Το «Gio» είναι λες και βγήκε απο το σύμπαν κάποιας ιταλικής ταινίας

Μου αρέσουν τα εστιατόρια που έχουν ατμόσφαιρα άλλης εποχής, αλλά και μοντέρνο αέρα, και σου δίνουν αυτή την πραγματική πολυτέλεια: να κάθεσαι σε ωραίες βελούδινες καρέκλες, σε τραπέζια με λευκά λινά τραπεζομάντιλα. Βέβαια, πουκάμισα και τραπεζομάντιλα γεμίζουν λεκέδες, γιατί το «Gio» προσφέρει τον Νο1 εχθρό της καθαριότητας: τα ζυμαρικά.

Ένα λάθος που κάνω στα καλά ιταλικά εστιατόρια είναι ότι πέφτω με τα μούτρα όταν μου προσφέρουν αυτές τις αέρινες φοκάτσιες με το λάδι στην αρχή. Στο «Gio»έκανα διπλό «λάθος», γιατί, εκτός από αυτό, πήρα και Sardine Bruschetta: σαρδέλες πάνω σε μπρουσκέτα με ντομάτα. Απλότητα και νοστιμιά.

Δεν ήξερα τι να διαλέξω από τα ζυμαρικά, γιατί η καρδιά μου χτύπησε για τρία πιάτα του καταλόγου. Απλώς παρακάλεσα τα ευγενικά παιδιά του σέρβις, αν μπορούν, να τα χωρίσουν σε δύο πιάτα· είναι ωραίο να μοιράζεσαι σωστά από την αρχή. Βασικά, ήθελα να δοκιμάσω και τα οκτώ προσφερόμενα πιάτα με ζυμαρικά, από μία πιρουνιά το καθένα. Αυτές είναι σωστές, σφαιρικές δοκιμές, αν θες να κρίνεις.

Ο σεφ του «Gio» είναι ο Παναγιώτης Γιακαλής, ένας εξαιρετικός μάγειρας υψηλών επιδόσεων.

Ως πρώτο πιάτο ήρθε μία από τις καλύτερες μακαρονάδες με ψάρι που έχω δοκιμάσει. Κάθε πιρουνιά θύμιζε καλοκαίρι. Τα νιόκι με κρέμα παρμεζάνας και τρούφα είναι το εμβληματικό πιάτο του σεφ. Την τεχνική αυτού του πιάτου την έμαθε από τον δάσκαλό του στην Ιταλία και την ακολουθεί ακόμη και σήμερα. Οι μεγάλοι μάγειρες είναι όπως οι μεγάλοι σκηνοθέτες, που αγαπούν να επιστρέφουν στην πρώτη τους ταινία – αυτό πίστευε έντονα ο μεγάλος Βασίλης Ραφαηλίδης.

Το τρίτο πιάτο ήταν paccheri al ragù: σιγομαγειρεμένο μοσχαράκι με σάλτσα από τον ζωμό του, ένα πιάτο-φόρος τιμής στη Βόρεια Ιταλία. Θα σταθώ εδώ και θα πω ότι έχω ονειρευτεί πολλές φορές να γυρίζω πίσω στον χρόνο και να βρίσκομαι στο σπίτι του Φεντερίκο Φελίνι, τότε που μαγείρευε ραγού στην αγαπημένη του Τζουλιέτα Μασίνα. Μεγάλος σκηνοθέτης και, όπως φαίνεται, καλός μάγειρας ο Φεντερίκο· απίθανη και γεμάτη γεύση και η εκδοχή του «Gio».

Το τέλος μάς βρήκε με μια απίθανη μηλόπιτα. Το «Gio» είναι εξαιρετικό όποια εποχή του χρόνου κι αν το επισκεφτείς, καθώς είναι υπέροχο τόσο στον εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό του χώρο. Εγώ δεν σας κρύβω ότι το αγαπώ περισσότερο τον χειμώνα.