«Tαβέρνα του Οικονόμου»: Ένα φανταστικό εστιατόριο-μουσείο
Μια προσωπική διαδρομή μνήμης ανάμεσα στον κινηματογράφο Ζέφυρο και τη θρυλική ταβέρνα της Τρώων στα Πετράλωνα.
Αρκετές φορές, πριν την προβολή στον Ζέφυρο, όταν ήμουν οραματιστής νέος, καθόμουν στον «Οικονόμου» πριν ξεκινήσει η ταινία και το απολάμβανα.
Όταν γέρασα, έπαψε να μου αρέσει ο Ζέφυρος, γιατί δεν ήταν άνετος και δεν απολάμβανα την εικόνα και τον ήχο του. Έτσι άφησα την αγαπημένη Τρώων. Μπορεί να έφταιγε ότι έβλεπα τις ρυτίδες και των τριών μας ή ότι η συνεχής παρακολούθηση ταινιών ήταν μια νεανική τρέλα που τώρα πια έχει περάσει.
Φέτος βρέθηκα ένα μεσημέρι, μετά από καιρό, και δεν σας κρύβω χάρηκα που ήταν ακόμα αγέρωχος, περιποιημένος και αρκετά φροντισμένος, αντίθετα με τον Ζέφυρο, που ήταν όπως τον είχα αφήσει και, βέβαια, με ακόμα πιο έντονα τα σημάδια της εγκατάλειψής του. Δεν είμαι υπέρ της λαμπερής, άναρχης ανανέωσης, ούτε γοητεύομαι από τις απεριποίητες πατίνες, αλλά ένα συμμάζεμα θα μπορούσε να έχει γίνει.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Όσον αφορά τον «Οικονόμου», έχουμε να κάνουμε με μια ταβέρνα και, όση «χρυσόσκονη» κι αν υπάρχει, παραμένει ταβέρνα: με τα λάθη της και τα σωστά της, με τα νόστιμά της και τις αστοχίες της, με τη Γαρουφαλιά που μαγείρευε να μαγειρεύει, με τα καδράκια των ζωγράφων στους τοίχους της και με την εξαιρετική μουσική που έχει στους χώρους του. Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι αν τότε υπήρχε μουσική, γιατί δεν με ενοχλούσε η άναρχη οχλαγωγία· μου άρεσε που άκουγα τα γέλια και τις εντάσεις. Πάντως τώρα έχει και είναι εξαιρετική.
Ένα εστιατόριο-μουσείο, με τιμές που έχουν παραμείνει περίπου ίδιες με τα δεδομένα της εποχής. Ίσως υπάρχει μια παρατήρηση στο κρασί, ότι ναι μεν το πιο φθηνό ξεκινά από τα 23€ το μπουκάλι. Βέβαια, όταν υπήρχε χύμα, φαντάζομαι ότι θα υπήρχε γκρίνια επειδή δεν υπάρχει μπουκάλι. Γενικά, αν θέλουμε να γκρινιάξουμε, μπορούμε.
Αν και δεν πίνω, προσέχω ένα μπουκάλι -δεν σας κρύβω- που βρίσκεται σχεδόν παντού: είναι το Rosé του Θυμιόπουλου, το οποίο έχω πετύχει σε διάφορες διακυμάνσεις από 24€ έως 38€, και κάπως έτσι καταλαβαίνω τις τιμές, αν είναι ακριβές ή όχι.
Στη φιλοσοφική ερώτηση «τι θα φας στον Οικονόμου», προτείνω ένα νόστιμο φρικασέ αρνί, ωραίους μπαμπάτσικους λαχανοντολμάδες και κεφτεδάκια, με τιμές 13–15€. Τα ορεκτικά κυμαίνονται στα 8–10€. Κοινώς, με 70–80€ περίπου τα δύο άτομα τρώτε και πίνετε αξιοπρεπώς, με κρασί, και το τέλος σας βρίσκει με ένα ωραίο γαλακτομπούρεκο. Αν δεν πάρετε κρασί και επιλέξετε μπύρα, ούζο ή τσίπουρο, πέφτει στα 60€.
Έχετε κάνει μια ωραία έξοδο σε ένα όμορφο εστιατόριο-μουσείο. Τώρα, αν περιμένετε να γευτείτε έναν γευστικό θησαυρό, μάλλον θα απογοητευτείτε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Εγώ θα σας πρότεινα να πάτε μια καθημερινή, ένα απόγευμα λίγο πριν βραδιάσει. Είναι μαγικά τα Πετράλωνα στο σούρουπο και είναι ωραίο ένα τέτοιο βράδυ στον «Οικονόμου», με Χατζιδάκι και φρικασέ. Έτσι απλά, χωρίς να τα κάνουμε σύνθετα. Είναι ωραίο να γερνάμε, ακόμη κι αν γινόμαστε παράξενοι γέροντες. Το θέμα είναι να είμαστε πεινασμένοι και όχι συμβιβασμένοι.
Ατμόσφαιρα: Εξαιρετικός χώρος / χωρίς περιορισμό διώρου
Parking: Εύκολο τις καθημερινές / πολύ δύσκολο τα Σαββατοκύριακα
Τιμή: Μεσαίας κατηγορίας (30–60€)
Γεύση: Νόστιμη, παραδοσιακή ελληνική κουζίνα
