Το στριτ φουντ το αλήτικο #11: Στον «Ταρζάν» για μπιφτέκι σε πίτα
To new age σουβλατζίδικο στο κέντρο της Αθήνας αποδεικνύει ότι η καλή πίτα δεν χρειάζεται πολλά-πολλά.
Έχω μια μόνιμη ανησυχία με τα new age σουβλατζίδικα, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας, εκεί όπου τα πράγματα συχνά γίνονται εύκολα λόγω του τουρισμού. Πολλά μαγαζιά ποντάρουν περισσότερο στο περιτύλιγμα, στο όνομα και στη διακόσμηση, παρά στο ίδιο το σουβλάκι. Και το σουβλάκι, όπως ξέρουμε όλοι οι σοβαροί άνθρωποι αυτής της χώρας, δεν σηκώνει πολλή θεωρία. Θέλει νοστιμιά, σωστή πρώτη ύλη, καλή πίτα και τίμια τιμή.
Ο «Ταρζάν», λοιπόν, πέρασε το πρώτο τεστ με άνεση. Η πίτα με μπιφτέκι είναι πολύ καλή, σχεδόν εξαιρετική. Το μπιφτέκι έχει σωστά μπαχάρια, ωραίο ψήσιμο, φοβερή ντομάτα και κρεμμύδι και, συνολικά, βγάζει μια καθαρή, απολαυστική μπουκιά. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που λες ότι κάτι έγινε σωστά από την αρχή. Το χοιρινό καλαμάκι, από την άλλη, θα το ήθελα λίγο πιο ζουμερό. Μου θύμισε αρκετά το χοιρινό από το «Κοχύλι», χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό, αλλά του έλειπε εκείνη η τελευταία υγρασία που κάνει τη διαφορά.
Το μπιφτέκι, πάντως, είναι σαν να βγήκε από τους δασκάλους της σουβλακομάνας του Πειραιά. Αν πάτε, βάλτε και λίγη σάλτσα ντομάτας· μη σας πω και τσιμιτσούρι, αν θέλετε να το πάτε ένα βήμα παραπέρα. Οι τιμές είναι επίσης σωστές: πίτα με μπιφτέκι, κοτόπουλο ή χοιρινό στα 2,90 ευρώ. Τίμια υπόθεση, ειδικά για το κέντρο της Αθήνας. Το κοτόπουλο δεν το δοκίμασα σε πίτα, άρα το αφήνω για επόμενη αποστολή της επιτροπής.
Με ιδιαίτερη συναίσθηση της ιστορικής της ευθύνης, η Άτυπη Επιτροπή Διάσωσης Εθνικού Πλούτου αξιολογεί τον «Ταρζάν» θετικά και τον περνάει με άνεση στην επόμενη φάση. Η Αθήνα, παρά τις τουριστικές παγίδες και τα δήθεν μοντέρνα σουβλατζίδικα, συνεχίζει να αντιστέκεται. Και όσο υπάρχουν τέτοιες πίτες με μπιφτέκι, αντέχει γερά στο πρωτάθλημα.
