Το «Monastre» της Κέρκυρας είναι εισιτήριο για τον Παράδεισο
Στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου, που βρίσκεται δίπλα στο δεύτερο πιο όμορφο μέρος του κόσμου, βρίσκεται στον λόφο ένα εστιατόριο εκπληκτικής ομορφιάς: το «Monastre». Προφανώς μιλάω για την Παλαιοκαστρίτσα, γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που πατάει το πόδι του στην Κέρκυρα, φτάνει μέχρι εκεί και δεν μένει για λίγο άφωνος. Οι κόλποι της, η θάλασσα, η άγρια αλλά και ήρεμη ομορφιά της, όλα μοιάζουν σαν να έχουν στηθεί επίτηδες για να σε πείσουν ότι ο παράδεισος έχει διεύθυνση.
Στο ωραιότερο σημείο της βορειοδυτικής Κέρκυρας, περίπου είκοσι πέντε χιλιόμετρα από την πόλη, δεσπόζει η Ιερά Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Παλαιοκαστρίτσας. Είναι ένας χώρος που μοιάζει να στέκεται ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, με το Ιόνιο να τον αγγίζει από κάτω και τα γύρω χωριά —Λάκωνες, Κρήνη, Μακράδες και Λιαπάδες— να μοιάζουν με φρουρούς μιας ιστορίας που δεν χρειάζεται πολλά λόγια για να σε συγκινήσει.
Το όνομα Παλαιοκαστρίτσα προέρχεται από το παλιό τοπωνύμιο Παλαιόκαστρο, που δηλώνει την ύπαρξη παλαιού κάστρου στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται η Μονή. Δίπλα ακριβώς σε αυτό το τοπίο, που έχει από μόνο του κάτι σχεδόν μυθικό, βρίσκεται το «Monastre»: ένα all day που το βράδυ εξελίσσεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον εστιατόριο, κάτω από την καθοδήγηση του Μιχάλη Τουνέντα.
Πιστεύω ότι πρέπει να πας στο «Monastre» όσο ακόμη βασιλεύει η ημέρα, γιατί η θέα είναι από μόνη της λόγος επίσκεψης. Αν είσαι τυχερός και πετύχεις και τη δύση του ηλίου, τότε το πράγμα ξεφεύγει από το απλό «πάμε για φαγητό» και γίνεται εμπειρία. Υπάρχει και parking στον κάτω χώρο του λόφου, άρα δεν χρειάζεται να φοβηθείς ότι θα ιδρώσεις πριν καν καθίσεις στο τραπέζι.
Εμείς πήγαμε γύρω στις 19.30 και, για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύτηκα να ξεκολλήσω από τη θέα. Κάποια στιγμή, όμως, θυμήθηκα ότι δεν είχα πάει μόνο για να κοιτάζω το Ιόνιο με ύφος ποιητή σε υπαρξιακή κρίση, αλλά και για να φάω. Δοκίμασα ένα ωραιότατο καρπάτσιο, μια νόστιμη χορτόπιτα και ένα θεσπέσιο πιάτο με τηγανητά καλαμαράκια και γαρίδες. Όλα είχαν αυτή την αίσθηση της απλότητας που δεν προσπαθεί να κάνει τον έξυπνο, αλλά ξέρει πολύ καλά τι κάνει.
Στα κυρίως, τα σκιουφιχτά με μοσχαρίσια μάγουλα, βουτηγμένα στη γραβιέρα, ήταν πραγματικά λιχούδικα. Είναι από αυτά τα πιάτα που σε κάνουν να λες «θα δοκιμάσω λίγο» και μετά ξαφνικά έχει εξαφανιστεί το πιάτο και κοιτάς γύρω σου μήπως το έφαγε κάποιος άλλος. Δοκίμασα και μπουρδέτο, στο οποίο θα κάνω μια μικρή ένσταση: το ήθελα λίγο πιο μπρουτάλ, λίγο πιο επιθετικό, να με πιάσει από τον γιακά και να μου θυμίσει ότι είμαι στην Κέρκυρα.
Το τέλος μας βρήκε με δύο υπέροχα γλυκά: ένα παιχνιδιάρικο τιραμισού και μια μικρή αποκάλυψη με φλωρεντίνες και παγωτό. Εδώ οφείλω να πω ότι το γλυκό, όταν έρχεται μετά από τέτοιο φαγητό και τέτοια θέα, δεν λειτουργεί απλώς ως επιδόρπιο. Λειτουργεί σαν τελική υπογραφή σε μια βραδιά που έχει ήδη αποφασίσει ότι θα τη θυμάσαι.
Το «Monastre» είναι ένα εστιατόριο τίμιο στις γεύσεις, με εξαιρετικό service και θέα που από μόνη της ανεβάζει τον πήχη. Δεν προσπαθεί να σε κερδίσει με υπερβολές· σε κερδίζει επειδή ενώνει σωστά το τοπίο, τη φιλοξενία και το φαγητό. Αν ψάχνεις πού να πας στην Κέρκυρα για μια εμπειρία που να έχει ομορφιά, γεύση και λίγο από εκείνη την υπερβολή που μόνο το νησί ξέρει να προσφέρει, νομίζω ότι πρέπει να μπει στη λίστα σου.
Και, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, θα ήθελα να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω είκοσι χρόνια και να κάνω πρόταση γάμου στη γυναίκα μου σε αυτό το υπέροχο μέρος. Γιατί υπάρχουν μέρη που είναι απλώς όμορφα και υπάρχουν μέρη που μοιάζουν φτιαγμένα για μεγάλες στιγμές. Το «Monastre», πάνω από την Παλαιοκαστρίτσα, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
