Το στριτ φουντ το αλήτικο #12: Έλα στον «Άρη» για να γουστάρεις!
Μετά από επίμονες προτροπές, αποτυχημένες απόπειρες και αρκετή ιδεολογική πίεση, ο Ρεμί έπρεπε κάποια στιγμή να δοκιμάσει τον διάσημο «Άρη», που τελικά αποδείχθηκε αντάξιος της λαϊκής του φήμης.
«Ρεμί, βάζελε, έλα να προσκυνήσεις ξανά. Κοντά στον Ναό υπάρχει ο Άρης, έλα να νιώσεις κόκκινη αγάπη». «Άτυπε Γραμματέα, σε αγαπάμε, έλα στου Ρέντη για σουβλάκι και ό,τι άλλο σοσιαλιστικό προκύψει». «Ρεμί, έλα στον Άρη για να γουστάρεις». Τέτοια μηνύματα δεχόμουν καιρό τώρα. Επικίνδυνα μηνύματα, σχόλια αγάπης, προτροπές σχεδόν θρησκευτικές, όλα με έσπρωχναν προς την ίδια κατεύθυνση: προς τον Άρη.
«Άρης» μου λέγατε, «Άρης» ξανά και ξανά. Επιχείρησα να πάω δύο φορές. Την πρώτη, ένα χειμωνιάτικο Σάββατο βράδυ, ήταν κλειστός. Ο Άρης κλείνει τα Σαββατοκύριακα, γιατί προφανώς ακόμα και οι μύθοι χρειάζονται ανάπαυση. Τη δεύτερη φορά πήγα καθημερινή, αλλά δεν βρήκα να παρκάρω ποτέ. Έκανα κύκλους, είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά από τα μάτια μου και τελικά έφυγα νικημένος.
Αλλά έπρεπε να πάω. Έπρεπε να ακολουθήσω το πεπρωμένο μου, γιατί αν είσαι επηρεασμένος από την Οδύσσεια, αυτά γράφεις. Τρίτη και όχι φαρμακερή αυτήν τη φορά, πήγα τελικά στον Άρη. Και μόλις έφτασα, κατάλαβα ότι δεν μιλάμε απλώς για ένα σουβλατζίδικο. Μιλάμε για ένα μικρό λαϊκό προσκύνημα πίσω από την Πειραιώς.
Η Άτυπη Σοσιαλιστική Εθνική Επιτροπή Διάσωσης Εθνικού Πλούτου, με δάκρυα στα μάτια και σάλτσα στα χέρια, αξιολογεί και περνάει τον Άρη άνετα στην επόμενη φάση. Διότι εδώ υπάρχει λόγος, υπάρχει ιδέα, υπάρχει τίμιο χοιρινό πεπρωμένο.
Ο γύρος του είναι χειροποίητος, χωρίς πολλά περίεργα, χωρίς φλυαρίες και υπερβολές. Τον αγκαλιάζει μια απίστευτη πίτα, από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει, αφράτη αλλά με χαρακτήρα, έτοιμη να κρατήσει μέσα της όλη τη νοστιμιά. Είναι μπαμπάτσικο: με ένα σουβλάκι έχεις χορτάσει. Αν πάρεις και το super μπαμπάτσικο, απλώς χρειάζεσαι βοήθεια, ίσως και μικρή ομάδα υποστήριξης. Η σαλτσούλα του είναι ωραία, τόσο όσο, χωρίς να καπελώνει το κρέας. Μην βάλετε πατάτες· είναι κρίμα να το χαλάσετε, κρίμα να το αλλοιώσετε. Ένα κακό έχει μόνο: δεν έχει τραπεζάκια για να το φας εκεί. Και είναι κρίμα, γιατί αν τον φας επιτόπου, θέλεις να φιλήσεις τα χεράκια του Άρη.
Σε μια εργατική γειτονιά πίσω από το «Leroy» της Πειραιώς, ο Άρης φτιάχνει σουβλάκια για τον λαό, για τα πεινασμένα συνεργεία, για όσους καταλαβαίνουν ότι η πραγματική νοστιμιά δεν χρειάζεται βιτρίνα. Σαράντα χρόνια το κάνει εξαιρετικά, και εμείς, σαν άτυπη επιτροπή, αγαπάμε αυτούς που το παλεύουν ακόμα. Souvlakia for the masses!
