Το «Blue Bamboo» στα Πετράλωνα έχει μια εξαιρετική πάπια Πεκίνου

Πριν ξεκινήσω την περιγραφή, θα ήθελα να αναφέρω ότι στα Πετράλωνα έχω βρει, βέβαια, μια σοβαρή κρυψώνα για parking. Δεν θα σας την αποκαλύψω, ακόμα και βασανιστήρια Μεσαίωνα να μου κάνετε, γιατί το parking στα Πετράλωνα είναι τόσο δύσκολο και απίθανο. Και το χαρακτηρίζω απίθανο όπως την προσπάθεια του κυρίου Γιάννη μας να φέρει πρωτάθλημα στην ομάδα μου!

Το «Blue Bamboo» είναι ένα μικρό, ζεστό και γλυκό, μάλλον ταϊλανδέζικο εστιατόριο. Λέω «μάλλον», γιατί δεν έχω πάει στην Ταϊλάνδη για να ξέρω! Ο εξωτερικός του χώρος είναι λίγο περίεργος, με αυτά τα καθισματάκια. Ιδιαίτερα της εισόδου, πρέπει να είσαι μάλλον μικροσκοπικός! Ο εσωτερικός του χώρος, όμως, είναι και άνετος και κλιματίζεται και αερίζεται. Να σταθώ επίσης στο ότι στο εστιατόριο δουλεύουν και αρκετά παιδιά από την Ταϊλάνδη, τα οποία είναι εξαιρετικά ευγενικά.

Ο κατάλογός τους δεν είναι ούτε μικρός ούτε μεγάλος. Είναι όσο όσο!

Δοκίμασα ωραιότατα spring rolls και φτερούγες κοτόπουλου στην εκδοχή μπάρμπεκιου. Δεν σας κρύβω, ξαναπέρναγα άνετα άλλον έναν γύρο.

Σαν τρίτο ορεκτικό ήρθε ένα φανταστικό ψωμάκι ατμού με γέμιση κοτόπουλο, που ήταν πολύ ενδιαφέρον. Το ψωμάκι ήταν χειροποίητο και όχι από αυτά της βαθιάς κατάψυξης που έρχονται από την Ταϊλάνδη με ένα καράβι.

Νομίζω ότι βρήκα εξαιρετική πάπια Πεκίνου, η οποία ήταν όπως έπρεπε. Βέβαια, δεν έχω πάει στο Πεκίνο να σας πω πώς είναι η original, αλλά έχω πάει στο Λονδίνο, άρα μου θύμισε την πάπια Πεκίνου με εσάνς… Λονδίνου. Κριτσανιστή πέτσα, τη συνδύασα με ρυζάκι ατμού και βρήκα έναν μικρό παράδεισο.

Το δεύτερο κυρίως ήταν noodles με κάτι… Ειλικρινά, δεν κατάλαβα τι ήταν ακριβώς και το κορίτσι από την Ταϊλάνδη που ήταν στο service, ενώ ήταν πολύ ευγενική, δεν μου έδωσε να καταλάβω τι ήταν τελικά. Το τρίτο κυρίως ήταν κοτόπουλο γλυκόξινο με κάρι. Το κοτόπουλο με τη γλυκόξινη σάλτσα και το ρύζι έσπαγε ταμεία παλιά στην Ελλάδα, γύρω στο 2000! Σε όποιο κάλεσμα κι αν πήγαινες, spring rolls και κοτόπουλο με γλυκόξινη σάλτσα. Μπεν. Τραπέζι σε 10 λεπτά.

Δεν σας κρύβω ότι με ενθουσίασε. Ενώ είχαν πάρει την καρδιά μου με τα τέλεια ορεκτικά και την εξαιρετική πάπια, τα άλλα δύο κυρίως ήταν αρκετά μέτρια.

Σε γενικές γραμμές, όμως, το «Blue Bamboo» είχε ενδιαφέρον και δεν το αφορίζεις, γιατί σίγουρα μπορεί να υπάρχουν αστοχίες, αλλά έχει προσθήκες που σε κάνουν να ξαναπάς. Και ο χώρος του είναι χουχουλιάρικος. Όταν ξαναλαχταρήσω πάπια Πεκίνου, θα ξαναπάω, γιατί πάπια Πεκίνου δύσκολα συναντάς στην Αθήνα. Βασικά, δεν συναντάς εύκολα· συναντάς κατεψυγμένη, την οποία επαναφέρουν στα μικροκύματα.