Τo «Malconi’s» δεν θα σε απογοητεύσει ποτέ

Αγαπώ το Κολωνάκι ακόμα και τώρα, σε αυτή τη version, με την πλατεία του περικυκλωμένη από τα ελενίτ λόγω του Μετρό. Νομίζω ότι είναι ακόμα πιο όμορφο μία ώρα πριν δύσει ο ήλιος, γιατί το αττικό φως είναι μαγικό όταν πέφτει στις παλιές αστικές πολυκατοικίες της Αθήνας.

Το «Malconi’s» ήταν μια ιδιαίτερα αγαπημένη, ταπεινή έξοδος όλα αυτά τα χρόνια. Να σας πω ότι η πρώτη φορά που δοκίμασα σαλάτα Νισουάζ ήταν εκεί. Δεν σας κρύβω ότι από τότε δεν την έχω ξαναβρεί.

Φέτος, ξαφνικά, όλα άλλαξαν και το «Malconi’s» ξαναμπήκε στον χάρτη, γιατί έκανε ριζική αλλαγή στον κατάλογό του, ο οποίος νομίζω ότι είναι εξαιρετικά νόστιμος. Να αναφέρω, όμως, ότι κράτησαν τη νοστιμότατη φοκάτσια με τα τοματίνια της αρχής. Ήταν έξυπνη αυτή η επιμονή, γιατί ήταν και ένα σήμα κατατεθέν του εστιατορίου.

Η πίτσα με τις πιπεριές ήταν πικάντικη όσο έπρεπε. Όταν λέω όσο έπρεπε, εννοώ ότι δεν την καθιστούσε ανυπόφορη, ενώ εξαιρετική ήταν και η ζύμη της. Έκπληξη ήταν οι γαρίδες, που είχαν μια τρομακτικά νόστιμη σάλτσα, στην οποία ήθελες να βουτήξεις τα πάντα. Βασικά, ήταν τόσο καλή που ξεχνούσες και τις ίδιες τις γαρίδες.

Το ταρτάρ μοσχαριού ήταν εξαιρετικό, με τα αρώματά του να αναδεικνύονται χωρίς να χάνει την κρεάτινη αισθητική του. Δεν θα πω για τη σαλάτα — είναι βαρετό να μιλάς για σαλάτες και πάω σε αυτά που ενδιαφέρουν τους φυσιολογικούς ανθρώπους. Σε πέντε χρονάκια, που θα μου κόψουν οι γιατροί το φαγητό και οποιαδήποτε επαφή με οτιδήποτε νόστιμο, θα σας κάνω αφιερώματα για τις σαλάτες που με συγκλόνισαν. Πριν μου κόψουν το φαγητό, θα ήθελα να πω ότι ήταν πάρα πολύ λιχούδικα και τα mini burgers τους. Βασικά, ήθελα έξι-επτά τέτοια. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι δεν μπορώ να θυσιάζω τη λαχτάρα μου για ζυμαρικά τρώγοντας burger. Σίγουρα πάντως όχι για σαλάτες.

Νομίζω ότι στο «Malconi’s» θα βρείτε τρία ξεχωριστά πιάτα: το αέρινο νιόκι, το οποίο ήταν σαν ελαφρύς λουκουμαδάκος, μια εξαιρετική cacio e pepe με ζυμαρικά καλαμαράτα και το γιουβέτσι με μοσχάρι, που πραγματικά έλιωνε στο στόμα σου· πιάτο που θα ήθελες να τρως κάθε Κυριακή.

Δεν σας κρύβω ότι, επειδή η παρέα ήταν μεγάλη, δοκίμασα και λίγη καρμπονάρα, καθώς και το μαγικό πιάτο της «Λαίδης και του Αλήτη», που ήταν πολπέτες με ζυμαρικά, κοινώς κεφτέδες με μακαρόνια.

Τα πιάτα με τα ζυμαρικά δεν έχουν υπερβολές και οι γεύσεις θα σας φανούν γνώριμες στον ουρανίσκο σας. Είναι σημαντικό να μη χρειάζεται να προβληματίζεσαι. Όπως δεν προβληματίζεσαι και με τις τιμές του, γιατί πραγματικά είναι δίκαιο ότι μπορείς να καθίσεις με μια πίτσα και δύο ποτήρια κρασί και να πληρώσεις γύρω στα 30 ευρώ για δύο άτομα.

Το τέλος μάς βρήκε με δύο πληθωρικά, νόστιμα και παιχνιδιάρικα στο σερβίρισμα γλυκά -θα έλεγα για δύο άτομα- τα οποία ήταν πανακότα και τιραμισού. Το τιραμισού τους νομίζω ότι είναι ένα από τα καλύτερα τιραμισού της Αθήνας.

Τα εστιατόρια με ιταλική εσάνς έχουν μια τιμιότητα, ιδιαίτερα όταν είναι τόσο φροντισμένα όσο εδώ. Ιδανικά απογεύματα με αυτά τα εξαιρετικά νιόκι, τον ήλιο να πέφτει στις πολυκατοικίες και ένα Pinot Grigio για συντροφιά!