθιά νοστιμιά που σε κάνει να σταματάς την κουβέντα στο τραπέζι.

Οι αλοιφές του είναι όλες μία και μία, με καθαρή γεύση και σωστή υφή. Η σαλάτα με τα κολοκυθάκια είναι από εκείνες που δεν θέλεις να τελειώσουν, γιατί καταφέρνουν να είναι ελαφριές αλλά όχι αδιάφορες. Η τριλογία ταρτάρ ψαριών και γαρίδας έχει αισθητική, φρεσκάδα και νοστιμιά, ενώ το χταπόδι είναι σε επίπεδο που δύσκολα συναντάς ακόμη και σε πολύ καλές ψαροταβέρνες. Το ίδιο ισχύει και για το πιάτο με τον αστακό και τη σαλάτα, που έχει καθαρότητα, καλοκαιρινή ένταση και διακριτική πολυτέλεια.

Δεν σας κρύβω, όμως, ότι τα πιάτα που με κάνουν να επιστρέφω ξανά και ξανά είναι δύο: το αρνίσιο μπούτι με πουρέ και τα μύδια με πατάτες. Είναι πιάτα γενναιόδωρα, γεμάτα, απολαυστικά, από αυτά που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις γιατί μιλούν απευθείας στην όρεξη. Αν πάτε τέσσερα άτομα και παραγγείλετε μόνο αυτά τα δύο μαζί με μια σαλάτα, είναι πολύ πιθανό να φύγετε χορτάτοι και ευχαριστημένοι.

Ως άτυπος γενικός γραμματέας, λοιπόν, ανακηρύσσω το «Alemagou» το beach bar με το καλύτερο φαγητό που έχω δοκιμάσει.

Και στην εύλογη απορία τι γυρεύει ένας άτυπος σοσιαλιστής γενικός γραμματέας στην καπιταλιστική Μύκονο, η απάντηση είναι απλή: ήμουν σε ειδική αποστολή για να καταγράψω πώς ζει η μπουρζουαζία. Πώς θα τη χτυπήσουμε, άλλωστε, αν δεν ξέρουμε πρώτα τις καθημερινές της συνήθειες;

Φτελιά, Μύκονος, 2289071339